Uitgelicht

Journalistiek verdient tegenspraak

(.. maar krijgt die onvoldoende.)

_____________________________________________

Van: Robert van Waning
Verzonden: woensdag 23 september 2020 16:07
Aan: A.Elshout@Volkskrant.nl; VK Opinie <opinie@volkskrant.nl>
Onderwerp:
Democratie wordt vernietigd door willekeurige onderdrukking van onwelgevallige meningsuitingen.

Geachte heer Elshout,

Volgens Sander Schimmelpenninck heeft niet iedereen recht op een mening. Althans, dat schreef u in uw column ‘Probeer democratie niet te redden door haar te vernietigen’ (VK 23/9 jl). Ik kan bijna niet geloven dat u uw collega-columnist juist en/of volledig heeft geciteerd. Natuurlijk heeft iedereen recht op een mening. Gedachten zijn immers vrij en vrijwel onmogelijk te onderdrukken.

In principe mag iedereen altijd en overal zijn meningen uiten ‘behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet’ (art. 7 Gw, Art 10 EVRM), maar het is de vraag of die vrijheid of, hoe en in welke mate die vrijheid dan ook door media gerespecteerd moet worden.  

Democratie betekent inderdaad niet dat alle meningen gehoord moeten worden, zoals Schimmelpenninck zou hebben beweerd. Het betekent wel dat zij gehoord mogen en kunnen worden. Dat is al heel iets anders. Een beperkende factor is dan nog ‘slechts’ de manier waarop dit gebeurt. Iedereen kan en mag pamfletten, folders, boeken etc. schrijven, waarbij het gebrek aan geld, tijd en energie beperkende factoren zijn. Iedereen heeft ook toegang tot het internet voor het schrijven van opinies en reacties daarop. Moeilijk wordt het als men het probeert via een medium waarbij een directie en/of redactie bepaalt wat daarin wordt gepubliceerd.

Volgens u moeten in een democratie alle meningen gehoord worden. Dat is – helaas en gelukkig – onmogelijk. Helaas, omdat daarvoor de tijd en de middelen ontbreken. Gelukkig, omdat redacties er niet voor niets zijn. Zij besparen hun lezers, kijkers en luisteraars veel verkeerde, onzinnige, overbodige en kwaadwillige informatie. Het beoordelen en het maken van keuzen en selecties van serieus te nemen opinies maakt niet alleen democratie moeilijk, maar ook redactie. U wilt graag dat wij met ons allen een beetje vertrouwen houden in het oordeelsvermogen van de meeste burgers. Dit geldt a fortiori voor redacties. De middelen en mogelijkheden waarover zij beschikken, zijn krachtig genoeg om mensen levenslang kapot te maken en de democratie te vernietigen.

Doordat die macht onvoldoende weerwerk of tegenspraak krijgt op hetzelfde platform, is er een scheefgroei ontstaan in de democratische krachts- en machtsverhoudingen. Gewone burgers kúnnen journalistieke media niet tegenspreken, want die wordt domweg niet geplaatst of uitgezonden. Bestuurders en politici mógen het niet, want dan is het land te klein en de democratie in gevaar: Persvrijheid! Journalisten zelf willen of durven het niet, uit angst voor hun carrière en/of collegiale represailles.

Een redactie die kritische meningsuitingen negeert**) weigert cq verwijdert louter vanwege hun onwelgevalligheid (en dus niet vanwege plaatsgebrek of schending van regels van fatsoen, wet en/of gebruiksvoorwaarden), handelt op zijn minst in strijd met de geest van onze democratie en Grondwet en dus ook met de opdracht van de onafhankelijke pers.

In uw column stelt u de vraag hoe men iemand het recht op een mening kan ontzeggen. Die vraag stelde ik u vele jaren geleden ook. U heeft daarop ontwijkend, badinerend, met onjuiste argumenten of helemaal niet gereageerd. Volgens u was mijn verbanning door VK Opinie terecht omdat ik de toenmalige chef Opinie ‘bijna boos had gemaakt’ en omdat mijn reacties op columns (meningsuitingen, dus) van Paul Brill ‘een bedenkelijke wending dreigden te nemen’. (Zie hieronder.)

Mijn reactie op de column van Brill was onderbouwd, niet onzinnig en ook niet bedenkelijk. Zij voldeed dus aan uw en Schimmelpennincks (overigens discutabele) voorwaarden.

Mijn anderhalf jaar durende verbanning van destijds*) betekende een verbod om te reageren op artikelen, columns, ingezonden brieven en reacties in de Volkskrant of op haar website en dus ook uitsluiting van deelname aan publieke discussies op het openbare forum van de Volkskrant op het internet. Die zware sanctie door een landelijk journalistiek medium heeft mij sindsdien achtervolgd en gestigmatiseerd. In discussies op het internet wordt er nog vrijwel wekelijks naar verwezen om mijn opinie ongeloofwaardig te maken en mijn positie te verzwakken. Dit stigma en dit onrecht verjaren niet.

Wilt u mij alstublieft mij steunen in mijn verzoek om excuses en rehabilitatie? Ik wil heel graag tegen mijn opponenten kunnen zeggen dat de Volkskrant spijt heeft van die ongefundeerde, onterechte, onrechtvaardige en beschadigende levenslange veroordeling.

Met vriendelijke groet,

Robert van Waning
Amstelveen
Tel 06 54 952 855

*)   https://robertvanwaning.com/2015/11/23/verbannen-vanwege-meningsuiting/
**) https://robertvanwaning.com/2020/08/15/journalistiek-verdient-tegenspraak/

PS
Een kritische lezer als een ‘querulant’ bestempelen is een effectieve methode om hem voorgoed de mond te snoeren en uit te sluiten. Niemand neemt nog de moeite om te onderzoeken of de kwalificatie terecht is. Journalist en adjunct-hoofdredacteur Henk Blanken had nooit contact met mij gehad toen hij in onderstaande weblog schreef:
Ik ken die lezer, ook al wordt hij niet met name genoemd. Die lezer is De Querulant. Goeie kans dat het Robert van W. is, of de alomtegenwoordige “Flipper”, maar zoals zij zijn er velen.. [De Querulant] is de lezer naar wie je nooit moest luisteren, en ook nu niet. Hij is, als hierboven al aangegeven, knettergek. ”
Ombudsman Thom Meens vond mij ongetwijfeld lastig maar hij vond mij zeker niet gek en ik heb hem noch iemand anders ooit persoonlijk beledigd. Henk Blanken maakt misbruik van zijn macht maar is daarop nooit aangesproken. Op zijn eigen weblog heeft hij de reacties weggelaten die nog wel te lezen zijn op De Nieuwe Reporter. (Lees ze vooral allemaal!) Dit weblog heeft mij veel kwaad gedaan:
https://www.henkblanken.nl/2006/01/03/de-querulant-en-de-journalist/
https://www.denieuwereporter.nl/2006/01/de-querulant-en-de-journalist/

Reactie van Arie Elshout:
“[..] Ik kan helaas niets voor u betekenen. Ik geloof niet dat de inhoud van mijn column van afgelopen maandag mij ertoe zou moeten brengen om de krant te vragen om excuses aan uw adres. Zoals ik al zei is het recht op een mening niet hetzelfde als het recht op publicatie van een mening. De Volkskrant had indertijd haar redenen om u in de ban te doen. Ik wil daar niet in treden. Ten eerste omdat ik moeite blijf houden met uw reacties op columns van Paul Brill. Ten tweede omdat ik inmiddels met pensioen ben. [..]”
___________________________________

Van: Robert van Waning <robertvanwaning@outlook.com> [Geen Reactie.]
Verzonden: donderdag 17 september 2020 9:33
Aan: Toine Heijmans <t.heijmans@volkskrant.nl>; A Robert Outlook <robertvanwaning@outlook.com>
Onderwerp:
Niet ‘wij met z’n allen’. (‘Anonieme schuren’ TOINE HEIJMANS. VK 17.09.2020)

​Beste Toine,

Dank voor een gruwelijk mooi stuk.

Het is echter niet helemaal waar dat ‘wij met z’n allen’ doelbewust in deze ‘onbezielde tijdelijkheid, een efficiënte val van desinspiratie’ zijn gelopen. Velen hebben erover geklaagd en zich ertegen verzet, maar die geluiden klonken niet blijvend door in de dominante media.

In 1971 werkte ik als vrijwilliger op ‘De Kleine Aarde’, het project van oud-NRC-wetenschaps redacteur Sietze Leeflang in Boxtel. Wij werkten daar aan en tegen alles wat nu, 50 jaar later, actueel is: Kringloop, biologische landbouw, duurzame opwekking en besparing van energie, opwarming van het klimaat, voorlichting. Wij ontvingen de Margriet Milieuprijs uit handen van Sicco Mansholt.. In 1972 vertaalde ik het rapport ‘Blueprint for Survival’ van een groep Engelse wetenschappers. (Blauwdruk voor Overleving, uitgeverij Contact). Daarin stond o.a. hoeveel graden warmer het klimaat nu zou zijn. 

Zelfs de NRC wijdde geen enkel woord aan het overlijden van Sietze Leeflang en aan al die mensen die zich 50 jaar geleden hebben geprobeerd om crises als de huidige en toekomstige te vermijden. 

Ook dat is misschien een natuurlijke en onvermijdelijke gang van zaken, maar zeg alsjeblieft niet dat ‘wij met z’n allen’ dit zo gewild hebben.

Met vriendelijke groet, 
Robert van Waning,
Amstelveen.

www.contrails.nl (sinds 1995)www.meteologica.nl (weerkundigen versluieren luchtvaartsmog)

Van: Robert van Waning [Geen Reactie.]
Verzonden: woensdag 9 september 2020 11:26
Aan: h.kraak@volkskrant.nl
Onderwerp: Geslaagde uitsluiting.

Geachte Haro Kraak,

U schreef een artikel over uitsluiting, het ‘cancelen’ van mensen, ook als die eigenlijk niets verkeerds hebben gedaan. Het internet is zó vol met mislukte uitsluitpogingen dat de term cancel culture volgens u eigenlijk betekenisloos is. Ik reageerde daarop inhoudelijk met een voorbeeld van geslaagde uitsluiting. Ik had niet verwacht dat u daarop niet zou reageren. Dat is immers ook een vorm van uitsluiting.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning,
Amstelveen.
___________________________________

Van: Robert van Waning [Geen Reactie.]
Verzonden: woensdag 2 september 2020 14:37
Aan: h.kraak@volkskrant.nl
Onderwerp:
‘Onbekende figuren zijn het meest kwetsbaar voor uitsluiting.’ Is cancel culture dus betekenisloos?

Geachte heer Kraak,

Over uitsluiting gesproken: In een Twitter-discussie over de (on)wenselijkheid van verdere groei van luchtvaart en Schiphol verwees een opponent naar mijn verbanning (uitsluiting) door de Volkskrant, nu 11 jaar geleden. Dit gebeurt regelmatig op alle platforms. De bedoeling is duidelijk: Let niet op deze man; hij hoeft niet serieus genomen te worden, hij hoort er niet bij.

Hoewel die onverdiende verbanning na 18 maanden even plotseling en ongemotiveerd door opinieredacteur Henk Müller werd opgeheven als zij door hem was opgelegd, duurt die sanctie dus nog steeds voort. Mijn positie in het publieke debat op het internet is er feitelijk permanent door verzwakt. Onschuldig levenslang.

De Volkskrant spreekt zich hard uit tegen de uitsluitcultuur, maar ziet er geen been in om zelf kritische lezers te ‘cancelen’, zonder opgave van reden en strafduur, zonder mogelijkheid van verweer. Pogingen tot rehabilitatie stranden op onwil, gebrek aan belangstelling of lafheid. Niemand durft het immers tegen een journalistiek medium op te nemen, uit angst voor – jawel – uitsluiting. Het heeft dan ook geen zin om deze kwestie voor te leggen aan de rechter of aan de Raad voor de Journalistiek. De redactionele vrijheid (lees: willekeur) blijkt onaantastbaar.

Kennelijk gaat men ervan uit dat iemand die verbannen werd het er wel naar gemaakt zal hebben. Ook die aanname moet echter ergens op gebaseerd zijn. De eenvoudigste en tegelijk meest effectieve manier om een kritische lezer voorgoed uit te schakelen, is hem als querulant te bestempelen. Spinoza was ook een querulant en zo waren en zijn er velen.

Terecht merkte u op dat onbekende figuren het kwetsbaarst zijn voor uitsluiting, zelfs als zij niets doms of kwetsends hebben gedaan, gezegd of geschreven. Onwelgevalligheid is al voldoende. Merkwaardig was echter uw conclusie dat het internet zó vol met mislukte uitsluitpogingen staat dat de term cancel culture eigenlijk betekenisloos is. Alsof het in een maatschappij en democratie alleen gaat om de bekende, machtige, invloedrijke en onaantastbare figuren, zoals bijvoorbeeld journalisten.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning
Rembrandtweg 19 – B
1181 GE  Amstelveen
Tel 06 54 952 855

Verbannen vanwege meningsuiting.
Journalistiek verdient tegenspraak (.. maar krijgt die onvoldoende).
___________________________________

Van: Robert van Waning                                    [Geen Reactie.]
Verzonden: zondag 16 augustus 2020 13:56
Aan: Robert at Outlook (robertvanwaning@outlook.com) <robertvanwaning@outlook.com>
Onderwerp: Aan Marleen Stikker van Waag.org

Geachte Marleen Stikker,

Onlangs sprak u op NPO Radio1 over de willekeur waarmee ‘Big Tech’ uitingen kan sorteren, selecteren, weigeren en verwijderen. Dit gebeurt ook door redacties van journalistieke media. Dit gebeurt meestal om goede redenen (bijv ruimtegebrek) en met de beste bedoelingen (bijv om de discussie fatsoenlijk houden en persoonsbeschadiging te voorkomen), maar niet altijd. “Welke afwegingen worden gemaakt, is niet duidelijk,” zei u over Google, Facebook, etc. Precies, en niet alleen bij hen.

Enkele jaren geleden werd ik door de redactie van VK Opinie zonder opgave van deugdelijke reden en zonder mogelijkheid van verweer voor anderhalf jaar verbannen uit de (sindsdien opgeheven) reactie- en discussieruimte op de website van de krant. Dit betekende dat ik al die tijd niet mocht deelnemen aan de discussies op de daartoe (destijds) bedoelde plaatsen. Voor een betrokken burger betekende dat een zware, onverdiende sanctie die mijn reputatie ernstig heeft beschadigd. Die verbanning wordt mij nu nog – vele jaren later – regelmatig door opponenten tegengeworpen. Mijn mening telt dan niet meer.

Ik ben steeds blijven proberen om een uitleg van de ware reden van die onterechte verbanning en het liefst ook excuses en ‘eerherstel’, maar niemand wil (of durft) zich in deze kwestie verdiepen. Het lijkt wel een heikel onderwerp waaraan niemand zijn of haar vingers wil branden.

Burgers kúnnen de journalistiek niet tegenspreken (laat staan bekritiseren), want dat wordt niet afgedrukt of uitgezonden. Politici en bestuurders mógen het niet, want dan is het land te klein en de democratie in gevaar: Schending van Persvrijheid! Journalisten wíllen of dúrven het niet, ofwel uit collegiale solidariteit ofwel uit angst voor represailles. Het resultaat is dat de journalistiek te weinig kritiek en tegenspraak krijgt. Dit heeft geleid tot een scheefgroei van de democratische verhoudingen van macht en invloed op maatschappelijke en politieke menings- en besluitvorming.

Deze kwestie is op zichzelf oud, maar het probleem is helaas actueel: Willekeurige weigeringen, verwijderingen, blokkades en verbanningen louter op grond van onwelgevalligheid zijn ‘normaal’, want zij behoren tot de redactionele vrijheid.

Ik hoop dat u hieraan aandacht zult schenken. Hiervoor is onafhankelijkheid en zelfs enige moed vereist, want de journalistiek heeft lange tenen en is rancuneus.

Raad voor de Journalistiek, 2008/38.
Journalistiek-verdient-tegenspraak
Meningsvrijheid
_____________________________________________

Van: Robert van Waning [Geen reactie.]
Verzonden: maandag 13 juli 2020 12:58
Aan: mail@weltschmerz.nl
Onderwerp: Het ‘recht’ om willekeurig kritische lezersreacties te verwijderen.

Geachte Max von Kreyfelt,

‘Journalistiek verdient tegenspraak’ was het motto van mijn weblog bij de Volkskrant. Dat VK Weblog werd jaren geleden opgeheven door directie en hoofdredactie van de Volkskrant, waarschijnlijk omdat het te kritisch en te lastig was. Het VK Weblog werd – in strijd met de auteursrechten en afspraken – inclusief alle blogs, reacties en discussies overgedragen aan uitgeverij Sanoma BV die het vervolgens heeft verdonkeremaand. Geen journalistieke haan heeft hierover gekraaid.

Op zichzelf is die hele gang van zaken al een onderzoek waard. Ik wil echter hierbij graag uw aandacht vragen voor het feit dat media kritische reacties van lezers willekeurig kritiek en tegenspraak van ‘gewone mensen’ kunnen en mogen negeren, censureren en blokkeren.

Het willekeurig blokkeren en verwijderen van kritische reacties op de website van een krant valt volgens de Raad voor de Journalistiek onder de redactionele vrijheid van een medium. ( RvdJ 2008/38). De redactie hoeft hiervoor dus geen geldige reden te hebben en de reageerder ook niet over de verwijdering te informeren: ‘Bei Nacht und Nebel’.

Van een ‘open publiek debat’ is op die manier natuurlijk geen sprake. Een belangrijke partij is effectief verheven boven kritiek en tegenspraak. Dit heeft geleid tot een scheefgroei in de democratische machtsverhoudingen.

Enfin, als u het onderstaande leest, hoef ik u niet verder uit te leggen wat ik bedoel.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning (New Orleans, 1942)
Tel 06 54 952 855
__________________________________

Van: Robert van Waning [Geen reactie.]
Verzonden: zondag 12 juli 2020 12:28
Aan: f.deweerd@volkskrant.nl
C.C.: VK Opinie <opinie@volkskrant.nl>; openredactie@volkskrant.nl; ombudsman@nrc.nl

Onderwerp: Betrokkenheid OK, mits niet te kritisch.

Geachte Fleur de Weerd,

“Sommige lezers, zo blijkt uit lezersonderzoek, zouden wel meer bij de krant betrokken willen worden,” schrijft u in uw artikel ‘Onze lezers blijken net zo kritisch als wij over wat er wel en niet moet worden onderzocht’. (VK 11.07.2020)

Diezelfde soort verbazing bestaat ook bij overheden (gemeente, provincie, rijk). Nauwelijks bekomen van de schrik dat burgers niet dom blijken te zijn, moeten zij nu ook rekening gaan houden met hun wens om te participeren. Het moet niet gekker worden.

Ik heb de indruk dat burgers en lezers wel betrokken mogen zijn, maar niet al te kritisch. Betrokkenheid komt echter juist voort uit onvrede over een gang van zaken cq over publicaties of opiniestukken waarmee men het op grond van eigen opvattingen, kennis en ervaringen oneens is.

Voordat u verder gaat met uw streven om lezers meer bij de krant te betrekken, is het wellicht interessant om te weten of dit in het verleden niet juist werd ontmoedigd?

Omdat ik nooit een reactie ontvang, verzoek ik u om mij op zijn minst een bevestiging van ontvangst van deze email te sturen.

Met vriendelijke groet, 
Robert van Waning
Amstelveen.
_____________________________________________

Van: Robert van Waning [Geen reactie.]
Verzonden: donderdag 9 juli 2020 18:18
Aan: p.giesen@volkskrant.nl
Onderwerp: Is er sprake van ‘open debat’ als gewone burgers daarvan worden uitgesloten?

Geachte Peter Giesen,

“De strijd tegen racisme en sociale ongelijkheid mag niet leiden tot intolerantie en het onmogelijk maken van open debat. Dat schrijven ruim 150 prominente kunstenaars, academici, schrijvers en journalisten in een open brief in het Amerikaanse tijdschrift Harper’s. [..] De marges van wat gezegd kan worden zonder de dreiging van represailles worden steeds smaller, stellen zij.)
(Peter Giesen, VK 09-07-2020)

Onmogelijk maken van debat gebeurt ook door reacties op artikelen en columns niet af te drukken, te negeren of zelfs te blokkeren. Kennelijk is dat niet zo ernstig en verontrustend als wanneer bekende opinie- en spraakmakers het zwijgen wordt opgelegd. Er tegen protesteren – voor zover mogelijk – heeft weinig zin en je wordt al gauw als een querulant*) beschouwd.

“NRC onthulde in 2019 en dit jaar dat twee UvA-docenten zich jaren schuldig hadden gemaakt aan grensoverschrijdend gedrag. Het bleek voor studenten moeilijk dit aan de kaak te stellen, omdat zij die een melding willen doen, terechtkomen bij een leidinggevende of vertrouwenspersoon die ondergeschikt is aan het bestuur.”

Er is verschil tussen verbale seksuele intimidatie en onderdrukking van vrije meningsuiting, en ook tussen een universiteitsbestuur en de redactie van een krant. De posities van degenen die bij die gremia een klacht indienen over wangedragingen zijn echter gelijk. De klachtprocedures bieden namelijk weinig kans op een eerlijk onderzoek, laat staan op een bevredigende afwikkeling en passende bestraffing van de overtreders.

Al vele jaren probeer ik – met tussenpozen – een klacht in te dienen voor een m.i. onterechte verbanning van 18 maanden door de redactie van de Volkskrant. Door deze onverdiende sanctie kon ik al die tijd niet reageren op artikelen en columns in de Volkskrant en ook niet deelnemen aan openbare discussies op de website van de krant. Gek genoeg lijken journalisten niet te begrijpen hoe zwaar die straf is. Hun zal dit nooit overkomen. Zij beseffen ook niet hoe lang de nawerking van die sanctie kan voortduren. In openbare discussies op het internet word ik er nog regelmatig meesmuilend aan mijn verbanning herinnerd. Het heeft mijn reputatie en geloofwaardigheid geen goed gedaan.

In kranten worden voortdurend misstanden aan de kaak gesteld, maar zelden bij elkaar. Het kritisch volgen en controleren van de macht geldt niet voor die van media en journalistiek. Door persvrijheid en redactionele vrijheid bestaat er een groot gebied waarin grensoverschrijdend gedrag van welke aard dan ook ongestraft blijft omdat de journalistiek zelf mag uitmaken of er sprake is van wangedrag. Instituten als Ombudsman en Raad voor de Journalistiek doen hier weinig aan omdat zij voortkomen uit, betaald worden door of zich anderszins verwant voelen met hetzelfde bolwerk als waartegen de klager vecht.

