Opheffing VK Weblog: Bloggers zijn ongewenst.

VK Weblog, het weblog van de Volkskrant waarop iedereen een weblog kon onderhouden en waarop ook iedereen kon reageren en met elkaar in discussie kon gaan, werd op 21 augustus 2011 opgeheven. Volgens Ombudsman Thom Meens van de Volkskrant waren de weblogs en de reacties daarop het eigendom van de bloggers. Toch deed de Volkskrant het hele zaakje over aan de uitgeverij Sanoma BV, zonder medeweten laat staan instemming van de bloggers. Dit was in strijd met hun eigendomsrechten op de teksten en afbeeldingen. Sanoma BV kreeg het weblog niet van de grond en liet het aan de VK bloggers over om hun teksten alsnog met veel gedoe veilig te stellen. 

Deze hele gang van zaken was in strijd met de eigendomsrechten van de bloggers op de inhoud van hun weblogs. De Volkskrant deed echter alsof zij boven de wet stond en zich niet hoefde te houden aan afspraken, toezeggingen en andermans eigendomsrechten. 

Hieronder staat mijn correspondentie met de Volkskrant waarin ik probeer om de teksten (blogs plus reacties en discussies) van mijn weblog ‘DONQUI’ te kunnen behouden. Ondanks het wangedrag van de Volkskrant is de correspondentie formeel correct gebleven. Mijn mails waren telkens afgesloten met ‘Vriendelijke groeten’ etc. maar om ruimte besparen is dat hieronder weggelaten.

 

_______________________________________
“Belangrijke mededeling: het Volkskrant-blog gaat stoppen.
Ik dank u hartelijk voor uw vertrouwen in het Volkskrant-blog
in de afgelopen jaren.”
(P. Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant.)

Van: Philippe Remarque – de Volkskrant
Verzonden: vrijdag 7 januari 2011 10:45
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: Belangrijke mededeling over VKblog

Beste Volkskrant-blogger,

Via deze mail wil ik u graag persoonlijk op de hoogte brengen van een wellicht vervelende mededeling: het Volkskrant-blog gaat stoppen. Per 1 maart zal de site niet meer toegankelijk zijn, en vervalt de mogelijkheid een weblog bij te houden onder de naam van de Volkskrant.

De reden hiervoor is dat wij het blog helaas niet meer de aandacht en technische ondersteuning kunnen bieden, die het vereist.

Om te voorkomen dat u al uw bijdragen na 1 maart niet meer kunt terugvinden, en u te stimuleren vooral te blijven schrijven, wil ik u graag wijzen op enkele gratis en toegankelijke blog-alternatieven op het web, zoals.
http://wordpress.com/
http://web-log.nl/

Wij onderzoeken nog mogelijkheden om blogs te kunnen bewaren. Mocht u zelf nog goed werkzame tools weten, dan roep ik u op deze de komende maand te delen met uw mede-bloggers in de reactiemogelijkheid onder het moderator-blog van de Volkskrant.

Ik dank u hartelijk voor uw vertrouwen in het Volkskrant-blog de afgelopen jaren.

Hoogachtend,
Philippe Remarque
Hoofdredacteur de Volkskrant

___________________________
“Vanaf dinsdag 23 augustus kunt u een weblog aanmaken
op Weblog.nl. Nadat deze geactiveerd is, kunt u daar onder ‘Plugins’ 
uw volledige VKblog-archief overzetten.
Veel blogplezier bij Weblog.nl.”

Beste Volkskrant-blogger,

Zoals we u begin dit jaar al vertelden, gaat VKblog stoppen. In de nacht van zondag 21 op maandag 22 augustus gaat VKblog offline.

Doorgaan met het lezen van “Opheffing VK Weblog: Bloggers zijn ongewenst.”

Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting.

Verbanning is al zou oud als de mensheid en waarschijnlijk nog veel ouder. Het is een manier om ongewenste elementen uit de gemeenschap (dorp, stad, land) de omgeving te verwijderen. Op internet is verbanning door moderators de ultieme straf, dan wel een machtsmiddel, om een online gemeenschap (zoals een internetforum) te vrijwaren van ongewenste individuen. (Wikipedia.)

