Wat heeft de Volkskrant toch met Israël en Jodendom?

Het lijkt wel of het voormalige tijdschrift ‘Joods Journaal’ de Volkskrant heeft overgenomen en nu dagelijks verschijnt.

Vandaag, 24 maart 2011 staan er op de internetpagina’s van VK Opinie vier artikelen over Joodse en/f Israëlische onderwerpen. Beter is het om op te merken dat er vandaag sléchts vier van zulke stukken staan. Vaak is het namelijk (veel) meer. Voor een krant die zichzelf nog steeds afficheert als onafhankelijk, ongebonden, algemeen-journalistiek, neutraal en betrouwbaar is dat disproportioneel veel.

Misschien wordt het toch tijd dat de Volkskrant (waarop ik al vele jaren geabonneerd ben) zich tot haar nieuwe gewijzigde identiteit en signatuur bekent. Dat zou wel zo transparant en eerlijk zijn. Toen deze krant nog nauw verbonden was aan de rooms-katholieke vakbeweging werd daar tenslotte ook niet schimmig over gedaan.

‘De pathologische prioriteiten van Mo Rabbae.’

Door Asher Ben Avraham

“De VPRO heeft vorig jaar geleden een documentaire gemaakt over de PVV en de veronderstelde financiële banden van deze partij met de Israëlische regering en de “joodse lobby” in de Verenigde Staten. Deze documentaire is vervolgens allerwegen neergesabeld als een wanstaltig, suggestief stukje riooljournalistiek. [..] De Joodse machtshonger en geldzucht is nu door Mo voorzien van een geniepig en planmatig anti-Islam programma. En Geert Wilders is niet meer dan een zetbaas van Israël.

[De link naar http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8117/ werkt niet meer.]

Verder lezen Wat heeft de Volkskrant toch met Israël en Jodendom?

Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.

Het vaste duo Janny Groen en Annieke Kranenberg schrijft in de Volkskrant van vandaag (24/2) dat drie joodse jongeren zich “stilletjes tussen de actievoerders hadden gemengd” na afloop van de tumultueus verlopen bijeenkomst op zondagavond 22/2 jl in het Amsterdamse Apollohotel, waar de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit was ‘geschoend’.

De drie jongeren, waaronder Nathan Bouscher van ‘Gezellig Joods’ (mede-organisator van de omstreden lezing), wilden op die manier meer te weten te komen over de actie die de lezing van Ron Edelheit over de Israëlische aanval op Gaza behoorlijk in de war had geschopt.

Tijdens hun heimelijke missie in een café aan de Amsterdamse Ferdlnand Bolstraat, waar de pro-Palestijnse actievoerders elkaar na hun actie hadden getroffen, kwamen de joodse jongeren er onder andere achter dat dat de actievoerders juridisch advies hadden gevraagd aan een advocatenkantoor in Haarlem. Het gooien van schoenen is dan wel een vreedzame vorm van actievoeren, maar kennelijk wilde men zich indekken voor het geval iets of iemand daarbij zou worden geraakt.

Dit is in allerlei opzichten een mooi verhaal, dat echter wel een paar vragen openlaat:

1. Als de drie joodse jongeren zich ‘stilletjes’ hadden gemengd onder de actievoerders, hoe wisten de verslaggeefsters van de Volkskrant daar dan van? Waren zij ook in dat café waar de actievoerders bijeen waren, of hebben die drie jongens hen na afloop van hun missie gebeld en verslag uitgebracht van hun bevindingen? Kenden de verslaggeefsters Nathan Bouscher en zijn twee vrienden al van vóór deze gebeurtenis?

Verder lezen Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.

Einde discussie: De IP-ban als 'totaaloplossing' voor onwelgevallige kritiek.

Een discussie op voet van gelijkheid is de eerlijkste, rechtvaardigste en meest democratische vorm van communicatie. Eline Walda van ‘STOP COMMUNICATION’ blijkt daar anders over te denken. Zij prefereert namelijk een IP-ban boven een inhoudelijke reactie op serieuze kritiek.

Adviseert Eline Walda haar klanten ook zulke ‘totaaloplossingen’ als het hun op de markt even niet meezit? In het door haarzelf geschreven Profiel op haar Volkskrantblog staat immers: “In 2006 ben ik voor mijzelf begonnen. One Stop Marketing Shop biedt ondernemers een totaaloplossing op het gebied van marketing en marketingcommunicatie. Van een onderbouwd advies over de meest effectieve marketing- of communicatiestrategie tot een concreet plan en implementatie hiervan.”

Dat belooft wat, althans tot de praktijk het tegendeel bewijst.

Het begon allemaal met mijn eerste bezoek van het weblog van Eline Walda op het Volkskrant-weblog, getiteld ‘Bijzondere vrouwen (1) – Ofra Chaza'” Ik had wel vaak Eline’s reacties op weblogs van anderen en haar bijdragen aan discussies al wel vaak gelezen. Daar zat steeds zo’n consequente en zodoende herkenbare lijn in, dat ik vermoedde uit welke hoek de wind woei en wat ik op haar eigen weblog kon verwachten. Toen ik dus een paar dagen geleden de titel van haar weblog zag in de lijst van recente weblogs, dacht ik: “O jé, daar gaan we weer.” En jawel hoor.

Verder lezen Einde discussie: De IP-ban als 'totaaloplossing' voor onwelgevallige kritiek.

Tribalisme bedreigt journalistieke integriteit en verziekt het publieke debat.

Naar aanleiding van het artikel ‘Waar blijft de verontwaardiging over antisemitische cartoons?’ (door Rosa van der Wieken en Evelyn Markus van Network on Antisemitism, de Volkskrant 03-04-2008)  schreef ik vanmiddag de volgende bijdrage aan de discussie:

“Zoals bij vrijwel alles wat zich in en rond het jodendom afspeelt, kenmerkte ook dit artikel en deze discussie zich door een hoge mate van selectiviteit. De vraag wie er wel of niet bij hoort, bepaalt tevens wie wel of geen recht van spreken heeft.