Doordat één van de machten in onze maatschappij zichzelf heeft kunnen en ‘mogen’ verheffen boven kritiek is er een scheefgroei ontstaan in de democratische krachtsverhoudingen. Burgers kúnnen immers geen kritiek leveren op pers en media, want die wordt domweg niet afgedrukt of uitgezonden. Politici en bestuurders mógen zulke kritiek niet uiten want dan is het land te klein en de democratie in gevaar: ‘Inbreuk op Persvrijheid!’ Journalisten en columnisten wíllen het niet, deels uit collegialiteit en deels uit angst voor collegiale represailles. 

Als een burgemeester of wethouder mij verbiedt om zijn/haar mening te uiten, dan is er altijd wel een raadslid die daarover vragen wil stellen of anders wel een journalist die er aandacht aan wil schenken. Redacties mogen en kunnen echter naar believen hun lezers en reageerders muilkorven, ook als daarvoor geen gegronde reden voor is en er op het internet ruimte genoeg is. Van de ingezonden brieven wordt slechts 10% afgedrukt. De rest verdwijnt in de prullenbak terwijl die brieven vaak niet uitsluitend gericht zijn aan de redactie maar ook aan andere lezers.

Vrijheid én mogelijkheid van meningsuiting van gewone burgers blijkt een heikele kwestie waar redacties, journalisten en andere opiniemakers liever niet hun vingers branden. Wat dat betreft lijkt het wel op het ‘onbenoemde racisme’ waarover ik u op 14 juni jl schreef maar waarop u niet reageerde.

Als je lastige vragen stelt en maar lang en vaak genoeg geen reactie krijgt, word je vanzelf een zeurpiet of querulant. Dat moet je over hebben voor waarheids- en rechtsvinding.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning (New Orleans, 1942)
Rembrandtweg 19- B
1181 GE  Amstelveen
Tel 06 54 952 855

*)
Het artikel ‘De querulant en de journalist’ van Henk Blanken stond op de website van De Nieuwe Reporter (DNR).
Het staat (zónder de reacties) op zijn eigen weblog ( https://www.henkblanken.nl/2006/01/03/de-querulant-en-de-journalist/ ),
en mét alle reacties op het mijne: https://wordpress.com/block-editor/post/robertvanwaning.com/398582 .
Wilt u alstublieft ook alle reacties lezen, met name die van prof.dr. Mark Deuze (hoogleraar communicatie ihb journalistiek, UvA) en van mij?

___________________________________

Van: Robert van Waning                                                  [Geen reactie.]                               
Verzonden: vrijdag 26 juni 2020 15:10
Aan: ‘p.klok@volkskrant.nl’ <p.klok@volkskrant.nl>
Onderwerp: Vrijheid van meningsuiting van reageerders.

Geachte heer Klok,

Onrecht wordt niet ongedaan gemaakt door het te negeren of simpelweg te ontkennen. Onrecht verjaart ook niet, hoogstens de bewijsbaarheid en strafbaarheid ervan. De schade die door onrecht wordt aangedaan, kan blijvend en zelfs levenslang voortduren zijn of nog (veel) langer). Van dat laatste zal in dit geval alleen sprake zijn als de Volkskrant rechten van lezers en reageerders blijft schenden omdat die ongeschreven blijven en niet worden erkend en gerespecteerd. 

Een verbanning gedurende anderhalf jaar is een zware sanctie die op zijn minst verdiend moet zijn. Zij werkt veel langer door dan redacties en moderatoren beseffen. Niet alleen rechters kunnen dwalen, maar ook moderatoren, opiniechefs, hoofdredacteuren en zelfs ombudsmannen en -vrouwen.

Bas Mesters was de vierde VK ombudsman cq -vrouw aan wie ik heb gevraagd om te onderzoeken of de mij destijds opgelegde sanctie van verbanning uit de (opgeheven) reactie- en discussieruimte van VK opinie. VK Ombudsman Thom Meens (the best ever) kwam niet verder dan het oordeel dat mijn reactie op een column van Paul Brill wel leek op een persoonlijke aanval. Dat was aantoonbaar onjuist. Daarna hebben Margreet Vermeulen, Anniek Kranenberg, Jean-Pierre Geelen en Bas Mesters zich niet in deze kwestie willen verdiepen, ondanks toezeggingen daartoe.

Ook aan u vraag ik vriendelijk doch dringend om deze oude zaak te willen bestuderen en mij te vertellen wat u ervan vindt. Dit lijkt mij uw tijd en moeite waard, want de kwestie heeft helaas niets aan actualiteit en belang verloren. Ik word er namelijk in publieke discussies op het internet nog vrijwel wekelijks smalend aan herinnerd.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning (New Orleans, 1942)
[etc]

Zie:
https://robertvanwaning.com/2015/11/23/vrijheid-van-meningsuiting-voor-reageerders/
https://start.me/p/VRl9Do/meningsvrijheid

_____________________________________________

Van: Robert van Waning                                                             [Geen reactie.]
Verzonden: maandag 1 juni 2020 13:21
Aan: Red VK Ombudsman <ombudsman@volkskrant.nl>
Onderwerp: Vrijheid van meningsuiting van reageerders.

Geachte Ombudsman,

In dit land moet ik mijn mening toch vrij kunnen uiten.”
(Celal Altuntas.)

“De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet.”
(Philippe Remarque.)

“De redactie mag schrijven wat ze wil,” schreef u in één van uw columns. Dit leek mij onjuist want ook een krant moet zich houden aan regels van wet en fatsoen. Het was echter tegelijk een open deur want iedereen mag immers schrijven wat hij/zij wil ‘behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet’.

Op 18 april jl wees ik op een oude kwestie die nimmer is opgelost omdat zij nooit is onderzocht en beoordeeld door één van uw voorgangers. Zowel zij als de vorige hoofdredacteur, Philippe Remarque, hadden beloofd de zaak te bestuderen. Daarvan is het echter nooit gekomen. Ondertussen word ik in discussies op het internet nog vrijwel wekelijks herinnerd: ‘Je werd heus niet voor niets verbannen door de Volkskrant.’ De gevolgen van onrecht verjaren niet.

Onrecht zelf verjaart ook niet, hoogstens de strafbaarheid daarvan of de aansprakelijkheid daarvoor. In dit geval hoeft niemand te worden gestraft en wordt ook niemand alsnog aansprakelijk gesteld, maar ik wil nu graag wel eens een onafhankelijk oordeel horen na grondige bestudering. 

Als een reageerder wordt geblokkeerd of verbannen door een redactie gaat men er voetstoots van uit dat die reageerder het er wel naar gemaakt zal hebben. Het is echter ook een manier om een kritische lezer de mond te snoeren. In tegenstelling tot politici en bestuurders kunnen redacties critici het zwijgen opleggen door hun kritiek domweg niet te plaatsen of uit te zenden. De ‘querulant’ wordt kaltgestellt. Op die manier kan de journalistiek zich onttrekken aan de ‘checks and balances’ die een democratie evenwichtig, transparant, eerlijk en rechtvaardig moeten houden. Deze situatie heeft geleid tot een scheefgroei van de democratische machtsverhoudingen en tot wat terecht wel ‘mediacratie’ wordt genoemd.  

Ik vraag u vriendelijk of dringend om deze oude zaak te willen bestuderen en mij te vertellen wat u ervan vindt. Dit lijkt mij uw tijd en moeite waard, want de kwestie heeft helaas niets aan actualiteit en belang verloren.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning
Amstelveen

_____________________________________________

Van: Robert van Waning                                                             [Geen reactie.]
Verzonden: zaterdag 18 april 2020 17:50
Aan: Red VK Ombudsman <ombudsman@volkskrant.nl>
Onderwerp: Vrijheid van meningsuiting van adverteerders .. en van reageerders.

Geachte Ombudsman,

In uw column van 18/4/2020 schrijft u dat een kritische benadering van beleid hoort bij een krant en dus ook in advertenties (mits ondertekend) moet kunnen. Dat lijkt mij nogal logisch. Immers: Vrijheid van meningsuiting, met behoud van ieders verantwoordelijkheid voor de wet. Kennelijk wordt daarover toch ook anders gedacht. U heeft daarop afdoende gereageerd.

In uw column stonden echter een paar opmerkelijke dingen, waarop ik graag wil reageren. Zo schreef u: ‘De redactie mag schrijven wat ze wil.’ Dit lijkt mij onjuist want ook een krant moet zich houden aan regels van wet en fatsoen.  

Het gaat mij echter om de criteria aan de hand waarvan de krant bepaalt of een advertentie geplaatst kan worden. Die lijken minder streng dan de eisen die worden gesteld aan reacties van lezers. Ik heb ervaren dat een reactie van mij in een daarvoor bedoelde ruimte op de website van de krant werd geweigerd terwijl die toch heus in overeenstemming was met de wet, de waarheid, de goede smaak en het fatsoen. Daar bleef het niet bij, want ik werd zelfs gedurende anderhalf jaar(!) verbannen uit VK Opinie en zodoende geblokkeerd van deelname aan de publieke discussies op het (inmiddels opgeheven) openbare forum van de krant.

Dit lijkt een oude kwestie, maar voor mij is het dat niet. Ik word er namelijk nog steeds bijna wekelijks aan herinnerd. Voor iemand die graag deelneemt aan publieke politieke en maatschappelijke discussies op het internet is pijnlijk en lastig. Mijn verbanning door de Volkskrant geldt nog steeds als bewijs dat mijn opvattingen niet deugen en dat mijn meningen dus niet serieus genomen hoeven te worden.

Deze zaak is niet verjaard, omdat ik hem tijdig aan de orde heb gesteld en omdat er nooit een behoorlijke beoordeling van mijn klacht heeft plaatsgevonden, noch door de hoofdredacteur noch door drie opeenvolgende ombudspersonen. Dit kunt u allemaal lezen in onderstaand relaas.

Ik leg deze kwestie nu graag aan u voor, niet alleen omdat deze voor mij persoonlijk belangrijk is maar ook omdat de principiële vraag die erin aan de orde wordt gesteld, tot dusver onbeantwoord is gebleven:

Moet een redactie de vrijheid van meningsuiting van lezers respecteren of mag zij die willekeurig op grond van onwelgevalligheid beperken?

Mijn reactie op de column van Paul Brill was on-topic, legitiem en fatsoenlijk. Kritiek op de Israëlische verovering, kolonisatie, bezetting en annexatie van Palestina, op de discriminatie en onderdrukking van de Palestijnen, op het Israëlische kernwapenbezit en/of op degenen die dat Israëlische beleid steunen of op zijn minst vergoelijken, is echter heikel. Wie zich er toch aan waagt, kan zonder mogelijkheid van verweer worden uitgemaakt voor antisemiet en geëxcommuniceerd, ook als men niemand minacht en discrimineert (laat staan haat) vanwege zijn of haar afkomst.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning (New Orleans, 1942)
[Etc.]

Spelregels voor het Reactie- en Discussieforum van VK Opinie:

  • U kunt reacties plaatsen onder een artikel.
  • Deze reacties moeten echter betrekking hebben op het betreffende artikel. Reacties bij het Volkskrant-commentaar en de brievenrubriek moeten bovendien zijn voorzien van een voornaam (of initiaal) plus achternaam, woonplaats en telefoonnummer.

Verder zijn alle reacties toegestaan, behalve : [..]
Reacties die aan deze criteria niet voldoen kunnen zonder opgaaf van redenen worden verwijderd. Reageerders die de spelregels blijven overtreden krijgen in principe een waarschuwing. Na een waarschuwing kan een reageerder worden geband indien hij/zij de waarschuwing niet in acht neemt. De ban kan tijdelijk of permanent zijn

_____________________________________________

Van: Robert van Waning                                                             [Geen reactie.]
Verzonden: maandag 1 juli 2019 12:28
Aan: p.klok@volkskrant.nl
Onderwerp: Lijk in de kast wil graag rehabilitatie.

Geachte Pieter Klok,

Hartelijk gefeliciteerd met uw benoeming tot hoofdredacteur van de Volkskrant.

Uw voorganger Philippe Remarque schreef dat u originele invalshoeken bedenkt, altijd in de eerste plaats aan de lezer denkt, de geestelijke ruimte heeft om een ander te begrijpen en dat u bereid en in staat bent om uw oordeel te herzien. Philippe waardeert in u kwaliteiten en eigenschappen waarover hij zelf niet beschikt. Dat is mooi maar wel vrijblijvend.

Ik wil u vriendelijk vragen om de kwestie van mijn onverdiende verbanning door de Volkskrant te willen bestuderen, want die heeft mij in de afgelopen jaren ten onrechte behoorlijk beschadigd. Ik wil graag aanspraak maken op rehabilitatie.

Met vriendelijke groet en de beste wensen voor succes,

Robert van Waning,
Amstelveen.

_____________________________________________

Van: Robert van Waning                       [Geen reactie.]
Verzonden: zaterdag 15 juni 2019 12:36
Aan: ‘Philippe Remarque’ <p.remarque@volkskrant.nl>; ‘VK Opinie’ <opinie@volkskrant.nl>
Onderwerp: Meningsuiting, Censuur, Verbanning – Politieke cartoons. Week van de hoofdredacteur. PHILIPPE REMARQUE. VK 15.06.2019

Beste Philippe,

Ga je ooit nog eens toegeven dat mijn verbanning door jouw krant vanwege mijn ironische reactie op een column(!) onterecht, onbehoorlijk en stigmatiserend was?

Of moet ik dat aan je opvolger vragen?

Afgezien van het feit dat ik door die onverdiende verbanning gedurende anderhalf jaar niet heb kunnen deelnemen aan het publieke debat op het openbare internetforum van de Volkskrant, heb ik daarvan jarenlang (en nog steeds) op andere fora last gehad van de stigmatisering. Opponenten gebruikten het om mij te diffameren.

Wat ik had geschreven*) was gefundeerd en niet onfatsoenlijk. Onrecht verjaart nooit.

Met vriendelijke groet,

Robert van Waning,

Amstelveen

Tel 06 54 952 855

*) Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting  ( http://wp.me/p1mUd8-1ERt )

_____________________________________________

Van: Robert van Waning                                                  [Geen reactie.]
Verzonden: zondag 24 maart 2019 12:50
Aan: ‘Philippe Remarque’ <p.remarque@volkskrant.nl>; ‘Red Vkr Alg Redactie’ <redactie@volkskrant.nl>
Onderwerp: ‘Opinie betekent bij ons ook sinds jaar en dag scherpe meningen van anderen.’ (Philippe Remarque, VK 23/9 jl.)

Beste Philippe,

Een overeenkomst tussen dictators en columnisten is dat zij niet kunnen worden tegengesproken. Gelukkig zijn er ook verschillen, maar nóg een overeenkomst is dat beiden veel invloed hebben op de publieke meningsvorming. Als de journalistiek niet de kritiek krijgt die zij – net als alles en iedereen in een democratie – verdient, kan zij inderdaad een bedreiging vormen waartegen niemand kan en mag optreden.  (Alleen) wat dat betreft heeft Thierry Baudet helaas gelijk.

In jouw column ‘Baudet is niet onze vijand’ (VK 23.9.2019) schrijf je: “Opinie betekent bij ons ook sinds jaar en dag scherpe meningen van anderen [..].” Je belijdt fraaie principes, maar jij en jouw redactie hebben moeite om je daaraan in de praktijk te houden. Dat bleek wel toen je mij gedurende anderhalf jaar hebt (laten) verbannen uit de reactie- en discussieruimte op de website van jouw krant zonder dat daarvoor enige geldige reden bestond. Die werd dan ook nooit gegeven. Are Elshout schreef destijds zonder nadere toelichting dat mijn kritiek op columns van Paul Brill ‘bedenkelijk’ was. Dat is niet discussiëren maar suggereren. Ik heb nooit iets verkeerds, bedenkelijks of ongepastst geschreven. Ik had bezwaar tegen Brills hetze tegen Iran en zijn opvallende mildheid als het over verwerpelijke gedragingen van Israël ging. Hiervoor werd op het ‘opinieforum’ van de Volkskrant geen ruimte geboden.

Sinds die verbanning draag ik het stigma van bedenkelijkheid zonder mij te hebben kunnen verweren. Excuses en herstel van de reputatieschade bleven uit. Die verbanning wordt mij nog steeds nagedragen en jouw opiniechef Henk Müller weigert nog steeds om brieven van mij te plaatsen, ongeacht het onderwerp. Als bewaker van democratie en rechtsstaat en als promotor van het publieke debat slaat de Volkskrant een slecht figuur.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning,
Amstelveen.

PS

De volgende dialoog in ‘Het Raadsel Van Spinoza’ van Irvin D. Yalom (p 41) deed mij aan Thierry Baudet denken:

‘[Houston Stewart] Chamberlain gebruikt verheven taal en doet net alsof hij onze nobele inborst aanspreekt, maar volgens mij wakkert hij juist onze meest basale instincten aan.’
‘Hoe verklaar je zijn populariteit?’’ ‘
‘Hij schrijft erg overtuigend. En hij maakt indruk op onontwikkelde mensen.’
_____________________________________________

Van: Robert van Waning                                               [Geen reactie.]
Verzonden: vrijdag 8 maart 2019 15:37
Aan: ‘Vkr Brieven Red’ <brieven@volkskrant.nl>
Onderwerp: Aan Paulien Cornelisse (re: ‘De gelijkhebbenden’)

Geachte mevrouw Cornelisse,

In uw column ‘Verpakking’ (VK 6/3 jl) had u het smalend over ‘de zegetocht van de gelijkhebbenden’ die al lang wisten dat de mensheid de natuur om zeep helpt.

De ultieme gelijkhebbenden zijn degenen die hun opvattingen en meningen kunnen uiten (en zelfs publiceren) zonder dat zij kunnen worden tegengesproken, laat staan bekritiseerd. Ik bedoel natuurlijk de columnisten, commentaarschrijvers, presentatoren, recensenten, journalisten, etc. Door hun onaantastbare positie zijn zij écht een apart slag mensen.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning,
Amstelveen.

PS
‘Gelijkhebbenden’ wisten inderdaad al omstreeks 1970 dat de opwarming van het klimaat met 2 graden door de uitstoot van verbrandingsproducten wetenschappelijk was berekend. Een kind kon begrijpen dat dit ook veel ongewenste gevolgen zou hebben. De meeste mensen wilden het toen liever niet horen en nu nog steeds niet. Zij worden gesteund door De Telegraaf en door columnisten in sommige andere kranten.

_____________________________________________

Van: Robert van Waning <robertvanwaning@outlook.com> [Geen reactie.]
Verzonden: dinsdag 24 juli 2018 12:20
Aan: A.Elshout@Volkskrant.nl
CC: ‘Philippe Remarque’ <p.remarque@volkskrant.nl>
Onderwerp: Regime-verandering in Iran is inderdaad riskant, net als destijds in Irak.
(Niet voor publicatie.)

Geachte Arie Elshout,

In uw Analyse ‘Trump kiest bij Iran voor confrontatie’ (*) (VK 24/7 jl) schreef u:

“Dit gaat verder dan druk uitoefenen, dit klinkt als een wens tot regime-verandering. Mocht dat uiteindelijk Trumps streven zijn, dan begeeft hij zich op een gevaarlijk pad waarvan niemand weet waar dat eindigt.”

Sinds u (net als Philippe Remarque) een verklaard voorstander was van de Amerikaanse invasie in Irak bent u gelukkig realistischer en voorzichtiger geworden. Toen wist u ook niet waartoe het zou leiden, maar dat was geen relevante overweging. Volgens Philippe waren de VS ‘berechtigd’ tot een invasie en regime change, en dat was volldoende.

Destijds heb ik regelmatig bezwaar gemaakt tegen de oorlogshetze die in opiniestukken van de Volkskrant tegen Iran werd gevoerd. Dit heeft zelfs geleid tot een verbanning van anderhalf jaar(!) uit het reactie- en discussieforum van uw krant, zonder dat daartoe een geldige reden bestond. U vond die maatregel niettemin gerechtvaardigd.

Op openbare platforms voor publiek debat ondervind ik zelfs nu nog, vele jaren later,  last van die onterechte en stigmatiserende sanctie. Een rehabilitatie was op zijn plaats geweest, maar ik heb daar tevergeefs om verzocht.

‘De journalistiek verdient tegenspraak’ was destijds het motto van mijn VK weblog ‘Donqui’. Zoals u wellicht weet hebben directie en hoofdredactie dit weblog opgeheven en (inclusief alle blogs, reacties en discussies) verkwanseld aan de Finse uitgeverij Sanoma. Die hebben het verdonkeremaand. Media (inclusief de journalistieke kwaliteitskranten) houden niet van kritiek en ‘mogen’ die onderdrukken zoveel als zij willen.

Zonder een open en eerlijk publiek debat is er geen sprake van democratie. De waakhonden daarvan denken daar helaas anders over.

Ik stuur een afschrift hiervan naar Philippe, maar ik denk dat hij mij heeft geblokkeerd. Ook hij kan niet tegen kritiek.

Met vriendelijke groet,
Robert van Waning (New Orleans, 1942),
Amstelveen.

*) Trump kiest juist meestal voor confrontatie. Dat is zijn methode.
‘Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting’

_______________________________________

En dan is er ineens een nieuwe hoofdredacteur. Woensdag verzamelde de redactie zich om te horen wat de sollicitatiecommissie had besloten, in het zaaltje niet ver van de krant waar ook ik negen jaar geleden aan de redactie ben gepresenteerd. Annet Aris, voorzitter van Stichting de Volkskrant, hield de spanning er nog even in. Toen ze de naam Pieter Klok uitsprak, klonk een luid applaus. Na de motivatie (‘bewezen journalistieke excellentie, bevlogenheid en vermogen te inspireren’) en nog wat heen en weer gepraat was het tijd Pieter naar binnen te halen.

Ikzelf had negen jaar geleden zitten zweten in het café naast het zaaltje. Dus ik zwaaide de deur open, maar trof Pieter niet aan. Buiten: niets. ‘Is dat hem misschien’, zei de kroegbaas, en wees op een oude man op het terras. Zo erg is het ook weer niet met ons gesteld. Ik belde Pieter. Hij bleek vlakbij te zijn, kwam binnen en hield een mooie toespraak. Ik leunde achterover, voor het eerst in jaren zonder rol. Een beter gevoel dan ik had verwacht.