Zelf ben ik een paar keer voor korte of lange tijd uit internetfora verbannen geweest. De eerste keer was door de redactie van Standpunt NL (Stand.nl) en later nog door het Amstelveens Nieuwsblad (Dichtbij) en door Amstelveen.blog.nl , beide keren omdat ik bezwaar had gemaakt tegen anonieme smaad en laster. Verbanning gebeurt vaak terecht, maar vast ook heel vaak ten onrechte. Met bannelingen in de laatste categorie bevind ik mij in goed gezelschap. Maar iedere verbanning is pijnlijk, schadelijk en (zeker in het internettijdperk) onuitwisbaar.

Doorgaan met het lezen van “Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting.”

Wat heeft de Volkskrant toch met Israël en Jodendom?

Het lijkt wel of het voormalige tijdschrift ‘Joods Journaal’ de Volkskrant heeft overgenomen en nu dagelijks verschijnt.

Vandaag, 24 maart 2011 staan er op de internetpagina’s van VK Opinie vier artikelen over Joodse en/f Israëlische onderwerpen. Beter is het om op te merken dat er vandaag sléchts vier van zulke stukken staan. Vaak is het namelijk (veel) meer. Voor een krant die zichzelf nog steeds afficheert als onafhankelijk, ongebonden, algemeen-journalistiek, neutraal en betrouwbaar is dat disproportioneel veel.

Misschien wordt het toch tijd dat de Volkskrant (waarop ik al vele jaren geabonneerd ben) zich tot haar nieuwe gewijzigde identiteit en signatuur bekent. Dat zou wel zo transparant en eerlijk zijn. Toen deze krant nog nauw verbonden was aan de rooms-katholieke vakbeweging werd daar tenslotte ook niet schimmig over gedaan.

‘De pathologische prioriteiten van Mo Rabbae.’

Door Asher Ben Avraham

“De VPRO heeft vorig jaar geleden een documentaire gemaakt over de PVV en de veronderstelde financiële banden van deze partij met de Israëlische regering en de “joodse lobby” in de Verenigde Staten. Deze documentaire is vervolgens allerwegen neergesabeld als een wanstaltig, suggestief stukje riooljournalistiek. [..] De Joodse machtshonger en geldzucht is nu door Mo voorzien van een geniepig en planmatig anti-Islam programma. En Geert Wilders is niet meer dan een zetbaas van Israël.

[De link naar http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8117/ werkt niet meer.]

Doorgaan met het lezen van “Wat heeft de Volkskrant toch met Israël en Jodendom?”

Verbannen vanwege kritiek op een column. Kan het gekker?

Eind november 2009 werd ik door de Volkskrant voor onbepaalde tijd verbannen uit de openbare ruimte voor publiek debat op haar website. Dit gebeurde zonder deugdelijke motivatie, zonder mogelijkheid van verweer en zonder opgave van strafduur. Dit is de manier waarop de Volkskrant als journalistiek medium in de praktijk omgaat met de vrijheid van (inhoudelijke en fatsoenlijke) meningsuiting van haar kritische lezers. Dit is de praktijk in onze zogenaamde ‘democratische rechtsstaat’. Ons belangrijkste, fundamentele en ‘onvervreemdbare’ recht op vrije expressie wordt niet beknot door de staat maar door de ‘vrije pers’ die misbruik maakt van haar middelen en mogelijkheden zonder dat daar een haan naar kraait.

Lees, besef en huiver..
Doorgaan met het lezen van “Verbannen vanwege kritiek op een column. Kan het gekker?”

Hoe zit het nu met de 'burgerjournalistiek'? Is die nu dood verklaard of heeft die nooit bestaan?

Hoe zit het nu eigenlijk met de ‘burgerjournalistiek’ of ‘civic journalism’? Bestaat die nog? Heeft die ooit bestaan?

Ik heb het begrip ‘burgerjournalistiek’ altijd opgevat als net zo’n oxymoron als ‘burgergeneeskunde’. Burgers zijn burgers en journalisten zijn journalisten, ‘and never the twain should meet’.

Toch is het jammer dat burgerjournalistiek – of die term nu goed of fout werd geïnterpreteerd – met het stoppen van het VK weblog dood verklaard lijkt te zijn.

In de reactieruimte onder het weblog ‘Op zoek naar symbiose’ van G-J Bogaerts van 30 juni 2006 schreef ik op 30 juni 2006 16:56 uur:

“GJB noemt de journalistiek ‘een servicegericht beroep’. Dat is niet te merken in situaties waarin burgers een beroep doen op begrip en medewerking van de journalistiek. De bejegening is dan meestal hooghartig, narrig en onwillig.

