‘Roekeloos multiculturalisme’ (Het Parool, 3 september 1999)

Op 3 september 1999 plaatste Het Parool deze brief:

ROEKELOOS MULTICULTURALISME

De ‘multiculturele samenleving’, een stokpaardje van politiek en media, is nooit onderwerp geweest van democratische procedures, zelfs niet van inspraakavonden, dat alibi-ritueel waarmee impopulaire bestuurlijke maatregelen gewoonlijk worden doorgedrukt. Verder lezen ‘Roekeloos multiculturalisme’ (Het Parool, 3 september 1999)

‘Is multiculturalisme een overgangsfase?’ (Het Parool, 25 maart 1995)

Op 25 maart 1995 stond de volgende brief in Het Parool:

IS MULTICULTURALISME EEN OVERGANGSFASE?

Toen, onafhankelijk van de situatie op onze arbeidsmarkt, de immigratie eenmaal een onafwendbaar feit was geworden, heeft men bewust vermeden deze kwestie onderwerp van verkiezingen te maken. Veel van wat nu als onvermijdelijk wordt gepresenteerd, is het gevolg van bewust doen en laten. Verder lezen ‘Is multiculturalisme een overgangsfase?’ (Het Parool, 25 maart 1995)

‘Onvrede over onbeheerste groei geen xenofobie’ (NRC, 30 sept 1991).

Onderstaande ‘ingezonden brief’ stond op 30 september 1991 in NRC Handelsblad. Ik kreeg er twee reacties op. Eén van een verre nicht die het leuk vond om op deze manier weer eens van mij te horen, en één van Frits Bolkestein, destijds fractievoorzitter van de VVD in de Tweede Kamer. 

Onvrede over onbeheerste groei geen xenofobie

Het kost kennelijk moeite om een afwijzende houding jegens “de snelheid van de toename’ van het aantal buitenlanders in een gemeenschap niet te verwarren met xenofobie. Ook minister d’Ancona had het vorige week in Luxemburg weer over “extreem-rechtse sentimenten” in haar verwijzing naar de gevoelens die in de Amsterdamse stadswijk Bos en Lommer bestaan over vooral deze onvoldoende beheerste groei. Verder lezen ‘Onvrede over onbeheerste groei geen xenofobie’ (NRC, 30 sept 1991).

Aandacht voor religieuze (of etnoculturele?) crisis groter dan voor de financiële en economische.

Artikelen en discussies op de opiniepagina van de Volkskrant van vandaag, 14 April 2009:

– Koester die legerimam! (door Abdelkader benali.)

– Laat Ali Eddaoui legerimam worden. (Fouad Sidali e.a.)

– Ramadan, de grote verlosser. (door Amanda Kluveld)

– Gun Ramadan het licht in de ogen! (door Abdelkader Benali)

– Weg met apartheid! (door Mark Rutte, Paul de Krom)

– Overheid, hou handen af van religie. (door Agnes Kant, Sadet Karabulut)

– Obama bewierookt de verkeerde. (door Nausicaa Marbe)

– Gebed moslims in Rotterdam verhoord. (door Amanda Kluveld)

– De Heer is waarlijk opgestaan! (door Andries Knevel)

En natuurlijk de standaard-liturgie:

– De Israël-lobby ontspoort. (door Thomas von der Dunk.)

– Doe Israël eens recht! (door Yochanan Visser)

– Israël vredelievend? Ik dacht het niet. (door Thomas von der Dunk)

– Verzwakken Hamas noodzaak. (Door Paul Brill, natuurlijk)

De Volkskrant lijkt meer geobsedeerd door een soort religieuze (of etnoculturele?) crisis dan door de ontwrichting van de wereldeconomie als gevolg van een financiële en economische crisis die onvermijdelijk zal leiden tot maatschappelijke crises in vrijwel alle landen van de wereld. (Leve de ‘globalisering’..)

Behalve aan een strikte scheiding van kerk en staat begin ik zo langzamerhand te voelen voor wat meer scheiding tussen kerk en journalistiek. My cup runneth over..

Verdediging van 'ABC-NL', de NL-versie van Algemeen Beschaafde Cultuur, is een zaak van ons allen.

Verdedigde onze Koningin inderdaad louter ‘christelijke waarden’, zoals de Volkskrant schreef in haar hoofdredactionele commentaar (Commentaar VK 27/12/2007) ? Als deze opvatting inderdaad zowel de bedoeling van de Koningin als de geest van de Volkskrant weerspiegelt, dan werkt deze pretentie inderdaad behoorlijk polariserend, zoals Nausikaa Marbe in haar column van vandaag opmerkt.