We hieven het glas op de nieuwe hoofdredacteur. Een goede, voorspel ik. Niemand heeft zoveel gevoel voor wat de Volkskrant moet zijn, van onderzoeksjournalistiek tot magazinecolumn. Pieter veert op bij nieuws, bedenkt originele invalshoeken en heeft een vlijmscherp oordeel over goed en slecht schrijven. Hij denkt altijd in de eerste plaats aan de lezer. Maar hij kan ook overal om lachen en heeft de geestelijke ruimte om een ander te begrijpen en zijn oordeel te herzien. De verbeteringen aan de krant van de afgelopen jaren zijn voor een flink deel aan hem toe te schrijven. Opwekkend detail: hij komt elke dag op de racefiets uit Ilpendam naar de redactie. Wat wil hij? Een krant die begrip aanwakkert in de samenleving en geen verontwaardiging stimuleert, die toegankelijk, nieuwsgierig en open is en geen partij kiest, zei hij. Zo blijven u en ik de Volkskrant graag lezen.

Reageren?
p.remarque@volkskrant.nl
_____________________________________________

Schrijvers vrezen intolerantie bij debat

PETER GIESEN. VK 09.07.2020

De strijd tegen racisme en sociale ongelijkheid mag niet leiden tot intolerantie en het onmogelijk maken van open debat. Dat schrijven ruim 150 prominente kunstenaars, acade- mici, schrijvers en journalisten in een open brief in het Amerikaanse tijdschrift Harper’s.

Tot de ondertekenaars behoren schrijvers Margaret Atwood, J.K. Rowling en Salman Rushdie, wetenschappers Steven Pinker, Francis Fukuyama en Noam Chomsky, trompettist Wynton Marsalis en choreograaf Bill T. Jones.

De ondertekenaars, merendeels uit de Verenigde Staten, steunen de protesten die uitbraken na de dood van de zwarte arrestant George Floyd in Minneapolis. Ze hekelen echter de in hun ogen intolerante opstelling van sommige activisten. Wie iets relativerends zegt over de omvang van racisme, of de ‘goede zaak’ niet enthousiast genoeg steunt, wordt volgens hen meteen aan de schandpaal genageld. ‘De vrije uitwisseling van informatie en ideeën, het levensbloed van de liberale samenleving, wordt elke dag meer beperkt’, schrijven zij.

In de open brief worden geen concrete voorbeelden gegeven, maar in The New York Times noemt een van de opstellers, schrijver Thomas Chatterton Williams, een aantal gevallen. Zoals data-analist David Shor, die werd ontslagen bij een consultancybureau, omdat hij tweette over een wetenschappelijk artikel waarin een verband werd gelegd tussen de gewelddadige rellen in 1968 en de verkiezing van Richard Nixon tot president.

‘Witte poortwachters’

Een ander voorbeeld is het uit elkaar vallen van het bestuur van de National Book Critics Circle, nadat een wit bestuurslid bezwaar had gemaakt tegen een verklaring waarin de Amerikaanse uitgevers werden beschreven als ‘witte poortwachters die zwarte stemmen op alle niveaus van onze branche hebben gesmoord’.

Ook het bestuur van de Poetry Foundation moest opstappen, nadat een steunbetuiging aan de zwarte gemeenschap door dertig dichters als ontoereikend werd beoordeeld. Het bestuur verklaarde zich solidair en wees op de kracht van poëzie in tijden van wanhoop. De boze dichters beschouwden deze ‘waterige’ woorden als een vorm van geweld, ‘gezien de zaak die op het spel staat, die gelijk staat aan niets minder dan genocide op zwarte mensen’.

In de Verenigde Staten bestaat al langer kritiek op activisten die tegenstanders ‘cancelen’, bijvoorbeeld door spreekbeurten onmogelijk te maken of bij werkgevers op ontslag aan te dringen. Ook omstreden is het streven naar safe spaces, vooral aan universiteiten; veilige havens waar geen geluid mag worden gehoord dat als racistisch, seksistisch, transfoob, homofoob of anderszins onveilig kan worden ervaren.

Zelf onder vuur

Sommige ondertekenaars hebben zelf onder vuur gelegen. Ian Buruma moest aftreden als hoofdredacteur van de New York Review of Books nadat hij een stuk had gepubliceerd van een man die beschuldigd was van seksueel misbruik. Harry Potter-schrijver J.K. Rowling werd fel bekritiseerd vanwege ‘transfobe’ opmerkingen op Twitter.

‘Over de hele wereld winnen de onliberale krachten terrein en ze hebben een machtige bondgenoot in Donald Trump. Het verzet hiertegen mag niet verstarren in een eigen soort dogma en dwang – die al geëxploiteerd worden door rechtse demagogen’, schrijven de 153 ondertekenaars in hun open brief.

De marges van wat gezegd kan worden zonder de dreiging van represailles worden steeds smaller, stellen zij. De prijs daarvoor wordt volgens hen al betaald doordat schrijvers, kunstenaars en journalisten minder risico’s durven te nemen, uit angst voor hun broodwinning als zij zich van de consensus verwijderen of zelfs als zij een zaak met onvoldoende geestdrift steunen. ‘Als schrijvers hebben wij een cultuur nodig die ruimte laat voor experiment, het nemen van risico’s, zelfs het maken van fouten.’

 

‘Publiek debat’ in Amstelveen – 2018-1

Reacties RvW op:

Amstelveen.blog.nl stopt en wordt amstelveenblog.nl

Door Johan Bos op 1 april 2018 om 20:45, in de categorie Algemeen.

Omdat de Amstelveense firma Blog Online BV stopt met zogenoemde themablogs, wordt ook amstelveen.blog.nl opgeheven, maar gaat als amstelveenblog.nl gewoon door. Zonder punt tussen amstelveen en blog dus. Aan het nieuwe blog wordt hard gewerkt.
Via een niet eens van een persoonsnaam voorziene email (‘beste blogger’) liet het bedrijf van Ben Blog en diens zoon Ayalon weten dat er aan een slordige veertien jaar samenwerking een einde komt. Zaterdag is de laatste dag. Lokaal nieuws is in het vervolg te vinden op amstelveenblog.nl. Juridisch heeft het Amstelveense bedrijf zich aan de contractueel verplichte opzegtermijn gehouden. “Moreel is een toch wat ander verhaal”, vindt redacteur Johan Th. Bos. Hoewel in de mail van Blog Online stond dat de bloggers er met vragen en opmerkingen terecht konden, kreeg amstelveen.blog.nl geen antwoord op een reeks van mails en bleek het bedrijf ook telefonisch onbereikbaar. [..]
Kortom: Amstelveen blog zet er een punt achter. Die staat niet meer in het midden. http://www.amstelveenblog.nl is nu nog makkelijker te vinden.

Reacties (selectie):

App [schuilnaam van Robert van Waning, ivm verbanning door Johan Bos (vanwege een aanklacht bij het OM wegens smaad) gedwongen om een schuilnaam te gebruiken]
De gebruiksvoorwaarden van amstelveenblog.nl zal ik met belangstelling bestuderen. De betrouwbaarheid, geloofwaardigheid en het belang van het weblog hangt immers af van de handhaving daarvan.
Het VK Weblog van de Volkskrant werd destijds ook opeens opgeheven. De weblogs en de discussies werden met veronachtzaming van de auteursrechten verkwanseld aan Sanoma BV die het hele zaakje vervolgens met veel gestuntel verdonkeremaande. Dankzij alerte en kundige medebloggers konden mijn weblogs worden overgeheveld naar donqui.nl, een handig archief voor wie wat op mij wil aanmerken.
Meningsuitingen zijn bij marktpartijen niet in goede handen.
30 maart 2018 at 21:31 / Beantwoorden /

Doorgaan met het lezen van “‘Publiek debat’ in Amstelveen – 2018-1”

Klacht bij O.M. tegen Amstelveen.blog ivm laster, smaad cq belediging

Aan: Politie Amstelveen, De heer Frits Kraamwinkel, Operationeel expert GGP
Van: R.Ch. van Waning
Amstelveen, 20 april 2017

Betreft: Klacht bij het Openbaar Ministerie inzake laster, smaad cq belediging.

Hierbij dien ik een klacht in tegen de heer Johan Th. Bos (hierna: Johan Bos, Bos en op het weblog: JB), oud-journalist, blogger en beheerder van de website Amstelveeen.blog.nl, vanwege het bewust toelaten van lasterlijke beledigingen (‘antisemiet’) op zijn openbare (want voor iedereen toegankelijke) discussieforum.

‘Antisemiet’ is een lasterlijke beschuldiging van een onwaar feit die nooit wordt gestaafd (en ook niet kán worden gestaafd) aan de hand van uitlatingen en/of gedragingen van mij zelf, waar en wanneer dan ook. De bedoeling ervan is om mij te beschadigen en mij de mond te snoeren vanwege mijn meningsuitingen die sommige mensen niet welgevallig zijn.

Ik verafschuw iedere vorm van minachting en discriminatie van mensen vanwege hun afkomst of religie of om welke onveranderlijke reden dan ook. Ik verwerp antisemitisme en alle andere vormen en uitingen van racisme. Ik wil – met inachtneming van wet en fatsoen – in vrijheid mijn mening kunnen uiten over de vele manieren waarop de staat Israël de nakomelingen van de oorspronkelijke Arabische bewoners van het voormalige Palestina discrimineert, onderdrukt en berooft van land, huizen, etc. en van een toekomstperspectief.

Iedereen die dit doet, krijgt echter te maken met verdachtmakingen en persoonsgerichte kritiek.  Dit is wat oud-premier A.A.M. (Dries) van Agt hierover schreef in zijn boek
‘Een Schreeuw om Recht. De tragedie van het Palestijnse volk’:

“Sinds ik het wangedrag van de staat Israël jegens het Palestijnse volk luidop aan de orde heb gesteld, word ik door de protagonisten van die staat onder vuur genomen. Dat was te voorzien. Wie kaatst moet de bal verwachten. Het debat wordt echter vergiftigd wanneer er op de man wordt gespeeld.   Dat gebeurt wanneer pogingen worden ondernomen om mijn geloofwaardigheid als boodschapper aan te tasten, in plaats van te opponeren tegen de inhoud van de boodschap zelf.” (pag. 237)

En:

De vuigst denkbare betichting is die van een antisemiet te zijn.” (pag. 259)

Op het internet komt het Israëlisch-Palestijnse conflict regelmatig ter sprake. Aangezien ik onder mijn eigen naam deelneem aan die publieke debatten, heb ik een ruime ervaring opgedaan met wat oud-premier Van Agt beschrijft.

Doorgaan met het lezen van “Klacht bij O.M. tegen Amstelveen.blog ivm laster, smaad cq belediging”

Opheffing VK Weblog: Bloggers zijn ongewenst.

VK Weblog, het weblog van de Volkskrant waarop iedereen een weblog kon onderhouden en waarop ook iedereen kon reageren en met elkaar in discussie kon gaan, werd op 21 augustus 2011 opgeheven. Volgens Ombudsman Thom Meens van de Volkskrant waren de weblogs en de reacties daarop het eigendom van de bloggers. Toch deed de Volkskrant het hele zaakje over aan de uitgeverij Sanoma BV, zonder medeweten laat staan instemming van de bloggers. Dit was in strijd met hun eigendomsrechten op de teksten en afbeeldingen. Sanoma BV kreeg het weblog niet van de grond en liet het aan de VK bloggers over om hun teksten alsnog met veel gedoe veilig te stellen. 

Deze hele gang van zaken was in strijd met de eigendomsrechten van de bloggers op de inhoud van hun weblogs. De Volkskrant deed echter alsof zij boven de wet stond en zich niet hoefde te houden aan afspraken, toezeggingen en andermans eigendomsrechten. 

Hieronder staat mijn correspondentie met de Volkskrant waarin ik probeer om de teksten (blogs plus reacties en discussies) van mijn weblog ‘DONQUI’ te kunnen behouden. Ondanks het wangedrag van de Volkskrant is de correspondentie formeel correct gebleven. Mijn mails waren telkens afgesloten met ‘Vriendelijke groeten’ etc. maar om ruimte besparen is dat hieronder weggelaten.

 

_______________________________________
“Belangrijke mededeling: het Volkskrant-blog gaat stoppen.
Ik dank u hartelijk voor uw vertrouwen in het Volkskrant-blog
in de afgelopen jaren.”
(P. Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant.)

Van: Philippe Remarque – de Volkskrant
Verzonden: vrijdag 7 januari 2011 10:45
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: Belangrijke mededeling over VKblog

Beste Volkskrant-blogger,

Via deze mail wil ik u graag persoonlijk op de hoogte brengen van een wellicht vervelende mededeling: het Volkskrant-blog gaat stoppen. Per 1 maart zal de site niet meer toegankelijk zijn, en vervalt de mogelijkheid een weblog bij te houden onder de naam van de Volkskrant.

De reden hiervoor is dat wij het blog helaas niet meer de aandacht en technische ondersteuning kunnen bieden, die het vereist.

Om te voorkomen dat u al uw bijdragen na 1 maart niet meer kunt terugvinden, en u te stimuleren vooral te blijven schrijven, wil ik u graag wijzen op enkele gratis en toegankelijke blog-alternatieven op het web, zoals.
http://wordpress.com/
http://web-log.nl/

Wij onderzoeken nog mogelijkheden om blogs te kunnen bewaren. Mocht u zelf nog goed werkzame tools weten, dan roep ik u op deze de komende maand te delen met uw mede-bloggers in de reactiemogelijkheid onder het moderator-blog van de Volkskrant.

Ik dank u hartelijk voor uw vertrouwen in het Volkskrant-blog de afgelopen jaren.

Hoogachtend,
Philippe Remarque
Hoofdredacteur de Volkskrant

___________________________
“Vanaf dinsdag 23 augustus kunt u een weblog aanmaken
op Weblog.nl. Nadat deze geactiveerd is, kunt u daar onder ‘Plugins’ 
uw volledige VKblog-archief overzetten.
Veel blogplezier bij Weblog.nl.”

Beste Volkskrant-blogger,

Zoals we u begin dit jaar al vertelden, gaat VKblog stoppen. In de nacht van zondag 21 op maandag 22 augustus gaat VKblog offline.

Doorgaan met het lezen van “Opheffing VK Weblog: Bloggers zijn ongewenst.”

Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting.

Verbanning is al zou oud als de mensheid en zelfs ouder. Het is een manier om ongewenste elementen uit de gemeenschap (dorp, stad, land, organisme) te verwijderen. Op internet is verbanning door moderators de ultieme straf, dan wel een machtsmiddel, om een online gemeenschap (zoals een internetforum) te vrijwaren van ongewenste individuen.
(Vrij naar Wikipedia.)

Zelf ben ik een paar keer voor korte of lange tijd uit internetfora verbannen geweest. De eerste keer was door de redactie van Standpunt NL (Stand.nl) en later nog door het Amstelveens Nieuwsblad (Dichtbij) en door Amstelveen.blog.nl , beide keren omdat ik bezwaar had gemaakt tegen anonieme smaad en laster. Verbanning gebeurt vaak terecht, maar vast ook heel vaak ten onrechte. Met bannelingen in de laatste categorie bevind ik mij in goed gezelschap. Maar iedere verbanning is pijnlijk, schadelijk en (zeker in het internettijdperk) onuitwisbaar.

Onderstaand relaas gaat over mijn verbanning door de Volkskrant in 2009. Hiervan heb ik nog steeds last omdat er in discussies op het internet altijd wel een opponent is die andere deelnemers hierop wijst met de bedoeling mij te diffameren en tot zwijgen te brengen. In heb destijds gedurende anderhalf jaar jaar vergeefs geprobeerd om mijn verbanning ongedaan te laten maken, omdat ik daardoor niet meer kon reageren en discussiëren op mijn favoriete forum. In feite kwam dit neer op een uitsluiting van deelname aan het democratische proces. Dit dient immers voor burgers niet beperkt te blijven tot zo nu en dan stemmen.

Was deze zware sanctie terecht? Oordeel zelf.

Op 27 november 2009 schreef Paul Brill (columnist, commentaarschrijver, recensent en verslaggever van de Volkskrant) in zijn column ‘Obama’s lakmoesproef:

“Kunnen bepaalde problemen in de wereld worden omzeild of verlicht door ze domweg anders te definiëren? Het lijkt er wel eens op dat sommigen menen dat dit inderdaad mogelijk is. Vorig weekeinde woonde ik een grote internationale veiligheidsconferentie bij in de Canadese havenstad Halifax. Alle hot issues kwamen aan bod: de toekomst van de NAVO, Afghanistan, Pakistan, Iran, het Midden-Oosten, zeepiraterij, nucleaire ontwapening.”

In de reactie- en discussieruimte van de Volkskrant schreef ik de volgende reactie:

“Knap hè, hoe Paul Brill met zijn verwijzing naar ‘het Midden-Oosten’ het noemen van Israël als ‘hot issue’ zorgvuldig vermijdt. Hij laat echter geen gelegenheid onbenut om Iran in een kwaad daglicht te stellen. Ook hier niet, dus. Iran moet natuurlijk goed in de gaten worden gehouden, maar Israël is en blijft nog altijd ‘the hottest issue of them all’ met zijn systematische schendingen van het internationale recht (waaronder kernwapenverdragen).”

Deze reactie werd niet alleen verwijderd maar was enige dagen later ook de aanleiding te zijn geweest tot mijn verbanning zonder enige waarschuwing of mededeling en dus ook zonder motivatie en mogelijkheid van verweer.

In Nederland schenden de anonieme censoren van de media de regels van democratie en rechtsstaat door onwelgevallige meningsuitingen op openbare platforms voor publiek debat te weigeren of te verwijderen. Ondertussen worden opiniemakers zoals columnisten, commentaarschrijvers en presentatoren beter beschermd tegen kritiek en tegenspraak dan politici, bestuurders of leden van het Koninklijk Huis.

In de periode die aan mijn verbanning door de Volkskrant voorafging had ik al regelmatig problemen ondervonden met het inloggen op de website van de krant en met weigering of verdwijning van mijn reacties. Ik had het ook al eerder aan de stok gehad met Henk Müller, de poortwachter die onwelgevallige reacties en commentaren tegenhoudt. Hij deed dat kennelijk zozeer tot tevredenheid van de hoofdredactie dat hij werd gepromoveerd tot chef Opinie van de Volkskrant en daarmee – gek genoeg – ook van míjn opinies. Die werden na deze affaire dan ook nooit meer geplaatst.

Hieronder volgt de langdurige correspondentie waarin ik vergeefs verzoek om ‘rechtsherstel’ en excuses van de Volkskrant voor mijn onterechte verbanning wegens meningsuiting.

____

“Volgens de regels hoeven we geen waarschuwing, reden of wat dan ook te geven voor verwijdering. .. Dat is niet onfatsoenlijk of oneerlijk.”
(Henk Müller, Chef Opinie van de Volkskrant.)

Van: Henk Müller  Verzonden: woensdag 9 september 2009 16:21
Aan: Robert van Waning
Onderwerp:  Selectiviteit, partijdigheid, willekeur. (RE: verwijdering))

Geachte heer Van Waning,

Mijn vakantie was heerlijk, zonder reageerders blijkt er ook een leven te zijn.

Korte reactie: Dat ze met hun vingers knippen en weg reactie, onzin. Zouden ze wel willen, maar wij verwijderen volgens onze eigen maatstaven. Hoeveel oproepen er ook komen om u te bannen, dat bepalen we zelf. U wordt niet extra in de gaten gehouden hoewel u zeer prominent aanwezig bent op het forum. U heeft tegenstanders, maar naar mijn smaak moet u wel een beetje de proporties in het oog houden. Brandstapel, aanslagen. We leven niet in het Midden-Oosten.

Volgens de regels hoeven we geen waarschuwing, reden of wat dan ook te geven voor verwijdering. Laat staan dat we de verwijderde teksten (die zijn verwijderd omdat ze niet aan de regels voldoen) zouden terugsturen. Dat is niet onfatsoenlijk of oneerlijk. U zet de zaken op zijn kop. Kritiek op discriminatoire aspecten is vanzelfsprekend toegestaan.

___

Misschien toch weer stiekem verbannen?

Van: Robert van Waning    Verzonden: zondag 29 november 2009 18:12
Aan: ‘VK Ombudsman’ ; h.muller@volkskrant.nl; internet@volkskrant.nl
Onderwerp: Misschien toch weer eens stiekem verbannen? (Het lukt maar niet om een reactie te versturen.)

Geachte Ombudsman,

Vandaag (zondag 29/11) wilde het mij maar niet lukken om een bijdrage te leveren aan de discussie over ‘ClimateGate’. Ik kreeg steeds een foutmelding dat er geen verbinding mogelijk was.

De eerste keer dat dit gebeurde, was ook mijn hele tekst verdwenen. Die heb ik opnieuw geschreven en weer verstuurd. Wéér een foutmelding, maar gelukkig had ik nu eerst een afschrift van mijn tekst gemaakt. Later heb ik het nog een paar keer geprobeerd, maar ik kreeg steeds geen verbinding.

Zojuist bemerkte ik dat een reactie van mij op de laatste column van Paul Brill was verwijderd. Brill had weer eens Iran en het Midden-Oosten op een selectieve manier ter sprake bracht, en daar wil ik dan natuurlijk graag mijn commentaar op geven.

U weet immers dat ik een voorstander ben van ongebonden, afhankelijke en onpartijdige journalistieke opinievorming en van een open publiek debat op kwesties die ons allemaal aangaan. In een democratische rechtsstaat zou dat allemaal een normale zaak zijn.

Ik heb nu toch wel het sterke vermoeden dat mijn  mening de internetredactie onwelgevallig was en dat ik weer eens stiekem ben verbannen, zonder enige waarschuwing, zonder mogelijkheid van (eventuele) aanpassing en verweer en ook zonder dat ik een afschrift heb van hetgeen ik had geschreven. Ik kan dus zelfs geen behoorlijke klacht indienen tegen deze inbreuk op  mijn  recht op vrije meningsuiting.

Dit zijn Sovjet- en Stasi-methoden. Ik hoop dat u die mensen wilt wijzen op geldende regels van recht, fatsoen en behoorlijke, onafhankelijke journalistiek.

____

Achterbakse verbanning blijkt inmiddels weer even stiekem te zijn opgeheven. Wat een raar gedoe.

Van: Robert van Waning Verzonden: maandag 30 november 2009 15:42
Aan: ‘VK Ombudsman’ ; h.muller@volkskrant.nl;
Onderwerp: Achterbakse verbanning blijkt inmiddels weer even stiekem te zijn opgeheven. Wat een raar gedoe.