Auteurs Evelyn Markus en Rosa van der Wieken van Network on Antisemitism hebben niet alleen dat recht maar zij kregen van de Volkskrant ook uitgebreid de mogelijkheid. Zij maakten daarvan op zodanig selectieve wijze gebruik dat een deel van de werkelijkheid buiten beeld dreigde te raken. Zo schreven Markus en Van der Wieken naar aanleiding van een verklaring van de protestantse kerk dat ‘godsdiensten nooit de bedoeling hebben om geweld te plegen’ dat zowel het christendom als de islam eeuwenlang hun religie met geweld hebben verbreid.

Ook hier was datgene wat zij níet schreven het meest interessant:

Verder lezen Tribalisme bedreigt journalistieke integriteit en verziekt het publieke debat.

De koppenschrijver plaatst zijn eigen opinie boven die van anderen.

‘Bij Moszkowicz krijg je een onaangenaam gevoel’ “, luidde de kop boven het interview dat journaliste Ineke van den Bergen had met Grimbert Rost van Tonningen (VK Cicero 27/4 jl).

In de tekst blijkt dat deze ‘zoon van ontspoorde ouders’ (zij waren NSB-ers) opzettelijk onjuist was geciteerd. Sprekend over de over de soms merkwaardig verhouding tussen criminelen en hun advocaten had hij namelijk gezegd:

“Als je de Moszkowiczen ziet, krijg je toch een onaangenaam gevoel: ja jongens, waar begint het en waar houdt het op?”

De koppenschrijver van de Volkskrant bleek zijn middelen en mogelijkheden weer eens benut te hebben om zijn eigen agenda uit te voeren. Dit keer vond hij het nodig om eigenmachtig de zoon te straffen voor de wandaden van zijn ouders.

Dat was een gemene rotstreek, die gerectificeerd had moeten worden.

Verder lezen De koppenschrijver plaatst zijn eigen opinie boven die van anderen.

"Wij zijn het volk!" roept Anet Bleich. Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer.

Zoals columniste Anet Bleich over ‘het volk’ denkt, daar lusten de zwijnen geen parels van. “Wij zijn het volk!” schreef zij vanochtend (24/5) in haar column ‘Uitgeburgerd om een bagatel’ . Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer, want sommige zwijnen zijn voor Bleich ‘more equal’ dan de rest (de meerderheid). Zij schrijft: “Wat Verdonk ‘het volk’ noemt, is niet meer dan een stel rancuneuze, van de politiek en de democratie vervreemde kleinburgers.”

Zo wordt iedereen die minister Verdonk niet per definitie ongelijk geeft en die niet vindt dat Rita Verdonk maar Ayaan Hirsi Magan de meeste en ernstigste fouten heeft gemaakt, bij het grof vuil gezet door de opinie-elite waarvoor de Volkskrant graag als spreekbuis optreedt. Veel publicisten hebben in deze krant onzin op nonsens gestapeld om vanuit een hoge morele positie Rita Verdonk zo kwaadaardig mogelijk af te kunnen schilderen en haar het leven nóg zuurder te maken dan het in haar zware, verantwoordelijke en hoogst ondankbare positie al is. (Verantwoordelijkheid is iets waar columnisten weinig last van hebben.)

Ik was van plan om alle onwaarheden en verdraaiingen en andere manipulaties van de werkelijkheid in mijn weblog op te sommen, maar daar was gewoon geen beginnen aan. De column van Bleich is echter exemplarisch, dus hierbij een paar van haar enormiteiten:

Verder lezen "Wij zijn het volk!" roept Anet Bleich. Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer.

Joden: Ras, volk of racistisch volk? – Brief aan Anet Bleich (de Volkskrant), 30/5/2001.

Van: Robert van Waning
Verzonden: woensdag 30 mei 2001 15:07
Aan: Red Vkr Redactie  (Aan: Anet Bleich)

Onderwerp: Joden: ras, volk of racistisch volk?

Geachte Anet Bleich,

Uw vraag ‘Wie is er bang voor vreemde smetten’ (VK 31/1 jl) vond ik, komend van u, opvallend.

U heeft immers (in uw eigen woorden) uw hart verloren aan een cultuur die gebaseerd is op etnische exclusiviteit en u laat ook regelmatig weten hoezeer u zich verbonden voelt met het enige land dat dit exclusivisme officieel en institutioneel als uitgangspunt en als doelstelling heeft gekozen en het teken daarvan zelfs in zijn vlag voert. Of is de Davidsster inmiddels net zo’n etnisch-neutraal teken als een cederboom en is Israël zonder dat ik het wist een toonbeeld geworden van de door u steeds zo hartstochtelijk beleden openheid, multi-etniciteit, multiculturalisme, tolerantie en pluriformiteit? Ik dacht het niet.

Israël is immers nog steeds het land waar mensen uit afkeer van vreemde smetten alleen met leden van het eigen volk trouwen zodat zij smetvrije kinderen krijgen om de smetvrije toekomst van hun smetvrije land te waarborgen. Over een ‘geconstrueerde eigenheid’ gesproken. De enige immigratie die Israël aanmoedigt is die van het eigen volk. Over deportatie van ‘volksvreemde elementen’ wordt in de Knesset zelfs openlijk gediscussieerd, zonder dat ik daarover ooit een ‘j’accuse’  van u heb gehoord.

Verder lezen Joden: Ras, volk of racistisch volk? – Brief aan Anet Bleich (de Volkskrant), 30/5/2001.