Met de term ‘civic journalism’ werd oorspronkelijk juist een journalisme bedoeld die de maatschappij en de politiek (weer) vanuit het standpunt van de burgers bekijkt en beoordeelt, en zichzelf niet verheft tot een soort ongekozen volksvertegenwoordiger, onbenoemd bestuurder en niet-beëdigde rechter.

Burgerjournalistiek in de oorspronkelijke betekenis van het woord is inderdaad wél servicegericht. De meeste journalisten voldoen echter niet aan dat criterium.

Doorgaan met het lezen van “Hoe zit het nu met de 'burgerjournalistiek'? Is die nu dood verklaard of heeft die nooit bestaan?”

Het VK weblog verdient als uiting en als tijdsdocument een plaats in het archief van de krant.

Deelnemers van het weblog op de website van de Volkskrant ontvingen van hoofdredacteur Philippe Remarque, de ‘wellicht vervelende mededeling’ dat de krant per 1 maart a.s. gaat stoppen met het weblog op de website van de krant. Als het aan Remarque ligt, zullen de vele duizenden weblogs sinds 2005, met persoonlijke ervaringen en ontboezemingen, politieke opvattingen, kritieken, foto’s, films, geluidsfragmenten ook niet meer toegankelijk zijn. De krant biedt geen middelen en mogelijkheden aan voor het overhevelen en voortzetten van de weblogs in hun huidige vorm.

“De reden hiervoor is dat wij het blog helaas niet meer de aandacht en technische ondersteuning kunnen bieden, die het vereist,” schrijft Philippe Remarque aan de vele trouwe bloggers van zijn krant. En verder, ‘adding insult to injury‘:
“Ik dank u hartelijk voor uw vertrouwen in het Volkskrant-blog de afgelopen jaren.”

Remarque schreef nog net niet ‘Bekijk het maar’, maar het kwam er wel op neer.

Bij de opheffing van de weblogs en waarschijnlijk ook die van de reactieruimten en discussieplatforms op de website van de krant en bij de samenvoeging en verhuizing van de internetredacties spelen de belangen van de ‘gewone mensen’ geen rol van merkbare betekenis. Zij zijn dan misschien wel mensen, sociale wezens, burgers en lezers die als bloggers, reageerders en discussieerders deelnemen aan het fameuze ‘publieke debat’, maar voor de Volkskrant tellen zij voortaan alleen nog mee als betalende abonnees en als doelgroepen voor advertenties en reclamecampagnes.

Doorgaan met het lezen van “Het VK weblog verdient als uiting en als tijdsdocument een plaats in het archief van de krant.”

Ook een krant moet zich aan de (Grond)wet houden.

Of blogs, reacties en discussiebijdragen waar of onwaar zijn, van hoog of laag niveau of interessant of niet, mag geen verschil maken voor ieders grondwettelijk recht om ze als zijn of haar meningen te uiten.

Zelfs de vraag of anderen het eens zijn met bepaalde opvattingen en meningen, mag niet van invloed zijn op de mogelijkheden om ze op een openbaar platform te publiceren.

Sommige bloggers, reageerders en discussieerders vinden mijn protesten tegen mijn permanente verbanning ‘obsessief’ en ‘gezeur’. Moet ik mij dan maar bij mijn veroordeling neerleggen, ook als die aantoonbaar onterecht en zelfs (door de manier waarop) onrechtmatig is? De media besteden altijd veel aandacht aan gerechtelijke dwalingen. Wel, redacties dwalen ook wel eens. Soms zelfs opzettelijk.

Ruim een jaar geleden kreeg ik een ip-ban vanwege een kritische inhoudelijke reactie op een column waarin volgens mij sprake was van ‘framing’ *). Sindsdien kan ik thuis niet meer inloggen om te reageren of om mee te discussiëren. Daarvoor moet ik met mijn laptop naar openbare gelegenheden met WiFi en telkens opnieuw registreren met een nieuw e-mail adres en een nieuwe versie van mijn naam. Alleen omdat ik mijn mening had geuit. Is dit Nederland?

Doorgaan met het lezen van “Ook een krant moet zich aan de (Grond)wet houden.”