Geachte Ombudsman,

Tot mijn verrassing (en vreugde) blijkt mijn verbanning inmiddels weer te zijn opgeheven. Ondertussen weet ik nog steeds niet waarom die mij werd opgelegd! Wat een raar gedoe, en dat allemaal om Paul Brill te beschermen tegen welverdiende kritiek op zijn hetze tegen Iran en behartiging van Israëlische belangen die verantwoordelijk zijn voor systematische schendingen van het internationale recht in het algemeen en van mensen- en burgerrechten van Palestijnen in het bijzonder.

Mijn eerste (terechte uiterst correcte) reactie op de column van Paul Brill is echter nog steeds weg. Ik heb die zojuist weer (ongeveer) geschreven en verstuurd. Laat ik niet merken dat die wéér wordt verwijderd. Als dit wel gebeurt, ga ik toch elders (Joop.nl, Jaap.nl, GeenStijl.nl, etc.) eens polsen hoe over dit soort praktijken wordt gedacht. Misschien is men zelfs bij de RvdJ inmiddels hierover anders is gaan denken, want het gaat tenslotte om het openbare publieke en politieke debat waartoe de Volkskrant niet alleen oproept maar ook een openbare mogelijkheid biedt waar de regels van onze Grondwet en van internatonale verdragen en verklaringen onverkort van kracht zijn.

Als Nederlandse burger ben ik toch (hoop ik) niet helemaal rechteloos?! Deze praktijken moeten openlijk aan de kaak worden gesteld, net zolang men zich ook bij de VK ordentelijk gaat gedragen.

____

“Waarschuwing. Als u deze reactie nog een keer plaatst, bannen we u.”

Van: Henk Müller   Verzonden: maandag 30 november 2009 15:59
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: Waarschuwing

U bent weer off topic. Brill schreef over Iran en Afghanistan en niet over Israel, zie mijn vorige mail. Uw opmerking over Israël Lobby is voor uw rekening. Als u deze reactie nog een keer plaatst, bannen we u. Als u naar GeenStijl of Joop wilt gaan, ga uw gang, ook de raad voor journalistiek wat mij persoonlijk betreft. Ook de opmerkingen aan adres Brill zijn off topic, het gaat om de column niet om de schrijver.

____

Onder uw bewind regeert de willekeur op de internetsite van de Volkskrant.

Van: Robert van Waning
Verzonden: maandag 30 november 2009 17:42
Aan: ‘Müller, Henk’ ; ‘VK Ombudsman’
Onderwerp:
Insgelijks (RE: waarschuwing)

Paul Brill schreef wél over Israël, tenzij dat land opeens niet meer in het Midden-Oosten ligt of daar niet meer voor grote problemen en spanningen zorgt.

Hij wilde alleen dat land niet als een ‘hot issue’ bestempelen, terwijl het dat natuurlijk wel is, al vele jaren lang.  Daarom vermeed hij dus zorgvuldig het noemen van de naam van die agressieve, kolonialistische,  bezettende, onderdrukkende en discriminerende kernwapenmacht als ‘hot issue’, maar benoemde natuurlijk wel weer Iran als zodanig omdat hij een voortdurende hetze tegen dat land voert.

Zolang Paul Brill dat blijft doen, mag ik daarover iedere keer mijn mening geven. Our’s is a free country.  Onder uw bewind regeert de willekeur op de internetsite van de Volkskrant.

___

“In ieder geval sta ik u keurig te woord, dat is weer geen willekeur 🙂  “

Van: Henk Müller   Verzonden: dinsdag 1 december 2009 11:52
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: RE: Insgelijks (RE: waarschuwing)

In ieder geval sta ik u keurig te woord, dat is weer geen willekeur 🙂

___

Die achterbakse verwijdering van mijn reactie en mijn onterechte verbanning, waren helemaal niet zo ‘keurig’ van u. Zelfs journalisten moeten zich houden aan regels van fatsoen, democratie en (internationaal) recht.

Van: Robert van Waning     Verzonden: 1 december 2009 12:26
Aan: ‘Müller, Henk’
Onderwerp: RE: Insgelijks (RE: waarschuwing)

Wat kletst u nu weer. Die achterbakse verwijdering van mijn reactie en mijn al even stiekeme, onaangekondigde, ongemotiveerde en onterechte verbanning, waren helemaal niet zo ‘keurig’ van u.

Over willekeur gesproken: Mijn reactie op de belangenbehartigende praatjes van Paul Brill mag nu opeens (natuurlijk) wél blijven staan.  Zelfs journalisten moeten zich houden aan regels van fatsoen, democratie en (internationaal) recht. Ook u, dus.

____

“U gaat uw gang maar.”

Van: Henk Müller     Verzonden: dinsdag 1 december 2009 11:49
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: RE: Insgelijks (RE: waarschuwing)

U gaat uw gang maar.

____

Ik zal mij niet door u laten weerhouden om mijn mening te uiten over lobbyisme en belangenbehartiging onder de valse vlag van ongebonden en onafhankelijke journalistiek.

Van: Robert van Waning [mailto:post@wanhan.nl]
Verzonden: dinsdag 1 december 2009 12:34
Aan: Henk Müller
Onderwerp: RE: Insgelijks (RE: waarschuwing)

Reken maar.

Ik zal mij niet door u laten weerhouden om mijn mening te uiten over lobbyisme en belangenbehartiging onder de valse vlag van ongebonden en onafhankelijke journalistiek. Eerlijkheid en recht kosten vaak tijd, maar duren uiteindelijk toch het langst. U voert een verloren strijd tegen een waarheid die u kennelijk onwelgevallig is. U zit op een totaal verkeerd spoor. Ik wens u sterkte in uw dwaling, maar geen succes met uw pogingen om de vrijheid van meningsuiting te beperken.

___

“Ik stop er geen energie meer in. U bent geen redelijk mens.”

Van: Müller, Henk    Verzonden: dinsdag 1 december 2009 12:35
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: RE: Insgelijks (RE: waarschuwing)

Ach laat ook maar. ik stop er geen energie meer in. u bent geen redelijk mens.

___

Wat is er ‘redelijk’ aan een onaangekondigde en ongemotiveerde verbanning die de volgende dag ook weer zomaar blijkt te zijn opgeheven ?

Van: Robert van Waning     Verzonden: dinsdag 1 december 2009 12:44
Aan: ‘Müller, Henk’ ; ‘VK Ombudsman’
Onderwerp: ‘Redelijk’? Look who’s talking! (RE: Insgelijks (RE: waarschuwing))

Wat is er dan zo ‘redelijk’ aan de stiekeme verwijdering van een reactie die de volgende dag gewoon ‘mag’ blijven staan?

En wat is er ‘redelijk’ aan een onaangekondigde en ongemotiveerde verbanning die de volgende dag ook weer zomaar blijkt te zijn opgeheven zonder één woord van verklaring, laat staan met een verontschuldiging voor alle tijd, moeite en ergernis die mij dit weer heeft gekost?!
U bent echt de verkeerde man op de verkeerde plaats.

___

“nta rajul majnun kathir”

Van: Müller, Henk
Verzonden: dinsdag 1 december 2009 12:49
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: RE: ‘Redelijk’? Look who’s talking! (RE: Insgelijks (RE: waarschuwing))

“nta rajul majnun kathir”

___

“Overigens bent u geband want ondanks de waarschuwing heeft u weer die tekst over Brill on line gezet, zelfs twee keer.

Van: Henk Müller    Verzonden: dinsdag 1 december 2009 12:52
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: RE: Insgelijks (RE: waarschuwing)

Overigens bent u geband want ondanks de waarschuwing heeft u weer die tekst over Brill on line gezet, zelfs twee keer

____

Ben ik nu alwéér verbannen? Waarom nú weer?! (RvW)

Van: Robert van Waning
Verzonden: dinsdag 1 december 2009 13:03
Aan: ombudsman@volkskrant.nl; ‘Müller, Henk’
Onderwerp: Ben ik nu alwéér verbannen? Waarom nú weer?!

Ben ik nu alwéér verbannen? Waarom nú weer?!

____

“U bent geband omdat u ondanks een waarschuwing gisteren toch tot twee keer toe een off-topic reactie over de column van Brill had geplaatst.”
(Henk Müller, chef Opinie VK)

Van: Henk Müller   Verzonden: dinsdag 1 december 2009 13:09
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: RE: Ben ik nu alwéér verbannen? Waarom nú weer?!

U bent geband omdat u ondanks een waarschuwing gisteren toch tot twee keer toe een off-topic reactie over de column van Brill had geplaatst, waarvan u zich vanmorgen zelf afvroeg waarom die er wel stond en een eerdere soortgelijk eraf was gehaald. Na dit geconstateerd te hebben (ik heb de teksten opgeslagen) constateerden we verder dat u een expliciete waarschuwing negeerde.

____

Het is dus pertinent ONJUIST dat mijn reacties en bijdragen off-topic zouden zijn geweest. (RvW)

Van: Robert van Waning     Verzonden: dinsdag 1 december 2009 18:57
Aan: ombudsman@volkskrant.nl; ‘Müller, Henk’; internet@volkskrant.nl
Onderwerp: Onverdiende, onterechte, onbehoorlijke en onrechtmatige verwijderingen en verbanning.

Geachte Ombudsman,

Henk Müller heeft mij weer eens verbannen, en alweer ten onrechte.

Paul Brill had in zijn column ‘Obama’s lakmoesproef’ (VK 27-11-2009) namelijk o.a. geschreven:
[Zie boven.]

Mijn broer J. Jan Willem van Waning (oud-onderzeebootcommandant, deskundige op het gebied van geostrategische zaken en oud-Tweede Kamerlid (D66)) schreef op 30-11-2009 23:54 o.a.

“Maar Obama kan niet anders – daarvoor heeft hij zichzelf teveel gecommitteerd aan deze ‘noodzakelijke’ oorlog. Wat de consequenties zullen zijn in deze gewelddadige regio valt moeilijk te voorspellen. Hierbij zou ook de mogelijkheid van een Israelische aanval op Iran moeten worden verdisconteerd.”

In mijn laatste bijdrage van 01-12-2009 09:51 reageerde ik zowel op die bijdrage van mijn broer als op de opmerking van Paul Brill dat ook nucleaire ontwapening ter sprake was gekomen in de bijeenkomst in de door hem bezochte (en in zijn column becommentarieerde) bijeenkomst in Halifax als volgt:

“Zelfs de steeds grotere kans van een Israëlische aanval op Iran geldt voor de buitenlandcommentator van de Volkskrant kennelijk niet als een ‘hot issue’.

‘Red de vrede, maak een atoombom’, schreef Martin van Crefeld, hoogleraar militaire geschiedenis aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem, op 12 december 2006 in NRC Handelsblad. Volgens hem heeft de overdracht van nucleaire technologie (de Russische aan China, de Franse aan Israël, de Israëlische aan Zuid-Afrika, de Nederlandse aan Pakistan en de Noord-Koreaanse aan Iran) er in de afgelopen jaren in aanzienlijke mate toe bijgedragen dat grootscheepse oorlogen tussen landen zijn uitgebleven. Van Crefeld noemt het hele debat ‘gebakken lucht’:

“Lang geleden hebben de Amerikanen besloten dat alleen zíj goed genoeg, democratisch genoeg en verantwoordelijk genoeg zijn om kernwapens te bezitten – wat misschien verband houdt met het feit dat zij als enigen die wapens gebruikt hebben. In de ogen van veel anderen, vrienden zowel als vijanden, lijkt dit bespottelijk.”

Israël en de buitenlandcommentator van de Volkskrant wachten het gereedkomen van het Iraanse tegenwicht tegen de Israëlische kernwapens toch maar liever niet af en zouden dat land dus liever vandaag dan morgen platgebombardeerd willen zien. Dat mag toch wel een ‘hot issue’ worden genoemd, lijkt me. “

Het is dus pertinent ONJUIST dat mijn reacties en bijdragen off-topic zouden zijn geweest. Toch werd ook deze reactie verwijderd door moderator Henk Müller.

Ik verzoek u derhalve zowel de onterechte verwijderingen als mijn onverdiende en onrechtmatige verbanning ongedaan te maken.

____

“Ik kan wel een beetje meevoelen met de moderator. Het lijkt toch echt op een persoonlijke aanval op Paul Brill. Daar is de opiniesectie niet voor bedoeld”
(Thom Meens, Ombudsman de Volkskrant.)

Van: Thom Meens, Thom [VK Ombudsman]   Verzonden: woensdag 2 december 2009 9:23
Aan: Robert van Waning
CC: Müller, Henk
Onderwerp: RE: Onverdiende, onterechte, onbehoorlijke en onrechtmatige verwijderingen en verbanning.

Geachte heer Van Waning,

Ik kan wel een beetje meevoelen met de moderator. Het lijkt toch echt op een persoonlijke aanval op Paul Bril. Daar is de opiniesectie niet voor bedoeld. Het zou helpen als u het wat zakelijker opschrijft. Volgens mij is er niets tegen in te brengen als u vragen stelt waarom de VK dit aspect niet noemt, maar ligt het vooral aan de toon.

Met vriendelijke groet,
Thom Meens, Ombudsman redactie de Volkskrant

____

Een voortdurend levendig en soms zelfs fel publiek debat vormt een levensvoorwaarde voor het voortbestaan van ons land als vrije, verlichte, beschaafde en democratische rechtsstaat.

Eerst een sanctie toepassen, en daarna pas een reden verzinnen, dat kan natuurlijk niet.

Van: Robert van Waning
Verzonden: woensdag 2 december 2009 15:38
Aan: ‘VK Ombudsman’
Onderwerp: Eerst een sanctie toepassen, en daarna pas een reden verzinnen, dat kan natuurlijk niet. (Re: Onverdiende en onterechte verbanning)

[Geen reactie. RvW]

Geachte Ombudsman,

Volgens u ’lijkt’ mijn reactie op die column(!) een persoonlijke aanval op Paul Bril. En dat rechtvaardigt volgens u dus mijn totale uitsluiting van het publieke debat op de openbare forum van mijn keuze? Mooi is dat. Ik kan mij nog herinneren wat u ooit schreef over columnisten die anderen ook nooit spaarden en dus zelf ook niet al te gevoelige lange tenen moesten hebben. Maar het ergste is dat het allemaal nergens op slaat, want het was wel degelijk een inhoudelijke en uiterst beschaafde reactie op wat Brill had geschreven.

Uit uw bericht maak ik op dat u niet alleen instemt met de verwijdering van mijn reacties op de column van Paul Brill maar ook dat u bewilligt in mijn uitsluiting van het openbare, publieke en politieke debat op het forum van mijn keuze.

Zonder dit nader toe te lichten, noemt u ‘de toon’ van mijn reactie als grond voor deze ingrijpende maatregelen die neerkomen op een schending van zowel mijn recht als mijn mogelijkheid om mijn mening te uiten over een column (een opiniestuk, dus) met een overduidelijk vooringenomen en partijdige inhoud en strekking.  Dit is echter niet de oorspronkelijke reden waarom mijn reactie was verwijderd en waarom ik ben verbannen uit de discussiefora op de internetsite van de Volkskrant.

Moderator/censor/commentator Henk Müller had namelijk als reden voor mijn verbanning opgegeven dat mijn (door hem verwijderde) reactie ‘off-topic’ (geen betrekking hebbend op het onderwerp) zou zijn geweest.
U schrijft: “Volgens mij is er niets tegen in te brengen als u vragen stelt waarom de VK dit aspect niet noemt, [..] Hiermee ondergraaft u Müllers motivering van de strenge straf die hij mij zonder enige waarschuwing (laat staan met enige mogelijkheid van verweer) had opgelegd.

De mij opgelegde straf mist dus iedere rechtsgrond. Niettemin wordt die gehandhaafd, alleen nu om een andere reden. Nu gaat het opeens om ‘de toon’ van mijn terechte kritiek op hetgeen Paul Brill had geschreven en daarmee juist bewust niet had geschreven. Iedereen met een beetje moreel en juridisch besef, weet dat het ontoelaatbaar is om achteraf een nieuwe grond te schuiven onder een reeds ten uitvoer gebrachte sanctie.

Ook het tweede verwijt dat er nu door u met de haren bij wordt gesleept, treft geen doel. Ik had in mijn reactie immers niets geschreven wat ook maar enigszins kan worden beschouwd als een onjuiste, grove, beledigende of ook maar enigszins scherpe aantijging aan het adres van Paul Brill persoonlijk.

Als de toon van het openbare, publieke en politieke debat in alle vrije democratische landen even gematigd en beschaafd zou zijn aan die van mijn reactie op de column(!) van Paul Brill, dan zouden politici, journalisten en burgers in een coma van verveling geraken en zou het democratisch proces tot stilstand komen door gebrek aan inspiratie en motivatie.

Paul Brill schreef in zijn column dat volgens sommige mensen bepaalde problemen in de wereld kunnen worden omzeild of verlicht door ze domweg anders te definiëren. Hij gaf daarvan zelf een markant voorbeeld door te schrijven dat tijdens de internationale veiligheidsconferentie in Halifax “alle hot issues aan bod waren gekomen: de toekomst van de NAVO, Afghanistan, Pakistan, Iran, het Midden-Oosten, zeepiraterij, nucleaire ontwapening.”

In mijn reacties ging ik allereerst in op het feit dat Paul Brill Iran en het Midden-Oosten apart vermeldde, terwijl Iran óók in het Midden-Oosten ligt! Paul Brill kon met het Midden-Oosten dus niets anders dan Israël bedoelen, ten eerste omdat vrijwel alles waarover Brill schrijft direct of indirect met Israël verband houdt, en ten tweede omdat Israël immers met zijn systematische daden van agressie en expansie, bezetting, onderdrukking, mensenrechtenschendingen en voortgaande landroof ten koste van de Arabische Palestijnen verantwoordelijk is voor de meeste en grootste problemen, spanningen, conflicten en risico’s in het Midden-Oosten, en dus een permanente ‘hot issue’ is.

In mijn tweede (eveneens ten onrechte door Henk Müller verwijderde) reactie ging ik inhoudelijk in op de laatste ‘hot issue’ die Paul Brill noemde, namelijk de nucleaire ontwapening. Zoals iedere regelmatige lezer van de Volkskrant weet, is Paul Brill in de afgelopen jaren vele malen dermate hard te keer gegaan tegen Iran in het algemeen en tegen de nucleaire ontwikkelingen aldaar in het bijzonder, dat er sprake is van een politieke en zelfs persoonlijke haatcampagne tegen dat land. In mijn reactie zette ik daar het oordeel van de Israëlische polemoloog Martin van Crefeld tegenover. Een inhoudelijker (‘on-topic’) reactie is nauwelijks denkbaar.

M.b.t. het verwijt van de ‘persoonlijke aanval op Paul Brill’, merk ik het volgende op:     Sommige publicisten betrekken hun achtergrond en daarmee samenhangende bindingen en loyaliteiten zo sterk in al hun uitingen, dat kritiek daarop bijna altijd zijn persoon zal raken, zelfs als die daar niet in de eerste plaats op gericht is. Paul Brill is daarvan wel een heel sterk voorbeeld. Welbeschouwd schrijft hij eigenlijk altijd (direct of indirect) over Israël. Ook zijn hetze tegen Iran kan alleen in dat licht worden gezien. Hetzelfde geldt voor zijn vele stukken over de buitenlandse politiek van de VS, die (zoals algemeen bekend, lees bijvoorbeeld ‘The Israel Lobby’ en ‘Een schreeuw om recht’) onder sterk pro-Israëlische invloed staat.

Wij hebben het hier over een machtsmisbruik door journalisten die op alle mogelijke manieren het openbare, publieke en politieke debat en opinievorming in een door hen gewenste richting, c.q de aandacht proberen af te leiden van feiten en opinies die die door hen behartigde belangen in gevaar zouden kunnen brengen.

Een voortdurend levendig en soms zelfs fel publiek debat vormt een levensvoorwaarde voor het voortbestaan van ons land als vrije, verlichte, beschaafde en democratische rechtsstaat. Iedere poging om hier een sturende greep op te krijgen, verdient ondubbelzinnige kritiek, krachtig weerwerk en beredeneerde tegenspraak.

____

Dit soort dingen konden niet alleen gebeuren in een ver en vreemd buitenland waar onbeschaafde mensen onbegrijpelijke dingen deden. Zij gebeuren namelijk nog steeds, hier en nu, en niet door een oppermachtige overheid maar door onze eigen krant, onder de valse vlag van onafhankelijke journalistiek.

Van: Robert van Waning   Verzonden: zaterdag 5 december 2009 12:45
Aan: ombudsman@volkskrant.nl
CC: ‘henk müller’

Onderwerp:  Uitgesloten van het publieke debat vanwege (correcte en terechte) kritiek op een columnist. Kan het gekker?

[Geen reactie. RvW]

Geachte Ombudsman,

Op dit moment kan ik niet meer deelnemen aan het openbare, publieke en politieke debat op het platform waarop ik dit al vele jaren doe. U heeft herhaaldelijk bevestigd dat ik mij daarbij correct gedrag en dat mijn bijdragen altijd ergens over gaan, ook al bent u het daar vaak niet mee eens.

Olaf Tempelman schreef vandaag in de bijlage Kunst & Boeken van de Volkskrant over ‘de specifieke combinatie van tegenwerking, surveillance, intimidatie, negeren en treiteren’ waarmee de Sovjetautoriteiten het leven van de Russische dichter Vladimir Majakovski vergalden en praktisch onmogelijk maakten.

Dit soort dingen konden niet alleen gebeuren in een ver en vreemd buitenland waar onbeschaafde mensen onbegrijpelijke dingen deden. Zij gebeuren namelijk nog steeds, hier en nu, en niet door een oppermachtige overheid maar door onze eigen krant, onder de valse vlag van onafhankelijke journalistiek.

____

‘Die godverdomse hypocrieten’
(Arie Elshout, VK.)

Van: Robert van Waning     Verzonden: maandag 7 december 2009 12:16
Aan: Arie Elshout
Onderwerp: Stuur uw column ‘Die godverdomse hypocrieten’ (VK 6/12) als een interne memo rond binnen uw redactie

[Geen reactie. RvW]

Geachte heer Elshout,

Omdat ik weer eens verbannen ben uit de discussiefora op de website van de Volkskrant omdat ik weer eens correcte maar wel rake kritiek had geuit op een columnist (kan het gekker?) kan ik alleen per e-mail reageren op uw column ‘Die godverdomse hypocrieten’ (VK 6/12)

Wat u daarin schreef, houdt mij al heel lang met een mengeling van onbegrip en verontwaardiging bezig. De Volkskrant heeft vele jaren lang brieven geweigerd waarin dingen stonden die u nu schrijft.