Zijn het echter wel zulke exclusieve ‘christelijke waarden’ die de Koningin verdedigt?

Zijn dingen als democratische en rechtsstatelijke beginselen, eerbied voor gemeenschappelijke wetten en regels, subculturele verscheidenheid, op begrip- en respectvolle wijze rekening houden met andere groepsculturen, fatsoenlijke omgang met andere mensen en hun groeperingen, sociale vaardigheden, beschaafde omgangsvormen, aandacht voor de ander en het algemeen belang, maatschappelijke betrokkenheid, gemeenschapszin, sociale cohesie en meer van dat moois en wenselijks inderdaad voorbehouden aan christelijke samenlevingen? Deze gedachte zou getuigen van een superieure arrogantie jegens andere culturen.

Verder lezen Verdediging van 'ABC-NL', de NL-versie van Algemeen Beschaafde Cultuur, is een zaak van ons allen.

Tilburg: Iedereen was stomverbaasd. En dat verbaast míj dan weer.

“Hun collectieve onvrede is niet eerder zo sterk naar voren gekomen,” schreef hoofdredacteur Jan Bonjer van het Algemeen Dagblad vandaag (24/5) in zijn Commentaar.Ook burgemeester Ruud Veerman van Tilburg zegt in het AD van vandaag dat ‘van dreigend geweld niets was gebleken’, en dat men niets wist van oorlogstaal op het internet.

Hoe is dat nu toch allemaal mogelijk? Wie organiseert nu een ‘gevoelige’ voetbalwedstrijd zónder op het internet te kijken hoe daarop wordt gereageerd en geanticipeerd?!

Marcel van Dam schreef in zijn column in de Volkskrant van vandaag dat mensen nog nooit zo veel mogelijkheden hebben gehad om hun politieke leiders te laten weten hoe zij over alles en nog wat denken: ‘Opiniepeilingen, onderzoeken naar alles wat er mis ging, debatprogramma’s, ingezonden brieven, werkbezoeken, etc.”

De schat, alleen postduif en volksoproer ontbraken nog in zijn opsomming. Van internet en weblogs heeft hij nog nooit gehoord en waarschijnlijk schrijft hij zijn stukjes nog steeds op een oude Underwood of Triumph. Maar ook bestuurders en hoofdredacteuren weten kennelijk nog steeds niet dat het internet een goede thermo-, baro-, mano- en hygrometer is en een inmiddels onvermijdelijke bron van allerlei andere essentiële informatie. Zo’n Fortuyn-revolte zou zomaar kunnen uitbreken en bestuurders en redacties zouden wéér stomverbaasd reageren..

Verder lezen Tilburg: Iedereen was stomverbaasd. En dat verbaast míj dan weer.

Een gemeenschap ('community') is méér dan een markt. (Deel 3)

Toch houdt de politiek van economie …
De politiek heeft economie en technologie wereldwijd verheven tot algemeen leidende principes. Terwijl politici er in de eerste plaats voor zouden moeten zorgen dat hun kiezers tevreden zijn, stellen zij zich nu op kosten van de gemeenschap in dienst van handel en industrie die juist helemaal géén baat hebben bij tevredenheid. Alleen een zichzelf in stand houdende, chronische ontevredenheid onder de potentiële afnemers houdt tenslotte een blijvende vraag naar producten en diensten in stand.

Materiële welvaart is voor veel mensen een verslavend middel waarmee zij hun existentiële onzekerheden kunnen ‘vergeten’. Nationale en internationale economieën zijn afhankelijk van de winsten, belastingen en accijnzen die deze verslaving oplevert. Geen modern land kan meer bestaan zonder een steeds toenemende materialistische behoeftenbevrediging, eufemistisch ‘economische groei’ genaamd. Het bevorderen van materiële welvaart heeft voor politici het grote voordeel dat het effect (in tegenstelling tot ‘vage’ dingen als leefbaarheid en tevredenheid) meetbaar is. Aan de hand van economische groeicijfers kunnen politici aannemelijk maken dat zij hun werk goed doen. De grote spanningen in de wereld tonen echter aan dat de politiek met haar nadruk op economische groei en materiële welvaart heeft gewed op een grillig, ontrouw en dom paard, dat het gras waarvan het moet leven, vervuilt en met zijn hoeven vertrapt. Als middel is het vaak erger dan de kwaal van relatieve materiële armoede, maar er is geen bijsluiter die hiervoor waarschuwt.

Verder lezen Een gemeenschap ('community') is méér dan een markt. (Deel 3)