Op 30 september 1991 plaatste NRC handelsblad een brief van mij af onder de kop ‘Onvrede over onbeheerste groei is geen xenofobie’. Daarin stond vrijwel exact wat vandaag in uw column staat. Mijn brief was destijds door de Volkskrant geweigerd, waarna ik hem naar de NRC heb gestuurd die hem tot mijn verbazing en opluchting wél afdrukte.

Net als in de klimaatdiscussie zou ik graag zien dat de journalistiek veel vaker de hand in eigen boezem zou steken en ook wat ruimhartiger zou omgaan met kritiek. Het is natuurlijk heel erg dat opposanten en critici in landen als China en Turkije (zie VK van vandaag, 6/12) geen vrijheid van meningsuiting hebben en worden verbannen als zij het wagen om zich kritisch te uiten over de machthebbers, maar in Nederland gebeurt dit niet door de overheid of door een geheime dienst, maar door onze eigen ‘onafhankelijke’ krant’.. Dat is nog erger dan verdomd hypocriet..

____

De moderator dient de regels van het internetforum op een zodanige wijze toe te passen dat er geen sprake kan zijn van willekeur, machtsmisbruik en belangenbehartiging.

In Nederland zijn het de media zelf die onwelgevallige uitingen van burgers wegfilteren. Zij hebben daarvoor de overheid niet nodig. Dit is pijnlijk en zorgelijk.

De regels moeten worden toegepast op een manier die geen ruimte laat voor willekeur en machtsmisbruik.

Van: Robert van Waning     Verzonden: dinsdag 8 december 2009 13:47
Aan: ‘VK Ombudsman’   CC: ‘Müller, Henk’
Onderwerp:  De regels moeten worden toegepast op een manier die geen ruimte laat voor willekeur en machtsmisbruik.

[Geen reactie. RvW]

Geachte Ombudsman,

U had wat voor mij kunnen betekenen door erop toe te zien dat de moderator de regels van het internetforum op een zodanige wijze toepast dat er geen sprake kan zijn van willekeur, machtsmisbruik en belangenbehartiging. Door naar aanleiding van mijn klacht- en verweerschrift achteraf na te gaan of dit ook daadwerkelijk is gebeurd, kunt u alsnog iets betekenen, niet alleen voor mij maar ook voor de geloofwaardigheid van uw krant die immers voorwendt het recht, onze democratie en het publieke debat te willen respecteren en dienen.

Zowel de verwijdering van mijn reacties als mijn verbanning was niet gebaseerd op de Spelregels voor het plaatsen van reacties, want zij hadden wel degelijk betrekking op het betreffende artikel, en zij waren niet discriminerend, beledigend, bedreigend of schendend voor de persoonlijke levenssfeer van de auteur of de belangen van de Volkskrant, noch waren zij nodeloos lang of in strijd met de wet.

Volgens de Spelregels kan een reageerder alleen worden geband als hij een waarschuwing heeft gekregen en die heeft genegeerd. Zoals blijkt uit mijn e-mail van zondag van 29/11 aan u was ik op dat moment al verbannen zonder dat ik wist waarom. Ook dit is niet alleen in strijd met de eigen Spelregels van de krant maar ook met die van fatsoen en van onze democratische rechtsstaat.

Omdat de reden die in eerste instantie (maar wel achteraf) door Henk Müller op 30/11 werd aangedragen voor de verwijdering van mijn reactie en van mijn verbanning (namelijk dat mijn reactie ‘off-topic’ zou zijn geweest, big deal) kwam u alsnog wat zwakjes op de proppen met een tweede reden voor mijn verbanning, namelijk dat de toon van mijn reactie misschien niet helemaal de juiste was geweest en dat zij daardoor léék op een aanval op de persoon van de columnist.

Ten eerste slaat de door u aangedragen ‘rechtvaardiging’ van mijn uitsluiting voor onbepaalde tijd van het publieke debat op het platform waarop ik daaraan al vele jaren deelneem nergens op.

Ten tweede is een lichtelijk smalende reactie (“knap hè?”) niet per se verboden door de Spelregels.

Ten derde is die rechtsgrond volkomen irrelevant omdat tenslotte iedere columnist opinieert vanuit zijn persoon en zijn achtergronden, bindingen, motivaties en doelstellingen. Dit laatste geldt onmiskenbaar al helemaal voor Paul Brill.

De Volkskrant schreef op 18/11 verontwaardigd in haar hoofdredactioneel Commentaar dat president Obama’s oproep tot het respecteren van universele mensenrechten uit de media was weggefilterd.

In Nederland zijn het de media zelf die onwelgevallige uitingen van burgers wegfilteren. Zij hebben daarvoor de overheid niet nodig. Dit is pijnlijk en zorgelijk.

Ik verzoek u hierbij om alsnog mijn verweer en mijn klacht tegen onverdiende, onterechte en onrechtmatige verbanning alsnog serieus te willen nemen en als zodanig in behandeling te nemen en er dus inhoudelijk (feit-voor-feit, argument-voor-argument) op in te willen gaan.

Spelregels voor het Reactie- en Discussieforum van VK Opinie:

  • U kunt reacties plaatsen onder een artikel.
  • Deze reacties moeten echter betrekking hebben op het betreffende artikel. Reacties bij het Volkskrant-commentaar en de brievenrubriek moeten bovendien zijn voorzien van een voornaam (of initiaal) plus achternaam, woonplaats en telefoonnummer.
  • Verder zijn alle reacties toegestaan, behalve :
    [..]

    Reacties die aan deze criteria niet voldoen kunnen zonder opgaaf van redenen worden verwijderd. Reageerders die de spelregels blijven overtreden krijgen in principe een waarschuwing. Na een waarschuwing kan een reageerder worden geband indien hij/zij de waarschuwing niet in acht neemt. De ban kan tijdelijk of permanent zijn.”
  • De complete gebruiksvoorwaarden vindt u hier.

____

Wilt u alstublieft eens uitleggen waarom ik nu al bijna anderhalf jaar(!) niet mag (en door uw ip-ban ook niet kán) deelnemen aan de publieke discussies op het openbare forum van uw website?

Mijn verbanning is onverdiend, onterecht, onbehoorlijk, ongerechtvaardigd en onrechtmatig, en dient terstond ongedaan te worden gemaakt als de Volkskrant niet haar geloofwaardigheid wil verliezen als als onafhankelijk journalistiek medium, als steunpilaar van onze democratische rechtsstaat en als hoeder van onze fundamentele mensen- en burgerrechten.

Van: Robert van Waning   Verzonden: woensdag 20 april 2011 12:13
Aan: Philippe Remarque; VK Ombudsman; Henk Müller; Paul Brill; Arie Elshout
Onderwerp:  Al anderhalf jaar uitgesloten van het publieke debat vanwege een vrije meningsuiting

[Geen reactie. RvW]

Geachte heren,

Wilt u alstublieft eens uitleggen waarom ik nu al bijna anderhalf jaar(!) niet mag (en door uw ip-ban ook niet kán) deelnemen aan de publieke discussies op het openbare forum van uw website? Iedereen mag meediscussiëren over allerlei maatschappelijk- en politiek-relevante onderwerpen die mij interesseren, maar ik niet.

Is dit echt alleen om wat ik op 27 november 2009 had geschreven in mijn kritische, inhoudelijke, licht-ironische maar verder uiterst correcte reactie op de column ‘Obama’s lakmoesproef’ waarin Paul Brill (VK 27-11-2009? Hij had daarin geschreven:

“Kunnen bepaalde problemen in de wereld worden omzeild of verlicht door ze domweg anders te definiëren? Het lijkt er wel eens op dat sommigen menen dat dit inderdaad mogelijk is. Vorig weekeinde woonde ik een grote internationale veiligheidsconferentie bij in de Canadese havenstad Halifax. Alle hot issues kwamen aan bod: de toekomst van de NAVO, Afghanistan, Pakistan, Iran, het Midden-Oosten, zeepiraterij, nucleaire ontwapening.”

Op 27// schreef ik hierop een reactie in de daartoe bestemde ruimte op de website van de Volkskrant:
Knap hè, hoe Paul Brill met zijn verwijzing naar ‘het Midden-Oosten’ het noemen van Israël als ‘hot issue’ zorgvuldig vermijdt. Hij laat echter geen gelegenheid onbenut om Iran in een kwaad daglicht te stellen. Ook hier niet, dus. Iran moet natuurlijk goed in de gaten worden gehouden, maar Israël is en blijft nog altijd ‘the hottest issue of them all’ met zijn systematische schendingen van het internationale recht (waaronder kernwapenverdragen).

Deze reactie bleek zonder mededeling (laat staan deugdelijke motivatie) te zijn verwijderd door moderator Henk Müller: “Overigens bent u geband want ondanks de waarschuwing heeft u weer die tekst over Brill on line gezet, zelfs twee keer.”

Lees mijn reactie op Brills column alstublieft nog eens een keer goed door en vertel mij dan wat daarin nu zó onfatsoenlijk en onaanvaardbaar is dat daardoor een verbanning-op-staande-voet voor onbepaalde tijd gerechtvaardigd was?

Iedere keer werd door u en Henk Müller achteraf een nieuwe reden verzonnen voor mijn verbanning en uitsluiting van het publieke debat op het openbare forum van mijn keuze:

Eerst (1) heette het dat mijn reactie ‘off-topic’ was geweest. Dit is aantoonbaar onjuist, want ik had zowel gereageerd op iets wat Paul Brill in zijn column had geschreven als op iets wat hij opvallend juist onbenoemd had gelaten. Hij had het namelijk over ‘Iran en het Midden-Oosten’ (terwijl Iran ín het Midden-Oosten ligt) maar hij had Israël kennelijk bewust niet genoemd als één van de ‘hot issues’ op het gebied van internationale stabiliteit en veiligheid, terwijl het dat ontegenzeggelijk is.

Daarna (2) schreef u dat ‘de toon’ van mij reactie niet de juiste zou zijn geweest. Deze aanklacht kan alleen gebaseerd zijn op de lichtelijk ironische toon van de twee woordjes “Knap hè”.

Vervolgens (3) heette het dat ik ‘steeds dezelfde plaat afdraaide’. Zelfs als dit waar zou zijn, dan is dit natuurlijk geen reden om iemand te verbannen van het discussieplatform. Het verwijt van zichzelf voortdurend herhalen en steeds maar over hetzelfde onderwerp blijven doorzeuren, is overigens wél van toepassing op Paul Brill. Hij voert immers onder het mom van onafhankelijk en belangeloos journalistiek commentaar een hetze tegen Iran en begint daar dan ook iedere keer weer over. Zoek maar in het VK-archief op “Brill + Iran”. Tegelijk verdoezelt hij stelselmatig de Israëlische schendingen van de fundamentele mensen-, burger–, volken- en burgerrechten van de oorspronkelijke Arabische bevolking van Palestina en ook het gevaar dat Israël vormt voor de internationale stabiliteit en vrede. Daarop mag iedereen telkens minstens één keer reageren, en ik dus ook. Zelfs dat minimale gemiddelde haal ik echter niet. Kijk al die reactieruimten maar na.

De vierde rechtvaardiging (4) van mijn verbanning was dat ik actie zou voeren tegen Paul Brill en dat Henk Müller daarvan met recht en reden niet gediend zou zijn. Deze sanctie zou op deze grond alleen gerechtvaardigd zijn als ik Paul Brill hinderlijk zou stalken en/of hem voortdurend zou bestoken met persoonlijke aanvallen of bedreigingen.     Ook het bewust en voortdurend verhinderen van discussies naar aanleiding van zijn columns zou ook een gegronde reden zijn om iemand een IP-ban op te leggen. Niets van dit alles is echter waar, hetgeen gemakkelijk te controleren is door de discussies over Brills columns na te pluizen. Dan zal blijken dat ook deze vierde grond voor mijn verbanning dus nergens op slaat.

Volgens Arie Elshout had ik Henk Müller kennelijk diep beledigd (5). Dit was dus de vijfde ‘rechtvaardiging’ van mijn verbanning. Ook als dat waar is, dan is dat niet openlijk en publiekelijk gebeurd, maar hoogstens in onze correspondentie per e-mail naar aanleiding van mijn onverdiende, onterechte en onrechtmatige verbanning.
Daarin heb ik Müller geschreven dat hij in mijn ogen de verkeerde man op de verkeerde plaats is. Ik heb de moderator echter niet openlijk en publiekelijk ernstig persoonlijk beledigd of bedreigd en mijn verbanning kan toch niet gebaseerd zijn op mijn mening over het (dis)functioneren van Henk Müller als moderator van de website van de Volkskrant. Ik ben ook lang niet de enige die zo over hem denkt.

Dit is hoe dan ook geen geldige en rechtmatige reden om mij voor onbepaalde tijd uit te sluiten van het publieke debat op het forum van zijn keuze waarop ik al ettelijke jaren op kritische maar fatsoenlijke wijze actief ben. Het discussieforum is niet Müllers particuliere speelruimte. Als moderator is hij ook niet de baas over andermans meningen. Ik heb dan ook geen enkele behoefte aan een ‘goed gesprek’ met Henk Müller. Hij is conciërge, opzichter, toezichthouder, ordebewaarder en soms, waar nodig politie-agent van een openbaar forum waarop het publieke debat plaatsvindt. Naast de (grond)wettelijke regels gelden daar bepaalde huisregels. Die mogen echter niet in strijd zijn met de wet en dus ook niet met fundamentele mensen- en burgerrechten. Dit is volgens mij wel het geval.
Een moderator die uit pure eigenwaan, willekeur, machtsmisbruik de rechten en vrijheden van deelnemers schendt, handelt in strijd met wet, recht en fatsoen. Ik heb Henk Müller alleen ‘beledigd’ door hem daarop te wijzen.

Ik heb als burger en ook als Volkskrantlezer bij de uiting van mijn oprechte, gegronde en beredeneerde meningen niets te maken met wat Henk Müller of wie dan ook wel of niet welgevallig is. Laat dat iedereen bij de Volkskrant nu eindelijk eens duidelijk worden.

Mijn verbanning is onverdiend, onterecht, onbehoorlijk, ongerechtvaardigd en onrechtmatig, en dient terstond ongedaan te worden gemaakt als de Volkskrant niet haar geloofwaardigheid wil verliezen als als onafhankelijk journalistiek medium, als steunpilaar van onze democratische rechtsstaat en als hoeder van onze fundamentele mensen- en burgerrechten.

____

“Ik heb uw noodkreet in goede orde ontvangen. Wat vliegt de tijd! [..] Dat lijkt me een mooi moment om u voor te stellen weer mee te doen aan het debat.”
(Henk Müller, VK Opinie.)

Van: Henk Müller   Verzonden: woensdag 20 april 2011 13:01
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: Al anderhalf jaar uitgesloten van het publieke debat vanwege een meningsuiting

Geachte heer Van Waning,

Ik heb uw noodkreet in goede orde ontvangen. Wat vliegt de tijd! Misschien heeft u gezien dat we vanaf half maart vooraf zijn gaan modereren. Niet om censuur te plegen (want burgers hebben vrijheid van meningsuiting zoals u niet nalaat te melden) maar om schelden en anderszins onheuse bejegening en off topic reacties te voorkomen. Dat lijkt me een mooi moment om u voor te stellen weer mee te doen aan het debat. U kent de spelregels.

U heeft de afgelopen tijd af en toe de ban weten te ontduiken middels een ander IP-adres, maar als u me uw IP stuurt, zullen we u ontbannen.

Veel plezier. Overigens is het een misverstand te menen dat ik als enige modereer. Minstens vijf mensen modereren.

____

Reageerders en discussieerders zijn rechteloos op openbare fora. (RvW)

Het is hoog tijd dat eens goed wordt omschreven welke plaats de openbare reactie- en discussieruimten op websites van journalistieke media innemen bij het publieke debat waaraan zo veel lippendienst wordt bewezen. (RvW)

Van: Robert van Waning   Verzonden: donderdag 31 oktober 2013 17:19
Aan: Folkert Jensma
Onderwerp: Reageerders en discussieerders zijn rechteloos op openbare fora.

[Geen reactie. RvW]

Geachte heer Jensma,

Wilt u alstublieft eens aandacht besteden aan de functie en juridische (grondwettelijke, mensen- en burgerrechtelijke) status van reactie- en discussieplatforms op de websites van journalistieke media?
Mijn – op persoonlijke ervaring gebaseerde – indruk is dat burgers daar tamelijk rechteloos zijn als zij proberen om daar opvattingen en meningen te uiten die de redactie of de (anonieme) dienstdoende moderator kennelijk niet welgevallig is zonder dat daarin enige regel van fatsoen, moraal, wet of gebruiksvoorwaarden is geschonden.

Volkskrant-columniste Sheila Sitalsing zei onlangs in een interview tgv de aan haar (terecht) uitgereikte Heldringprijs dat zij graag heel dicht op het nieuws zit en dat zij het wel stoer vindt om het gesprek van de dag (en daarmee de publieke opinie) te kunnen sturen. Veel mensen delen deze behoefte met haar. Zij hebben echter niet de zelfde talenten en (mede daarom) niet de zelfde mogelijkheden als een columnist. Toch willen zij graag actief deelnemen aan wat wel het ‘publiek debat’ wordt genoemd en natuurlijk willen zij de maatschappelijke ontwikkelingen ook graag een beetje meesturen in een door hen wenselijk geachte richting.

In de praktijk hebben ‘gewone mensen’ niet alleen minder mogelijkheden maar minder vrijheid van meningsuiting dan ‘gecertificeerde’ opiniemakers. Mijn vraag is hoe die certificatie tot stand komt, welke democratische en juridische legitimatie die heeft? En is het eigenlijk wel geoorloofd om sommige uitverkorenen op grond daarvan  meer grondwettelijke vrijheden toe te kennen dan aan alle andere mensen? Mag een blogger niet wat Jan Blokker wél mocht als het gaat om meningsuiting?

De Volkskrant heeft mij eens gedurende anderhalf jaar verbannen van de reactie- en discussierubriek op haar website vanwege een kritische opmerking over een column(!). Dit betekende dat ik gedurende al die tijd niet heb kunnen deelnemen aan het openbare politieke debat op het forum van (voorheen) mijn eigen vrije keuze. Daar kwam nog bij dat die sanctie mij zonder deugdelijke motivatie werd opgelegd. Ik wist dus niet welke regel van wet, fatsoen en/of gebruiksvoorwaarden ik had geschonden. (Hoezo ‘Nulla poena sine lege’ zoals mij in Leiden is geleerd?) Ik wist ook niet hoe lang de verbanning zou gaan duren. Na anderhalf jaar bedelen en smeken en argumenteren heeft VK’s opiniechef Henk Müller zijn hand over zijn hart gestreken en uit goedertierenheid mijn verbanning even plotseling en willekeurig beëindigd als die was opgelegd.

Marc Chavannes (oud-studie- en huisgenoot van mij uit Leiden) schreef in zijn rubriek ‘Opklaringen’ over de noodzaak om de chaos van het internettijdperk teneinde de democratie te helpen. Ik heb hem aangeraden om daarmee eens dicht bij huis te beginnen, namelijk in de redactielokalen van de landelijke kranten. Daar is het namelijk ook niet pluis als het om het belangrijkste mensen- en burgerrecht gaat. De pers pretendeert namens de burgers de democratie en de rechtsstaat te dienen, maar zij schendt zelf de meest basale principes en regels daarvan.

De rechteloosheid van gewone burgers in hun hoedanigheid van brievenschrijvers, reageerders en discussieerders is een onderwerp waaraan opinieleiders liever niet hun vingers branden. Zij vrezen niet alleen de concurrentie van gewone burgers die vaak net zo goed en raak kunnen schrijven als zij, maar zij hebben ook een begrijpelijke hekel gekregen aan al scheldpartijen en beledigingen op openbare internetfora. Die afkeer wordt echter door opinieredacties en moderatoren vaak misbruikt om ongemakkelijke en onwelgevallige meningen van hun lezers en reageerders te onderdrukken.

NRC-correspondent Oscar Garschagen schreef in zijn artikel ‘Blogger, autocoureur, idool van jong China’ (NRC Handelsblad, 2/4 jl) dat de blogs van Han Han over corruptie etc. regelmatig worden verwijderd en dat zijn magazine uit de circulatie is gehaald omdat hij op een voor Chinese begrippen tamelijk directe wijze zijn mening geeft. ‘De censor leest altijd mee,’ schreef Garschagen. Dat is natuurlijk vreselijk, vooral omdat dit niet alleen in China, Birma, Zimbabwe etc. gebeurt, maar ook in Nederland.

Mijn kritische weblogs en met onwelgevallige reacties en commentaren op opiniestukken in de Volkskrant zijn herhaaldelijk zonder opgave van een deugdelijke reden verwijderd zonder dat daar ooit een onvertogen woord of persoonlijke aanval in heeft gestaan. Met het stopzetten van het VK Weblog bleken de teksten en discussies van mijn VK weblog ‘Donqui’ van 2006-2011 te zijn verdonkeremaand.

Als een kritische reactie of commentaar gericht is tegen de (hoofd)redactie, een columnist of een andere opiniemaker in de krant, dan wordt die meestal niet geplaatst. Daar kraait verder geen haan naar. Ook in ons eigen land gebeuren op het gebied van vrije meningsuiting dus dingen die niet stroken met de waarden, opvattingen en regels van onze democratische rechtsstaat.

Het mensen- en burgerrecht van vrije meningsuiting wordt in Nederland niet door de staat geschonden d.m.v. restrictieve wetten en maatregelen, maar ‘gewoon’ door willekeur en machtsmisbruik van anonieme redacteuren en moderatoren van openbare reactierubrieken en discussieplatforms op de websites van media, inclusief onze kwaliteitskranten.

U neemt misschien voetstoots aan dat ik mijn langdurige verbanning door een opiniechef van Volkskrant wel zal hebben verdiend omdat het daar naar had gemaakt. Misschien vindt u zelfs dat redactionele vrijheid nu eenmaal boven alle rechtsstatelijke rechten en vrijheden staat.

In dat geval bent u een deel van het probleem dat veel kritische (maar fatsoenlijke) reageerders, discussieerders en bloggers hebben bij het uitoefenen van hun recht op vrije meningsuiting. Hun mogelijkheid daartoe wordt namelijk willekeurig beperkt door moderatoren en redacteuren als de inhoud van een bijdrage hun om welke reden dan ook niet bevalt.

Dat kan niet zijn wat Marc Chavannes in zijn ‘Opklaringen’ van 3 april jl. bedoelde met ‘heruitvinding van de waarheid als omgangsvorm’ en ook niet met ‘herstel van moreel besef en gezond verstand’, tenzij dat allemaal niet bedoeld is voor gewone burgers zoals ik. Journalisten en politici vergissen zich wel eens in het grote belang dat daaraan toch in het algemeen wordt gehecht.

Wat blijft er dan in praktijk nog over van het recht op vrije meningsuiting en van het publieke debat? En van de democratie en rechtsstaat? Ik kan u in ieder geval verzekeren dat deze vorm van willekeur en machtsmisbruik knaagt aan het vertrouwen in de democratische pers. Ook zij lijden mede hierdoor aan het ‘democratische legitimiteitstekort’ waarvan volgens Chavannes alleen de democratische politiek last zou hebben.

De kern van het probleem is dat kritiek op de pers ‘not done’ is. Politici en bestuurders mógen geen kritiek leveren op de pers (‘belemmering van de persvrijheid’), journalisten wíllen het niet (i.v.m. collegialiteit, loyaliteit en/of angst voor collegiale represailles) en burgers kúnnen het niet, want hun kritische commentaren worden domweg niet geplaatst of uitgezonden door degenen die de knoppen van de drukpersen en van de omroep bedienen. Rechters zijn er ook niet dol op en de Raad voor de Journalistiek is een beschamende vertoning die de rechten van burgers meer kwaad doet dan goed. Dit alles heeft geleid tot een scheefgroei in de democratische verhoudingen en tot een structurele beperking van het belangrijkste grondrecht van burgers.

Iemand wiens rechten door een journalistieke instantie worden geschonden, is dus tamelijk kans- en rechteloos. Oscar Garschagen schreef in zijn artikel van 2 april jl: Justitiële repressie [is] één van de ‘drie kernproblemen’ op het gebied van mensenrechten in Rusland’.

Volgens de Raad van Europa zijn fundamentele burgerrechten in Rusland niet gegarandeerd. Ik zou graag willen weten hoe die Raad denkt over journalistieke repressie, het het willekeurig weigeren cq verwijderen van onwelgevallige meningsuitingen van burgers door journalistieke redacties in Nederland.  Hier is weliswaar geen sprake van willekeurige detentie, maar wel van willekeurige maatschappelijke verbanning en uitsluiting.

Ook in Nederland blijven de verantwoordelijken ongestraft, want de Raad voor de Journalistiek oordeelde dat het willekeurig weigeren en verwijderen van kritische reacties tot de redactionele vrijheid behoort. De man die mij verbande, Henk Müller, is nu opiniechef van de Volkskrant en schrijft schijnheilige stukjes over vrijheid van meningsuiting.

Marc Chavannes schreef in zijn ‘Opklaringen’ dat het moment nooit gunstig is als men een stelsel binnen de geldende logica wil veranderen. Journalisten die geloven in het waarde en het belang van eerlijkheid, waarheid, betrouwbaarheid en vrijheid zouden zich daardoor niet moeten laten afschrikken.

Ik hoop dat u de willekeurige beperking in ons eigen land van de uitingsvrijheid van reageerders en bloggers eens aan de orde wilt stellen. Het gaat immers om de vraag of de vrijheid van meningsuiting wel enige betekenis heeft als die zonder geldige reden, zonder mogelijkheid van verweer en zonder opgave van strafduur kan worden ontnomen? Het feit dat mijn verbanning een jaar geleden even plotseling en willekeurig werd opgeheven als die was opgelegd, maakt deze kwestie niet minder actueel. Het kan namelijk op ieder moment zomaar wéér gebeuren.

De meeste redacties (ook die van NRC Handelsblad) modereren inmiddels vooraf. Onwelgevallige reacties en discussiebijdragen worden zodoende zonder opgave van reden niet geplaatst. Daarover is geen discussie mogelijk. Behalve m.i. onrechtmatig (want in strijd met de gewekte indruk en met gebruiksvoorwaarden) is dat ook heel vervelend want het kost vaak best veel tijd en moeite om in 500 tekens een inhoudelijke bijdrage aan het publieke debat te leveren.

Het is hoog tijd dat eens goed wordt omschreven welke plaats de openbare reactie- en discussieruimten op websites van journalistieke media innemen bij het publieke debat waaraan zo veel lippendienst wordt bewezen. Een columnist die ik om zijn mening had gevraagd, schreef dat de website van een krant (en dus ook de reactie- en discussieruimte) geen publieke pleinen zijn. Hij vergeleek die met zaaltjes van particuliere instellingen waar lezers worden uitgenodigd mee te doen aan discussies.

Mijn kritiek op die opvatting is dat die reactie- en discussiefora niet (zoals de papieren brievenrubriek) tot het journalistieke product van de krant behoren. Er is ook geen sprake van het ruimtegebrek waar kranten mee te maken hebben. Die ruimten zijn ook behoorlijk openbaar, want de deuren staan er dag en nacht open en iedereen mag er komen om in vrijheid (dat is althans de pretentie) zijn meningen te uiten. De enige voorwaarde die wordt vermeld, is dat daarbij geen regels van wet, fatsoen en gebruiksvoorwaarden worden geschonden.

Kan – om bij de vergelijking met een particulier zaaltje te blijven – een reactie- en discussieforum van een krant vergeleken worden met (bij voorbeeld) de Balie? Zou Joeri Albrecht mij inderdaad bij de microfoon vandaan hebben gerukt en mij voor onbepaalde tijd uit De Balie hebben verbannen nadat ik had gezegd wat ik in mijn kritiek op een column(!) aan VK Opinie had geschreven? Ik weet wel zeker van niet. Let wel: Het gaat niet om schelden en beledigen, maar over het op fatsoenlijke wijze uiten van gefundeerde en beredeneerde meningen.

Titia Ketelaar schreef op 14/10 jl in de NRC: “Je hebt een vrije pers of je hebt geen vrije pers.”

Precies, en je hebt vrijheid van meningsuiting of je hebt het niet. Persvrijheid is trouwens een afgeleide van het universele en onvervreemdbare mensen- en burgerrecht van vrije meningsuiting. En niet andersom.

“Dit blijft een handvest dat is opgelegd door politici, wordt opgelegd door politici en wordt beheerd door politici,” schreven de hoofdredacteuren en uitgevers van de Britse kranten in een gezamenlijke verklaring. Het zelfde geldt voor het regime dat door de journalistieke redacties wordt opgelegd aan reageerders en discussieerders zonder dat daarvoor duidelijke regels bestaan, laat staan dat bezwaar kan worden gemaakt tegen misbruik daarvan.

Ondertussen heb ik na al die jaren nog vrijwel dagelijks last van mijn verbanning door de Volkskrant. Mensen die mijn (echte) naam googelen, schrijven dan dingen waartegen ik mij alleen kan verdedigen met de opmerking dat ik niet verbannen ben omdat ik enige regel van wet, moraal, fatsoen of gebruiksvoorwaarden had geschonden. Niet alleen publicisten en BN-ers maar ook ‘gewone mensen’ staan in openbare discussies bloot aan de vreselijkste beschuldigingen door anonieme trollen.

In mijn geval zijn die nog steeds gebaseerd op mijn onterechte en ongemotiveerde verbanning door de Volkskrantredactie. Die heeft echter voor dat onrecht nooit haar verontschuldigingen aangeboden. Er is wel degelijk sprake van rechteloosheid als een beredeneerde meningsuiting willekeurig door anonieme redacteuren en moderatoren kan en ‘mag’ worden onderdrukt:

  • zonder dat de reageerder enige regel van wet, moraal, fatsoen en gebruiksvoorwaarden had geschonden (nulla poena sine lege),
  • zonder dat de discussie door zijn bijdrage werd verstoord,
  • zonder dat inhoud en presentatie in strijd waren met het doel van het forum, namelijk een open en eerlijk publiek debat,
  • zonder dat de redactie zich zelf hoeft te houden houdt aan de regels van haar eigen gebruiksvoorwaarden,
  • zonder dat de sanctie wordt gemotiveerd, en
  • zonder dat de duur van de straf wordt medegedeeld.

Vriendelijke groet,
Robert van Waning (jur.drs., New Orleans, 1942),
Amstelveen.

Bijlage:

Als je eenmaal begint de vrije meningsuiting in te perken, waar eindig je dan?
(Arie Elshout, ‘Schrijnender kan een principe niet voelen’, VK 4 maart 2011.)

“Wie de democratie buitenspel zet, riskeert een fikse boete.”
(Marc Chavannes, NRC 10-12-2011)

In zijn ‘Opklaringen’ van 10/12/2011 schreef Marc Chavannes: “Wie de democratie buitenspel zet, riskeert een fikse boete.”

Ik vroeg hem toen per e-mail of dat ook gold voor het dwarsbomen, blokkeren, censureren en zelfs verbannen van kritische bloggers en reageerders vanwege hun blogs, reacties, commentaren en andere meningsuitingen die de dienstdoende redacteuren kennelijk niet bevallen. [Geen reactie.]

Let wel: dit gebeurt ook al wordt daarin geen enkele regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden geschonden. De sanctie wordt zonder enige toelichting opgelegd, laat staan met een deugdelijke motivatie, zonder mogelijkheid van verweer en ook zonder opgave van de strafduur. Dit gebeurt niet in China, Noord_Korea of Zimbabwe maar ‘gewoon’ in Nederland, onze eigen democratische rechtsstaat. Marc Chavannes (oud-huisgenoot in Leiden) antwoordde dat ik maar moest proberen om mijn meningen elders te uiten.

Volkskrant-columnist (en oud-adjunct-hoofdredacteur) Arie Elshout schreef op 4 maart 2011 over het thema Vrije Meningsuiting onder de titel ‘Schrijnender kan een principe niet voelen’ over leden van de Westboro Baptist Church  die bij de begrafenis van in Irak gesneuvelde Amerikaanse soldaten  demonstreerden met leuzen als ‘Thank God for dead soldiers’. De  vader van een gesneuvelde marinier was hierdoor zo gekwetst dat hij naar  de rechter stapte. Hij verloor zijn zaak echter uiteindelijk doordat  het Hooggerechtshof besliste dat de vrijheid van meningsuiting van hoger belang is dan de gekwetste gevoelens van de naasten. Elshout schreef hierover:

“Het is de zoveelste uitspraak waarin het Hof het First Amendment  van de grondwet over de vrijheid van meningsuiting het zwaarst laat wegen. Alleen voor uitspraken die de nationale veiligheid bedreigen, wordt een uitzondering gemaakt.Opperrechter John G. Roberts legt uit hoe belangrijk de vrijheid van meningsuiting is:‘Debat over publieke vraagstukken moet krachtig, ongeremd en volstrekt open zijn.’  En hoewel de spandoeken van de kerk bepaald niet fijnzinnig zijn, raken  zij aan kwesties van ‘publiek belang’, zoals ‘het politieke en morele  gedrag van de Verenigde Staten en hun burgers, het lot van onze natie, homoseksualiteit in de strijdkrachten en schandalen in de katholieke  geestelijkheid’. Elke mening daarover moet worden verdedigd als bijdrage  aan de democratische discussie. Dus ook als die mening grof is en komt van een kerkje uit Topeka, Kansas, [..]

Het hooggerechtshof staat niet alleen in zijn maximalistische uitleg  van het recht op vrije meningsuiting. Eenentwintig nieuwsorganisaties, waaronder The New York Times, stelden een brief op waarin zij de kerk steunen: “Een marginale boodschapper het zwijgen opleggen vanwege het  onsmakelijke van de boodschap, staat haaks op de meest fundamentele  bepalingen van het First Amendment. [..] Als je eenmaal begint de vrije meningsuiting in te perken, waar eindig je dan?

Dat is de angst. Het is een verschil met Europa. Daar raakte het begrip  Verlichtingsfundamentalisme in zwang. Als iemand zo’n term gebruikt, weet je dat het beiteltje waarmee bepaalde democratische principes worden uitgehold, dichtbij is. In Amerika proberen ze weg te blijven van dat hellend vlak. Ook al doet dat soms pijn.”
(Bron: Arie Elshout, column ‘Schrijnender kan een principe niet voelen’, (VK 4 maart 2011.)

De Volkskrant deelt deze consequente opvatting van democratie en rechtsstaat kennelijk niet. De redactie weigert cq verwijdert niet alleen stelselmatig onwelgevallige reacties op commentaren, columns en andere opiniestukken en sluit kritische reageerders permanent uit van deelname aan maatschappelijk en politiek debat op haar eigen website, maar samen met de directie hebben zij bovendien het succesvolle VK Weblog stopgezet het complete archief van weblogs en discussies verdonkeremaand door deze over te dragen aan Sanoma B.V. dat er verder niets mee heeft gedaan. Dat die blogs en bijbehorende discussies eigendom waren van de bloggers en niet van de krant, speelde geen enkele rol.

Naar zulke toestanden kraait geen journalistieke haan en ook verder is er geen sprake van een ‘fikse boete’ voor dit buitenspel zetten van kritische burgers door hun één van hun weinige effectieve middelen van publieke meningsuiting te blokkeren.”

____

“Ik ben er niet in geslaagd deze klacht te behandelen, en weet eerlijk gezegd niet of dat op de weg van de ombudsvrouw van de redactie ligt  – juist omdat het buitenstaanders zijn die dat werk doen.”
(Margreet Vermeulen, VK Ombudsvrouw. De nieuwe Ombudsvrouw van de Volkskrant, Annieke Kranenberg, heeft nooit gereageerd op de door haar voorganger doorgestuurde brief.)

Van: Margreet Vermeulen [VK Ombudsvrouw]
Verzonden: donderdag 30 januari 2014 14:22
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: Gaarne duidelijke en voor iedereen gelijke spelregels voor VK Opinie.

Geachte mijnheer Van Waning,

Dit is mijn laatste dag als ombudsvrouw. Ik ga terug naar de redactie, nadat ik drie jaar ombudsvrouw ben geweest. Ik heb in die drie jaar ongeveer vijf tot zes klachten gekregen over de (werkwijze van) moderatoren. Dat zijn overigens geen redacteuren van de krant of de site. Dat werk heeft de persgroep uitbesteed aan een buitenstaander.

Ik ben er niet in geslaagd deze klacht te behandelen, en weet eerlijk gezegd niet of dat op de weg van de ombudsvrouw van de redactie ligt  – juist omdat het buitenstaanders zijn die dat werk doen.
Ik stuur een kopie van deze mail aan mijn opvolgster. Zij treedt pas op 1 maart aan als ombudsvrouw, maar dan weet zij dat dit speelt.

____

De eis dat beperking van meningsuiting ‘geen betrekking [kan] hebben op de inhoud van hetgeen wordt beleden, [of] van de te openbaren gedachten of gevoelens’ moet letterlijk worden overgenomen in de gebruiksvoorwaarden van dit forum. (RvW)

Van: Robert van Waning    Verzonden: 6 augustus 2014
Aan: Jonathan van ’t Reve
Onderwerp: Gaarne duidelijke en voor iedereen gelijke spelregels voor VK Opinie.

[Geen reactie. RvW]

Geachte Jonathan van ’t Reve,

Zojuist schreef ik onderstaande reactie op uw column ‘Verbod van Hamasvlag is misplaatste censuur’ (VK, 6/8/2014):

“Goed en noodzakelijk verhaal. De eis dat beperking van meningsuiting ‘geen betrekking [kan] hebben op de inhoud van hetgeen wordt beleden, [of] van de te openbaren gedachten of gevoelens’ moet letterlijk worden overgenomen in de gebruiksvoorwaarden van dit forum. De moderatoren ‘mogen’ nu namelijk nog steeds reacties weigeren omdat de inhoud hun niet welgevallig is. Ik ben hier zelfs anderhalf jaar verbannen geweest vanwege een keurige en gefundeerde kritiek op een column van een pro-Israëltrol *).”

Ik stuur u dit rechtstreeks want het is altijd maar afwachten of een reactie de censuur passeert, getuige onderstaande correspondentie met de ombudsvrouw van de Volkskrant.

*)  De VK-ombudsvrouw schreef haar column over ‘pro-Kremlintrollen’ die actief zouden zijn op het VK Forum. Pro-Israëltrollen zijn zelfs actief in columns in de papieren krant, maar dat wordt kennelijk normaal gevonden.

____

Een reageerder die iets dergelijks over Paul Brill schrijft, wordt gecensureerd en bovendien verbannen uit het reactie- en discussieforum van VK Opinie. (RvW)

Van: Robert van Waning    Verzonden: dinsdag 5 augustus 2014 19:17
Aan: ‘VK Ombudsvrouw’ [Annieke Kranenberg]
CC: ‘Müller, Henk’; ‘P. Brill; ‘Philippe Remarque’
Onderwerp:  Paul Brill mag schrijven wat hij wil. Hij wel.

[Geen reactie. RvW]

Geachte Ombudsvrouw,

VK-columnist (tevens commentaarschrijver en recensent) Paul Brill schrijft in zijn laatste column ‘Hamas heeft nog maar weinig echte vrienden over’ (VK 02/08/14): ‘.. de Gretta Duisenbergs en Dries van Agten, die de liquidatiezucht van Hamas in wezen bagatelliseren‘.

Dit is kwaadaardige nonsens. Zo’n laag-bij-de-grondse en ongefundeerde aantijging past niet in het buitenlandcommentaar van een kwaliteitskrant. Hier past een excuus, zowel aan Duisenberg en Van Agt als aan allen die hen hoog achten vanwege hun moed om zich openlijk uit te spreken tegen de inhumane behandeling van de oorspronkelijke Arabische bevolking van Palestina.

Een reageerder die iets dergelijks over Paul Brill schrijft, wordt gecensureerd en bovendien verbannen uit het reactie- en discussieforum van VK Opinie. Ik kan dat weten, want ik ben vanwege een oprecht en gefundeerd commentaar*) op een column van Paul Brill gedurende anderhalf jaar(!) verbannen uit VK opinie. Al die tijd heb ik dus geen reacties mogen schrijven op opiniestukken in mijn ochtendkrant en ook niet mogen deelnemen aan het publieke debat daarover. Hoezo ‘vrijheid van meningsuiting’? Met hoeveel maten wordt hier gemeten?

Het is tekenend voor de maling die de Volkskrant heeft aan ons belangrijkste grondrecht dat Henk Müller – de man die onwelgevallige meningsuitingen willekeurig afstraft met ongrondwettelijke censuur en verbanning – thans de leiding heeft over de opinie, meningen- en/of brievenredactie van uw krant. Paul Brill mag schrijven wat hij wil, want voor hem gelden geen regels van wet, fatsoen, journalistiek en gebruiksvoorwaarden.

___

Ons belangrijkste mensen-, burger- en grondrecht blijkt ons willekeurig ontnomen te kunnen worden door anonieme redacteuren en moderatoren. ..

Burgers kúnnen geen kritiek leveren op journalistiek en media, want die wordt domweg niet afgedrukt of uitgezonden. Bestuurders en politici mógen zulke kritiek niet leveren, want dat is het land te klein en acuut in gevaar. Journalisten wíllen of dúrven het niet, uit loyaliteit of uit angst voor collegiale represailles.

Redacteuren, columnisten en commentaarschrijvers worden beschermd tegen kritische reacties op hun uitingen terwijl die toch van invloed zijn op publieke meningsvorming en zelfs op politieke besluitvorming.

Wat Jan Blokker mag, mag een blogger ook.

Van: Robert van Waning    Verzonden: zaterdag 3 mei 2014 14:44
Aan: VK Ombudsvrouw [Annieke Kranenberg]
Onderwerp:  Waarom worden columnisten nog beter beschermd dan minderjarigen?

Geachte ombudsvrouw,

“De redactie heeft mijns inziens een bijzondere verantwoordelijkheid ten aanzien van minderjarigen,” schrijft u in uw column van 3/5 jl.  Daar ben ik het mee eens en zou daaraan willen toevoegen een verantwoordelijkheid jegens slachtoffers, hun familieleden en andere mensen die zich niet kunnen verweren tegen een `slechte pers` en daardoor worden beschadigd.

Ik vraag mij echter af waarom redacteuren, columnisten en commentaarschrijvers zo nodig moeten worden beschermd tegen kritische reacties op hun uitingen terwijl die toch van invloed zijn op publieke meningsvorming en zelfs op politieke besluitvorming. Zij kunnen – itt minderjarigen – toch heel goed voor zichzelf opkomen.

Kritische commentaren op een column of commentaar (voor zover überhaupt mogelijk) worden echter vaak niet afgedrukt of naderhand zomaar verwijderd. Bij een tweede of volgende poging riskeert de reageerder een verbanning.

Ons belangrijkste mensen-, burger- en grondrecht blijkt ons willekeurig ontnomen te kunnen worden door anonieme redacteuren en moderatoren. Dit gebeurt vrijwel altijd zonder opgave van een deugdelijke reden, zonder mogelijkheid van bezwaar en verweer, zonder opgave van strafduur en zonder dat de censor cq verbanner verantwoording hoeft af te leggen.

Willekeur en rechteloosheid regeren op de openbare reactie- en discussiefora, zelfs op die van publieke en particuliere kwaliteitsmedia. Misschien lijkt u dit wat overdreven, maar als mensen willekeurig kunnen worden buitengesloten van publieke discussies, dan geeft dit u toch denken, hoop ik.

Op die manier blijft er namelijk weinig over van de democratische rechten, vrijheden en mogelijkheden van gewone burgers. Zonder een open en eerlijk publiek debat is er van democratie eigenlijk geen sprake.
Heeft u zich wel eens afgevraagd waar en hoe het ‘publieke debat’ eigenlijk plaatsvindt? Ik heb zelf altijd gedacht dat dit begrip betrekking had op de gedachtewisselingen buiten de formele democratische instituties zoals parlement, provinciale staten, gemeenteraden en de hoofdredactionele en columnistische commentaren daarop in de journalistieke media. Niet alleen op straat, in de kroeg, de familiekring, de club of op het werk, maar ook op de talrijke reactie- en discussiefora op het internet.

Internetplatforms zijn door misbruik en wangedrag zó berucht geworden, dat iedere zichzelf respecterende journalist en columnist daar grote afstand van neemt: Reageerders en discussieerders worden steevast denigrerend als ‘reaguurders’ aangeduid. Zij hoeven niet serieus te worden genomen en hun rechten en vrijheden dus ook niet. Zij moeten in toom – en het liefst helemaal koest – worden gehouden.

Onder dit voorwendsel wordt echter veel serieuze, gefundeerde en beredeneerde  maatschappij- en politieke kritiek onderdrukt om redenen die met wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden niets te maken hebben. Het duurt even voor je dat dóór hebt dat er een systeem met een bedoeling achter zit.

Media en journalisten, columnisten en commentatoren willen namelijk wel kunnen genieten van de privileges,vrijheden en andere voordelen die in een democratische rechtsstaat verbonden zijn aan hun journalistieke status, maar zij willen zich niet onderwerpen aan regels en verplichtingen die eigenlijk voor iedereen (inclusief de vrije pers in al har vormen) gelden. Zoals – bij voorbeeld – aan morele, democratische, juridische en journalistieke beginselen als ‘nullum crimen sine lege’, publieke verantwoording, wederhoor en proportionaliteit van sancties.

Jarenlang heb ik gedacht dat ik door inhoudelijke bijdragen te leveren aan reactie- en discussierubrieken op websites van media als de publieke omroep en landelijke kranten, actief meedeed aan wat ik als ‘het publieke debat’ beschouwde. Dat bleek een vergissing. Niet omdat veel mensen op die fora graag misbruik maken van hun anonimiteit om de domste en vreselijkste dingen te schrijven, maar omdat (even anonieme) redacteuren en moderatoren dit als voorwendsel gebruiken om fatsoenlijke meningsuitingen te onderdrukken omdat die hun om één of andere reden van (vriendjes)politieke of commerciële reden niet welgevallig zijn.

Lang geleden werd ik verbannen van het forum van Standpunt NL, omdat ik had geschreven: “Alle bivakmutsen af! Alleen bijdragen onder eigen naam zouden moeten worden toegestaan.” Kennelijk was dat tegen het zere been van de redactie van het forum en ik werd `dus` zonder opgave van reden verbannen. Protest tegen deze maatregel was onmogelijk. Dat was voor mij de eerste waarschuwing voor het feit dat deelnemers aan het publieke debat op het internet geen rechten hebben tegenover anonieme redacteuren en moderatoren die feitelijk boven de wet staan.

Op 27 november 2009 werd ik voor onbepaalde tijd verbannen uit het reactie- en discussieforum van VK Opinie omdat ik in een reactie in de daartoe bestemde ruimte op de website van de Volkskrant had geschreven:
[Zie boven.]

Deze reactie bleek zonder mededeling (laat staan deugdelijke motivatie) te zijn verwijderd door moderator (thans chef Opinie van de Volkskrant) Henk Müller. Hij hief die ban pas anderhalf jaar later op met de verzuchting ‘Wat gaat de tijd toch snel.” Ik mocht het van hem weer eens proberen, mits ik mij zou gedragen. In de praktijk betekende dit dat ik het niet wéér moest wagen om iets te schrijven wat hem niet beviel.

Columnisten en commentaarschrijvers worden om onbekende reden beschermd tegen kritiek en tegenspraak. Dit betekent dat zij over méér vrijheid van meningsuiting beschikken dan gewone mensen. Volgens heeft onze Grondwet dat zo niet bedoeld.

Mijn adagium is altijd geweest: ‘Wat Jan Blokker mag, mag een blogger ook.’

Omdat ik sinds de beëindiging van mijn verbanning de adem van opiniechef Müller in mijn nek voel, reageer ik bijna nooit meer op opiniestukken in mijn ochtendkrant. Henk Müller en hoofdredacteur Remarque vinden dat prima.

Vandaag ga ik het echter toch maar weer eens proberen, want volgens Paul Brill vinden alleen de Palestijnen dat zij een `catastrofe` hebben ondergaan door de stichting van de Staat Israel. (VK Buitenland, 3/5/2014.) Ik ben ook wel eens verbannen omdat ik Paul Brill een belangenbehartiger had genoemd. Waarom mag ik dat niet vinden en die mening niet uiten?

‘Voor elk belang een club` staat vandaag (3/5) in een artikel over Journalistiek (VK Vonk, 3/5/2014) Precies, en Paul Brill behoort tot de club die voor Israel opkomt. Dat is zijn goed recht, mist hij het maar niet ontkent.
Noodgedwongen heb ik mijn terrein verlegd naar de lokale politiek van Amstelveen. Als betrokken burger met uitingsdrang moet je tenslotte wát.

Onlangs ben ik echter voor onbepaalde tijd verbannen van het reactie- en discussieforum van het Amstelveens Nieuwsblad. Ja heus. Voor details, zie hieronder: **) Ik hoop dat u niet meteen toegeeft aan gebruikelijke reflexen ‘Daar zal je het dan wel naar hebben gemaakt’, ‘Dat doet een redactie niet zomaar’ en ‘Redacties hebben die vrijheid nu eenmaal’. Er is namelijk wel degelijk iets verontrustends aan de hand. Kranten (ook de lokale ‘Stadhuis Pravda’s’) zijn behalve journalistieke media en particuliere ondernemingen met winstoogmerk ook instituten met een wezenlijke democratische functie. Zij mogen niet willekeurig en zonder publieke verantwoording het belangrijkste grondrecht van burgers schenden. Of wel, dan?

Als maatschappelijk en politiek betrokken burger blijk ik – ondanks internet etc. – maar in zeer beperkte mate de vrijheid én de mogelijkheid te hebben om een mening te uiten die een redactie onwelgevallig is, hoe oprecht, gefundeerd, beredeneerd en terecht die ook is en hoe fatsoenlijk die ook is geuit. Wat blijft er dan nog over van mijn democratische rechten, vrijheden en mogelijkheden?

Redactionele vrijheid blijkt vaak te worden misbruikt zonder dat er één journalistieke haan naar wil of durft te kraaien. Dat is ernstig, want schending van het belangrijkste grondrecht van burgers leidt niet alleen tot verlies van hun eigenwaarde. Het ondergraaft namelijk het voornaamste fundament van onze democratische rechtstaat. Dit proces wordt niet gecorrigeerd door een adequate werking van de ‘checks and balances’ die onze maatschappij evenwichtig, transparant, eerlijk en rechtvaardig moeten houden. Journalistiek en media kunnen zich daaraan namelijk met een vals beroep op hun persvrijheid onttrekken.

Burgers kúnnen geen kritiek leveren op journalistiek en media, want die wordt domweg niet afgedrukt of uitgezonden. Bestuurders en politici mógen zulke kritiek niet leveren, want dat is het land te klein en acuut in gevaar: ‘Schending van de persvrijheid!’ Journalisten wíllen of dúrven het niet, uit loyaliteit of uit angst voor collegiale represailles.

Ik ben benieuwd of bovenstaande feiten en ervaringen stroken met uw opvatting van democratie en rechtsstaat.

___

“Ik ben voornemens een column te schrijven over het moderaten van discussies op de Volkskrantsite. Het moderaten is uitbesteedt aan een extern bureau.”
(Annieke Kranenberg, VK ombudsvrouw)

Van: VK Ombudsvrouw     Verzonden: woensdag 21 mei 2014 13:16
Aan: Robert van Waning
Onderwerp: Waarom worden columnisten nog beter beschermd dan minderjarigen?

Geachte meneer Van Waning,

Ik ben voornemens een column te schrijven over het moderaten van discussies op de Volkskrantsite. Het moderaten is uitbesteedt [sic, RvW] aan een extern bureau, waar ik over enkele weken op bezoek wil gaan.

Ik hoop dat ik u dan meer kan uitleggen.

___

Wie bezwaar maakt tegen redactioneel machtsmisbruik krijgt te horen dat hij maar de rechter moet stappen. Voor een normale burger is zo’n procedure niet te betalen en duurt ook veel te lang. Van die situatie wordt misbruik gemaakt.

“Vrijheid van meningsuiting is OK, behalve als je mening onwelgevallig is en je die in het openbaar uit.”
(Zihni Özdil, NRC 06-09-2014)

Van: Robert van Waning    Verzonden: donderdag 8 januari 2015 12:23
Aan: thomas.vanvugt@amsadvocaten.nl
Onderwerp:  Staan journalisten boven de (Grond)wet als het gaat om beperking van de vrijheid van meningsuiting van burgers?

[Geen reactie. RvW]

Geachte Thomas van Vugt,

Naar aanleiding van uw artikel ‘Hoge Raad: bronbescherming journalist gaat voor recht op eerlijk proces’ in Mediarecht op 8 maart 2013 wil ik graag uw aandacht vragen voor onderdrukking van vrije meningsuiting door journalistieke redacties.

Zihni Özdil schreef in zijn gastcolumn in de NRC van 6/9/2014:

“Vrijheid van meningsuiting is OK, behalve als je mening onwelgevallig is en je die in het openbaar uit.”

Dat is precies wat ik als reageerder en discussieerder ervaar op de drie internetplatforms (twee lokale en Volkskrant Opinie) waarop ik deelneem aan publieke discussies over onderwerpen. (Het gaat dus niet om de rubriek Ingezonden Brieven, waarvan de ruimte inderdaad veel te beperkt is om alle brieven af te drukken.)

Als ik u vertel dat ik wel eens gedurende anderhalf jaar verbannen ben uit het reactie- en discussieforum van VK Opinie en dat ik op dit moment al zes maanden verbannen ben uit dat van ‘Dichtbij’, dan denkt u misschien dat dat ik het daarnaar dan ook wel zal hebben gemaakt. Een querulant, dus. Maar stel dat dat niet zo is? Niet alleen rechters maken immers fouten en redacteuren zijn ook maar mensen met te veel macht.

Wilt u zich – met het oog op het functioneren van ‘checks and balances’ in onze ‘democratische rechtsstaat’ – niet eens wat verder verdiepen in de vraag of grondrechten en democratische mogelijkheden van burgers niet op grote schaal geschonden worden door webredacties van journalistieke media? Dit gebeurt zogenaamd omdat de reageerder/discussieerder de gebruiksvoorwaarden had geschonden. In werkelijkheid gaat het vaak om uitingen die een (meestal anoniem blijvende) redacteur of moderator kennelijk onwelgevallig is.

Als ik hier opmerkingen over maak, krijg ik te horen dat ik maar de rechter moet stappen als het mij niet bevalt. Men weet dat een normale burger zo’n procedure niet kan betalen en men maakt daar dankbaar misbruik van.

Door mijn machteloosheid tegen mijn uitsluiting begrijp ik hoe klokkenluider Arthur Gotlieb zich moet hebben gevoeld. Gelukkig ben ik niet zo wanhopig als hij. Niemand wil echter zijn vingers branden aan de beperking van de vrijheid van meningsuiting van gewone fatsoenlijke reageerders en discussieerders op openbare fora voor publiek debat. De kwestie raakt namelijk niet alleen aan de vrijheid van meningsuiting van alle burgers, maar ook aan de redactionele vrijheid van journalistieke media en aan de beheersbaarheid, de leesbaarheid en de commerciële functie van hun publieke platforms. Dat hierbij fundamentele – zogenaamd ‘onvervreemdbare’ – mensen- en burgerrechten worden geschonden, is kennelijk niet relevant.

___

“De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet. [..] 
Ik vind een open debat bij uitstek passen bij de Volkskrant, een krant voor mensen met een vrije geest. [..] Argumenten zijn immers welkom en een journalist praat met iedereen.”
(Philippe Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant.)
[Een gotspe. (RvW]

Van: Robert van Waning    Datum: zaterdag 4 apr. 2015 om 14:37
Aan: Philippe Remarque
Onderwerp: “De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet.” (P. Remarque.) Een gotspe.

Beste Philippe,

In de Volkskrant van vanochtend (4/4/2015) las ik dat jij tegenspraak toejuicht en dat je graag scherpe opinie brengt in de krant die de gemoederen beroert.

‘Adding insult to injury’ schrijf je dat jij de neiging om andersdenken te willen verbannen niet begrijpt:

“Ik vind een open debat bij uitstek passen bij de Volkskrant, een krant voor mensen met een vrije geest. [..] Argumenten zijn immers welkom en een journalist praat met iedereen.”

Vroeger had ik je graag geloofd. Sinds jij echter hebt toegestaan dat ik gedurende anderhalf jaar(!) zonder opgave van deugdelijke motivatie verbannen ben geweest vanwege een correcte en terechte reactie*) op een column van Paul Brill, weet ik helaas wel beter. Mijn verbanning werd even plotseling en even willekeurig beëindigd als zij werd opgelegd. Dat is de werkelijkheid achter jouw mooie woorden.

Sindsdien heb ik nauwelijks meer reacties op opiniestukken in de VK gereageerd. Jullie hebben de moderatie daarvan namelijk uitbesteed aan een extern bedrijf dat zich niet hoeft te houden aan journalistieke spelregels en dat zich ook niet hoeft te verantwoorden voor willekeur en misbruik.

Ik doe nog altijd graag mee aan discussies op openbare fora voor publieke debat op websites van media. Daarbij ervaar ik een grote mate van onvrijheid bij het uiten van meningen die redacties niet welgevallig zijn. Om die reden werd ik nu precies één jaar geleden door Dichtbij/Amstelland. Vraag me niet waarom, want dat weet ik nog steeds niet. Op www.amstelveenkanbeter.nl kan je lezen dat die permanente verbanning mij was opgelegd omdat ik bezwaar had gemaakt tegen een m.i. onterechte schorsing van 1 week..  Zo gaan die dingen in onze democratische rechtsstaat: De willekeur regeert in medialand.

Het VK Weblog werd opgeheven om tegenspraak praktisch onmogelijk te maken. Blogs, reacties en discussiebijdragen (die note bene niet jullie eigendom waren) werden verkwanseld aan een commercieel bedrijf en zijn sindsdien niet meer opvraagbaar. Verdonkeremaand, dus.

___

“Ha Robert, je leeft wel erg lang op die anderhalf jaar blokkade van destijds.”
(Philippe Remarque, hoofdredacteur de Volkskrant.)

Van: Philippe Remarque     Verzonden: zaterdag 4 april 2015 15:11
Aan: Robert van Waning    CC: VK Ombudsvrouw
Onderwerp:  “De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet.” (P. Remarque.) Een gotspe.

Ha Robert,

Je leeft wel erg lang op die anderhalf jaar blokkade van destijds. Je lijkt ons nu zelfs kwalijk te nemen dat we hem hebben opgeheven. Elders heb je ook zo je conflicten. Zou dat misschien ook wel eens verband kunnen houden met jouw manier van discussiëren ? Of hebben alle media het gedaan en heeft van Waning altijd gelijk?  bv met zijn bespottelijke bewering over onze beweegredenen om het VK blog op te heffen? Zou fijn zijn als je daar eens met een open geest over nadacht.

Groet, Philippe

___

Ook wie eerst goed nadenkt en alle regels van wet en fatsoen respecteert, mag dus toch zijn mening vaak niet geven. .. Op die manier wordt de meningsvorming en de publieke opinie gemanipuleerd zonder dat er een haan naar kan kraaien. (RvW)

Van: “Robert van Waning”   Verzonden: zaterdag 30 mei 2015 12:25
Aan: Bart-Jan Spruyt
Onderwerp: Wie goed nadenkt, kan toch worden verbannen wegens zijn meningsuiting.

[Geen reactie. RvW]

Geachte heer Spruyt,

Wat hebben burgers aan hun zogenaamd fundamentele, absolute en zelfs zogenaamd onvervreemdbare recht van vrije meningsuiting als zelfs inhoudelijke en fatsoenlijke uitingen willekeurig kunnen ( en volgens de RvdJ zelfs mogen) worden gecensureerd, geweigerd en zelfs bestraft worden door veelal anonieme moderatoren en redacteuren van de reactie- en discussiefora van journalistieke kwaliteitskranten, de voeders en hoeders van het openbare politieke debat?

Het is wel toegestaan om op straat of het internet ‘Fuck de Koning’ te roepen, maar inhoudelijke kritiek op een column of commentaar wordt niet geplaatst en bij herhaling zelfs bestraft met een verbanning voor onbepaalde tijd, zonder opgave van reden en zonder mogelijkheid van verdediging of bezwaar.

Ik heb uw stuk ‘Denk eerst eens even na voordat je je mening geeft’ (VK, 30/5/2015) met veel belangstelling gelezen. Ik heb mij daarbij weer verbaasd over de hypocrisie van de krant die het publiceerde. De redactie daarvan onderdrukt namelijk zelf voortdurend de vrijheid van meningsuiting van haar eigen lezers.  Inhoudelijke kritiek op artikelen, columns en commentaren worden niet geplaatst in de daarvoor bedoelde ruimte op haar website. En kritische lezers lopen dus een goede kans om permanent te worden verbannen.

Zelf ben ik gedurende anderhalf jaar(!) verbannen geweest uit de reactie- en discussieruimte van VK Opinie vanwege een rake (maar fatsoenlijke) opmerking over iets wat een voortdurend tegen Iran agerende pro-Israëlische columnist had geschreven. Mijn verbanning werd even willekeurig opgeheven als zij was opgelegd. Het kan echter zomaar weer gebeuren, want ik word in de gaten gehouden, schreef de betreffende opinieredacteur die nog steeds in functie is.

Die verbanning betekende uitsluiting van deelname aan het openbare politieke debat op het forum van mijn keuze. In verband met de voortdurende censuur reageer en discussieer ik nauwelijks meer op de website van de Volkskrant. Dat was precies de bedoeling.

Dat is de ware aard van de krant waarin uw stuk stond afgedrukt. Dat is de feitelijke stand van zaken in onze democratie: Onze vrijheid van expressie wordt niet onderdrukt door de overheid of door religieuze of politieke groeperingen maar door anonieme medewerkers van zogenaamd ongebonden algemeen-journalistieke media die hun redactionele vrijheid misbruiken om bepaalde belangen te behartigen.

Op die manier wordt de meningsvorming en de publieke opinie gemanipuleerd zonder dat er een haan naar kan kraaien.

Burgers kunnen geen kritiek uiten op dit misbruik van journalistieke en redactionele vrijheid, want die wordt domweg niet geplaatst. Poltici en bestuurders mogen zulke kritiek niet uiten want dat wordt beschouwd als een aantasting van de persvrijheid. Journalisten en columnisten willen of durven deze kritiek niet uiten, uit angst voor verlies van hun geprivilegieerde positie en/of voor collegiale represailles.

Ook wie eerst goed nadenkt en alle regels van wet en fatsoen respecteert, mag dus toch zijn mening vaak niet geven. Laten wij het daar eens over hebben, of dat althans proberen als de redactie het goed vindt.

___

Als het om de cartoons van Kurt Westergaard gaat, is tien jaar kennelijk niet te lang om mensen eraan te herinneren dat diens vrijheid van meningsuiting werd beperkt door mensen die zich door zijn uitingen gekwetst voelden. (RvW)

Van: Robert van Waning    Verzonden: maandag 4 mei 2015 11:05
Aan: ‘Philippe Remarque’  CC: Janny Groen, opinieredactie.
Onderwerp:  “De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet.” (P. Remarque.) Een gotspe.

[Geen reactie. RvW]

Beste Philippe, geachte Janny Groen,

Als het om de cartoons van Kurt Westergaard gaat, is tien jaar kennelijk niet te lang om mensen eraan te herinneren dat zijn vrijheid van meningsuiting werd beperkt door mensen die zich door zijn uitingen gekwetst voelden.

Janny Groen schreef er vandaag zelfs drie artikelen over in de Volkskrant. Zoals gewoonlijk druipt de hypocrisie ervan af. Zelf gaat zij immers ook niet in discussie met een kritische lezer die op goede gronden kritiek uit op discriminatoire (en zelfs racistische) elementen in de Joodse en Israëlische religie, cultuur, journalistiek en politiek. Paul Brill mag in de Volkskrant jarenlang een oorlogshetze tegen Iran voeren, zonder dat hij de openlijke tegenspraak krijgt die bij met zijn pro-Israëlische agitprop verdient.

Mijn opvattingen en meningsuitingen zijn niet verdacht of verwerpelijk. Integendeel, zelfs, want zij zijn gebaseerd op universele waarden en normen die zijn vastgelegd in internationale verklaringen en verdragen en in veel grondwetten (zoals de Nederlandse, maar niet de Israëlische).

Jij vindt dat ik destijds terecht gedurende anderhalf jaar(!) door de Volkskrant verbannen ben. Dit baseer jij niet op hetgeen ik had geschreven, maar op het feit dat ik herhaaldelijk in conflict ben gekomen met redacties die mijn meningsuitingen weigerden. Dat mijn reacties on-topic, inhoudelijk, gefundeerd, beredeneerd, raak en fatsoenlijk waren en daarom niet in strijd met regels van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden waren, doet kennelijk niet ter zake.

De Raad voor de Journalistiek was ook van oordeel dat het weigeren en verwijderen van onwelgevallige meningsuitingen behoort tot de redactionele vrijheid van een krant. Iemand zou zich hierin eens moeten verdiepen, want het klopt natuurlijk van geen kanten. Maar welke krant zal een kritisch artikel hierover afdrukken? De jouwe in ieder geval niet.

Een lezer dient zich dus te onderwerpen aan de willekeur van een (anonieme) redacteur of moderator. Hij/zij kan en mag geen aanspraak maken op zijn belangrijkste mensen- en burgerrecht. Na zes jaar mag hij niet meer zeuren over een onterechte uitsluiting van het discussieplatform waarop hij al lange tijd actief was geweest.

Door het ‘bei Nacht und Nebel’ verdonkeremanen van het VK Weblog en alle blogs en commentaren is het vrijwel onmogelijk geworden om kritiek te uiten op meningsuitingen van de Volkskrant. Citeren uit de Volkskrant is vrijwel onmogelijk omdat kopiëren van teksten niet mogelijk is. Reageren op artikelen en columns is vaak niet mogelijk en kritische reacties worden domweg niet geplaatst.

Het democratische speelveld ligt niet gelijk.
Denk daar toch maar eens wat meer over na.

___

Inhoudelijke kritiek op artikelen, columns en commentaren worden niet geplaatst in de daarvoor bedoelde ruimte op haar website. Kritische lezers worden verbannen. (RvW)

Van: “Robert van Waning”   Verzonden: zaterdag 30 mei 2015 11:26
Aan: Zineb El Rhazoui en Nadia Ezzeroili
Onderwerp:   In NL censureert en verbant de pers, niet de overheid.
(Niet voor publicatie. Gaarne doorsturen naar Zineb El Rhazoui  en naar Nadia Ezzeroili.)

[Geen reactie. RvW]

Geachte mevrouw Zineb El Rhazoui,

Ik heb uw verhaal met veel belangstelling gelezen en ik heb mij daarbij weer verbaasd over de hypocrisie van de krant die het publiceerde. De redactie daarvan onderdrukt namelijk zelf voortdurend de vrijheid van meningsuiting van haar eigen lezers. Inhoudelijke kritiek op artikelen, columns en commentaren worden niet geplaatst in de daarvoor bedoelde ruimte op haar website. Kritische lezers worden verbannen.

Zelf ben ik gedurende anderhalf jaar verbannen geweest uit de reactie- en discussieruimte van VK Opinie vanwege een rake (maar fatsoenlijke) opmerking over iets wat een voortdurend tegen Iran agerende pro-Israëlische columnist had geschreven. Mijn verbanning werd even willekeurig opgeheven als zij was opgelegd. Het kan echter zomaar weer gebeuren, want ik word in de gaten gehouden, schreef de opinieredacteur.

Die verbanning betekende uitsluiting van deelname aan het openbare politieke debat op het forum van mijn keuze. In verband met de voortdurende censuur reageer en discussieer ik nauwelijks meer op de website van de Volkskrant. Dat was precies de bedoeling.

Dat is de ware aard van de krant waarin uw interview stond afgedrukt. Dat is de feitelijke aard van onze democratie: Onze vrijheid van expressie wordt niet onderdrukt door de overheid of door religieuze of politieke groeperingen maar door zogenaamd ongebonden algemeen-journalistieke media die hun redactionele vrijheid misbruiken om bepaalde belangen te behartigen. U heeft zich onbewust voor een anti-islamitisch karretje laten spannen.

___

“Ha Robert, Het trauma wil maar niet genezen. Volgens mij zijn er erger zaken in het leven dan tien jaar geleden even [! rvw] uitgesloten te zijn geweest van een of ander internetforum.”
(Philippe Remarque, hoofdredacteur de Volkskrant.)

Van: Philippe Remarque    Verzonden: dinsdag 22 december 2015 21:45
Aan: Robert van Waning
Onderwerp:  Critici worden buiten de discussie geplaatst, niet alleen in Israël.

Ha Robert,
Het trauma wil maar niet genezen. Volgens mij zijn er erger zaken in het leven dan tien jaar geleden even [! rvw] uitgesloten te zijn geweest van een of ander internetforum [! rvw]. Ik mis ook de introspectie. Jij was perfect, de krant volstrekt onredelijk. Zo liggen de zaken zelden, Robert, ieder verstandig mens beseft dat.
Tijd voor mildheid en nuance!

Groet, Philippe.

___

Ze pro­be­ren ons zo te de­le­gi­ti­mi­se­ren dat we bui­ten de dis­cus­sie wor­den ge­plaatst.
(Avi­hai Stol­lar van Brea­king the Si­len­ce, in: ‘Landverraders’, NRC 22-12-2015, zie hieronder.)

Van: Robert van Waning   Datum: 22 december 2015.
Aan: Philippe Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant

[Geen reactie. RvW]

Beste Philippe,

“Ze gaan niet meer met ons en an­de­re men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­ties in dis­cus­sie, ze pro­be­ren ons zo te de­le­gi­ti­mi­se­ren dat we bui­ten de dis­cus­sie wor­den ge­plaatst.”

Bij het lezen van deze passage moest ik denken aan de onterechte en willekeurige verbanning die jouw krant mij had opgelegd nadat ik gefundeerde en beredeneerde kritiek had geuit op wat een pro-Israëlische columnist (ik schreef bijna ‘kolonist’)  in het kader van zijn anti-Iran hetze had geschreven.

Daarna heb ik gedurende anderhalf jaar niet kunnen deelnemen aan het publieke debat op het forum van mijn keuze. Je beseft niet wat dat betekent voor een betrokken burger.

Ik wacht nog steeds op excuses voor die redactionele dwaling.

____

Redacties maken graag gebruik van de onbeschaafdheid van scheldende, beledigende en dreigende ‘reaguurders’ om onwelgevallige (maar beschaafde) reacties te kunnen weigeren of te verwijderen. (RvW)

De Raad voor de Rechtspraak wil graag dat voor de burger voorzienbaar is welke gedragingen strafbaar zijn.” (VK, 20-03-2016)

De commerciële bedrijven waaraan media het ‘modereren’ van reacties hebben uitbesteed, hoeven zich niet te houden aan journalistieke maatstaven en regels, noch aan de gebruiksvoorwaarden van het forum en dus ook niet aan de (grond)wettelijke regels waarnaar die vaak verwijzen. (RvW)

Van: Robert van Waning    Verzonden: maandag 21 maart 2016 12:41
Aan: Janny Groen, Redactie de Volkskrant
Onderwerp:  Voorzienbaarheid van strafbaarheid: svp ook mbt meningsuitingen in reactieruimten.

[Geen reactie. RvW]

Geachte mevrouw Groen,

De Raad voor de Rechtspraak wil graag dat voor de burger voorzienbaar is welke gedragingen strafbaar zijn. (‘Verbod verheerlijken terrorisme juridisch niet houdbaar’, VK, 20/3 jl.

Ik probeer dat nu al enige jaren tevergeefs te bereiken met betrekking tot meningsuitingen in de reactieruimten op de website van de Volkskrant. Daar kan men namelijk zomaar geconfronteerd worden met weigering of verwijdering van zijn reacties en zelfs met verbanning voor onbepaalde tijd, zonder dat men zich ervan bewust was enige regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden te hebben geschonden. Deze sancties worden toegepast zonder deugdelijke motivatie, zonder mogelijkheid van verweer en zonder opgave van de strafduur. Democratie en rechtsstaat zijn dan ver te zoeken.

In de Volkskrant wordt regelmatig met (terechte) verontwaardiging geschreven over censuur elders (bij voorbeeld in de Oekraïne, zie ‘Zwart Rusland’, VK 19/3 jl), maar als het gaat om het recht van vrije meningsuiting, dan verdient onderdrukking daarvan in ons eigen land ook aandacht. Hier gebeurt het niet door de overheid, maar door redacties van kwaliteitskranten, inclusief de uwe.

Redacties maken namelijk graag gebruik van de onbeschaafdheid van scheldende, beledigende en dreigende reaguurders om onwelgevallige (maar beschaafde) reacties te kunnen weigeren of te verwijderen. Dit gaat dus verder dan het moeten schrappen van passages waarin machthebbers worden bekritiseerd. Een al te kritische reageerder kan in Nederland zelfs zonder opgave van reden en zonder mogelijkheid van verweer voor onbepaalde tijd worden verbannen. Dit betekent uitsluiting van deelname aan het publieke debat op het forum van zijn keuze. Om dat recht en die vrijheid te behouden, zou menig reageerder maar al te graag bepaalde passages weg willen laten.

Als u denkt dat die reageerder het daar dan wel naar zal hebben gemaakt, dat redacties zich houden aan strenge journalistieke maatstaven en dat zij heus niet zomaar iemand uitsluiten van deelname aan het politieke debat, dan bent u – vrees ik – een deel van het probleem dat ik graag aan de orde gesteld zou willen zien.

De commerciële bedrijven waaraan media het ‘modereren’ van reacties hebben uitbesteed, hoeven zich niet te houden aan journalistieke maatstaven en regels, noch aan de gebruiksvoorwaarden van het forum en dus ook niet aan de (grond)wettelijke regels waarnaar die vaak verwijzen. Zij hoeven ook geen verantwoording af te leggen voor hun beslissingen. Redactionele vrijheid gaat boven de vrijheid van meningsuiting van burgers. (RvdJ 2008/38.) Zodoende heerst willekeur over het ‘publieke debat’.

Ik ben zelf gedurende anderhalf jaar verbannen geweest uit het reactie- en discussieforum van VK Opinie op de website van de Volkskrant. Toen ik daartegen bezwaar maakte, werden in de daarop volgende correspondentie met ombudsman, hoofdredacteur, adjunct-hoofdredacteur en chef opiniepagina verschillende redenen genoemd waarom mijn verbanning terecht was geweest: Mijn reactie was een persoonlijke aanval op Paul Brill (nonsens), de toon was onvriendelijk (nou èn?), de inhoud was off-topic (aantoonbaar onjuist), ik had de opiniechef boos gemaakt (inderdaad), etc.

Hoewel geen enkele van de genoemde redenen gebaseerd was op schending van de gebruiksvoorwaarden of van de wet, werd mijn verbanning toch niet ongedaan gemaakt. Gedurende anderhalf jaar heb ik zodoende niet kunnen deelnemen aan de publieke discussies op het openbare forum van mijn keuze. Pas na anderhalf jaar streek VK’s opiniechef Henk Müller over zijn hart en hief mijn verbanning op, even spontaan als hij die had opgelegd. Dat mag willekeur heten.

Opiniechef Henk Müller schreef mij in een e-mail van 9 september 2009 dat de redactie ‘volgens de regels’ geen waarschuwing hoeft te geven, geen reden voor een verwijdering hoeft te geven en verwijderde teksten ook niet hoeft terug te sturen. (Van zo’n reactie wordt meestal niet eerst een afschrift gemaakt, zodat de tekst definitief weg is.) Müller vond dat niet onfatsoenlijk of oneerlijk en hij vond dat ik de zaken op zijn kop zette.

Ook hoofdredacteur Philippe Remarque, van wie ik sindsdien excuses probeer los te krijgen, vindt dat ik niet moet zeuren. Hij schrijft: “Volgens mij zijn er erger zaken in het leven dan tien jaar geleden even uitgesloten te zijn geweest van een of ander internetforum.”

Anderhalf jaar verbanning is volgens hem dus maar ‘even’.. Hij zou anders piepen als hem of één van zijn journalisten dit was overkomen.

Het lijkt een oud geval, maar het is nog steeds actueel, want dagelijkse praktijk. Het vervelende is dat niemand deze misstand aan de kaak kan, mag, durft of wil stellen: Burgers kúnnen het niet (hun protest wordt domweg niet geplaatst), politici mógen het niet (‘aantasting van de persvrijheid’) en journalisten wíllen of dúrven het niet, uit loyaliteit of uit angst voor collegiale of hoofdredactionele represailles.

In verband met het bovenstaande heb ik een paar vragen aan u:

1. Is het reactie- en discussieforum op de website van de Volkskrant een openbaar forum voor publiek debat? (VK Ombudsman Thom Meens vond van wel.)
2. Zo niet, wat is het dan wel?
3. Zo ja, is het onvervreemdbare, fundamentele en grondwettelijk gegarandeerde burgerlijke recht van vrije meningsuiting daar dan van kracht (behoudens etc.)?
4. Moeten moderatoren en redacteuren zich houden aan de gebruiksvoorwaarden van het forum en aan de wettelijke regels waarnaar die verwijzen?
5. Zo niet, hoe kunnen reageerders dan van tevoren weten welke meningsuitingen strafbaar zijn?

___

“In dit land moet ik mijn mening toch vrij kunnen uiten.”
(Celal Altuntas.)

“De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet.”
(Philippe Remarque.)

Van: Robert van Waning    Verzonden: dinsdag 10 januari 2017 16:16
Aan: Janny Groen    CC: ‘VK Ombudsvrouw’; ‘Philippe Remarque’
Onderwerp: “In dit land moet ik mijn mening toch vrij kunnen uiten.” Niet, dus.

[Geen reactie. RvW]

Geachte mevrouw Groen,

“In dit land moet ik mijn mening toch vrij kunnen uiten,” zegt Celal Altuntas in uw artikel ‘Schrijver Altuntas krijgt scheldkanonnades én steun’ (VK 9/1 jl) Niet, dus.

Vrijheid van meningsuiting is een fictie die in stand wordt gehouden door degenen die die ‘onvervreemdbare vrijheid’ als enigen willekeurig kunnen beknotten, namelijk journalisten en redacties van media.

U kunt niet aannemelijk maken dat er vrijheid van meningsuiting bestaat (omdat dat niet waar is) en ik kan niet aantonen dat de Volkskrant en andere media die vrijheid onderdrukken (omdat die meningsuiting niet wordt geplaatst).

Philippe Remarque, hoofdredacteur van de Volkskrant, schreef op 7/1/2017 in zijn wekelijks rubriek ‘De Hoofdredacteur’ : “De Volkskrant is nieuwsgierig, schrijft over alle politici en wil een podium zijn voor botsende opvattingen. Omdat wij denken dat u daar het meest aan heeft om uw eigen mening te vormen,”

Ook dat is niet waar, maar wie kan de hoofdredacteur tegenspreken als dat niet wordt geplaatst door de opinieredacteur? Ik heb meermalen ervaren dat mijn kritische (maar ter zake doende en in alle opzichten fatsoenlijke) meningen niet werden afgedrukt omdat zij een dienstdoende redacteur of moderator niet welgevallig waren. Ik ben zelfs gedurende anderhalf jaar(!) verbannen geweest door de opinieredactie van de Volkskrant, niet omdat ik enige regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden had geschonden, maar omdat mijn opvattingen botsten met die van een columnist van de Volkskrant.

Iedere journalist en columnist is ervan op de hoogte dat dit soort dingen gebeuren, maar niemand wil of durft erover te schrijven. Toch zou er bij rechtgeaarde journalisten iets moeten gaan knagen omdat het belangrijkste grondrecht van burgers structureel wordt geschonden en omdat het publieke debat door anonieme redacteuren en moderatoren wordt gemanipuleerd.

“De neiging om andersdenkenden te verbannen begrijp ik niet,” schreef Philippe Remarque op 4/4/2015 in zijn onweersproken rubriek. Een gotspe van klasse. U en andere journalisten kunnen dit wel blijven negeren en doen alsof er niets aan de hand is, maar ooit komt de waarheid boven tafel, met naam en toenaam.

___

“De uitingsvrijheid is een van de essentiële grondslagen van een democratische samenleving. Uitingsvrijheid is er niet alleen voor informatie en ideeën, die met instemming worden ontvangen, maar ook voor inlichtingen en denkbeelden, die ergeren, shockeren en verwarring zaaien (‘offend, shock and disturb’).”
(Handyside-arrest, EHRM 7 december 1976, NJ 1978, 236 )

Van: Robert van Waning   Verzonden: donderdag 12 januari 2017 21:56
Aan: Frits Abrahams, redactie NRC    CC: ombudsman@nrc.nl
Onderwerp:   Ook Abou Jahjah mag ‘shock, disturb and offend’ de Israël-lobby.

[Geen reactie. RvW]

Geachte heer Abrahams,

In uw column over Abou Jahjah (NRC 11-01-2017) schreef u:

“Een laffe Palestijnse aanslag in Jeruzalem op militairen promoveerde hij op Facebook tot een heldhaftige verzetsdaad. Hij heeft zich al eerder aan riskante vergelijkingen gewaagd, maar nu verspeelde hij in één klap zijn zorgvuldig opgebouwde krediet. „Aan het brede debat zijn grenzen”, liet De Standaard weten, „en die liggen voor ons bij het ondersteunen van geweld zonder onderscheid.” “

In de ongelijke oorlog die Israël voert tegen de beroofde, bezette, gediscrimineerde en slechts met stenen en zelfbouwraketten gewapende bewoners van (de restanten van) Palestina, is de verhouding tussen Israëlische en Palestijnse doden 10 : 1. Gelooft u echt dat de Israëlische aanvallen met de modernste Amerikaanse wapens op (merendeels) Palestijnse burgers allemaal moedig, eerlijk en van een hoog moreel kaliber waren? Gelooft u in die mythe van ‘het moreelste leger van de wereld’? Dan heeft de Hasbara echt effect, althans op mensen die daarvoor open staan.

Een aanval van een burger op militairen van een bezettingsmacht is per definitie geen terreurdaad. En ook niet laf, want de dader offert zijn eigen leven.

De politieke opvatting dat de manier waarop Israël de Palestijnen behandelt in strijd is met alles wat ons in het vrije Westen heilig is (of zou moeten zijn), is niet verwerpelijk. Maar ook als die dat in de ogen van de Israël-lobby wel was, zou zij nog in vrijheid geuit mogen worden. Immers:

“De uitingsvrijheid is een van de essentiële grondslagen van een democratische samenleving. Uitingsvrijheid is er niet alleen voor informatie en ideeën, die met instemming worden ontvangen, maar ook voor inlichtingen en denkbeelden, die ergeren, shockeren en verwarring zaaien (‘offend, shock and disturb’).” *)

Dit geldt ook voor kritische opvattingen en meningsuitingen mbt de Israëlische beroving, bezetting, discriminatie en onderdrukking van de oorspronkelijke Arabische bevolking van Palestina, het land dat – na grondige etnische zuivering ervan – door Israël van de kaart werd geveegd?

Ik deel waarschijnlijk lang niet alle opvattingen etc. van Abou Jahjah, maar ik ervaar wel al jarenlang dezelfde tegenwerking bij het uiten van kritiek op dingen die in strijd zijn met mijn rechtsgevoel en met de internationale rechtsorde. Die tegenwerking bestaat uit het door redacties te worden geweigerd, gecensureerd, verwijderd en zelfs verbannen en het door (altijd anonieme) bloggers, reageerders en discussieerders in sociale media en op openbare discussiefora te worden gestalkt, bedreigd, gepest en valselijk worden beschuldigd.

Het vergt nogal wat om dan toch maar te blijven schrijven wat men vindt. Bij deze.

*)
“Het EHRM heeft in de zaken Handyside*) en Sunday Times**) zijn uitgangspunten voor beoordeling van de vraag of een beperking noodzakelijk is in een democratische samenleving. neergezet. Die kunnen als volgt worden samengevat:

De uitingsvrijheid is een van de essentiële grondslagen van een democratische samenleving. Uitingsvrijheid is er niet alleen voor informatie en ideeën, die met instemming worden ontvangen, maar ook voor inlichtingen en denkbeelden, die ergeren, shockeren en verwarring zaaien (‘offend, shock and disturb’).

Zonder pluriformiteit, tolerantie en een ‘open mind’ is er geen sprake van een democratische samenleving. Om dus beperkingen te stellen aan de uitingsvrijheid dient er een dringende maatschappelijke behoefte daartoe aanwezig te zijn, de beperking moet evenredig zijn aan het te bereiken doel en de aangevoerde redenen relevant en in overeenstemming met artikel 10 lid 2.

In deze zaken heeft het Hof tevens een nadere uitleg gegeven van het begrip noodzakelijk. Noodzakelijk, aldus het Hof, is ‘not synonymous with “indispensable”, neither has it the flexibility of such expressions as “admissible”, “ordinary”, “useful”, “reasonable” or “desirable'” . Er dient volgens het Hof derhalve een ‘pressing social need’ te zijn.”

EHRM 7 december 1976, NJ 1978, 236 (Handyside);
EHRM 24 mei 1988, NJ 1991, 585 (Müller).
Uit: ‘Uitingsvrijheid’. (‘De vrije informatiestroom in grondwettelijk perspectief’),
door J.M. de Meij e.a., 2000, pag 252,

—-

“Dat is wat het ge­vaar­lijk maakt: het is een ge­or­ke­streer­de cam­pag­ne te­gen alle on­wel­ge­val­li­ge me­nin­gen. Ze wil­len ons uit­scha­ke­len.”
(Eli­za­beth Tsurk­ov, Israëlische mensenrechtenactiviste.)

Landverraders, dat zijn linkse mensen volgens veel Israëliërs.

Derk Walters, NRC 22-12-2015.
https://www.nrc.nl/nieuws/2015/12/22/landverraders-dat-zijn-linkse-mensen-volgens-veel-1571310-a1162452

Heeft u al ge­hoord van die Ne­der­land­se ‘in­fil­trant’ in Is­ra­ël? Zijn naam is Yis­hai Me­nu­hin, een Is­ra­ë­li­ër die werkt voor de men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­tie Pu­blic Com­mit­tee Against Tor­tu­re in Is­rael. Met Ne­der­lands geld ‘be­schermt’ hij ‘ter­ro­ris­ten’ te­gen on­der­vra­ging door de in­lich­tin­gen­dienst Shin Bet. Daar­om moet zijn or­ga­ni­sa­tie wor­den be­stem­peld als il­le­gaal.

Dit stelt de ul­tra­na­ti­o­na­lis­ti­sche or­ga­ni­sa­tie Im Tirt­zu, in een film­pje dat vo­ri­ge week vi­raal ging in Is­ra­ël. Be­hal­ve Me­nu­hin wer­den ook drie an­de­re lei­ders van men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­ties er­van be­schul­digd dat ze ‘ter­ro­ris­ten’ bij­staan in naam van een bui­ten­land­se over­heid.

Het film­pje is de apo­the­o­se van een strijd die al lan­ger gaan­de is: het zwart ma­ken van link­se men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­ties. En dit ge­beurt niet al­leen door Im Tirt­zu, een or­ga­ni­sa­tie die be­kend­staat om haar aan­val­len op link­se ngo’s; ook het Is­ra­ë­li­sche ka­bi­net doet er­aan mee.

In no­vem­ber kwam mi­nis­ter van Jus­ti­tie Ay­e­let Shak­ed met een ini­ti­a­tief­wet die me­de­wer­kers van ngo’s zou ver­plich­ten naam­kaart­jes te dra­gen met erop de be­dra­gen die ze ont­van­gen van bui­ten­land­se over­he­den. De wet is ge­richt te­gen link­se or­ga­ni­sa­ties. Recht­se be­we­gin­gen krij­gen net zo goed geld uit het bui­ten­land, maar over­we­gend uit pri­va­te bron – en daar­voor gel­den de voor­ge­stel­de re­gels niet.

Een van de voor­naams­te doel­wit­ten is Brea­king the Si­len­ce. Po­pu­lair was deze be­we­ging van oud-mi­li­tai­ren nooit; Is­ra­ë­li­ërs ho­ren niet graag dat hun le­ger, de meest ge­res­pec­teer­de or­ga­ni­sa­tie van het land, zou bij­dra­gen aan de on­der­druk­king van een an­der volk. En dat is pre­cies de bood­schap die Brea­king the Si­len­ce uit­draagt door mid­del van – veel­al ano­nie­me – ge­tui­ge­nis­sen van oud-mi­li­tai­ren.

Woord­voer­der Avi­hai Stol­lar van Brea­king the Si­len­ce wordt plat ge­beld. Eerst na­dat mi­nis­ter van De­fen­sie Mos­he Ya’a­lon de be­we­ging had be­schul­digd van ‘ma­li­ci­eu­ze mo­tie­ven’; toen na­dat pre­si­dent Reu­ven Ri­vlin kri­tiek had ge­kre­gen om­dat hij had deel­ge­no­men aan een con­fe­ren­tie waar ook Brea­king the Si­len­ce aan­we­zig was; ten slot­te na­dat mi­nis­ter van On­der­wijs Naf­ta­li Ben­nett de or­ga­ni­sa­tie had ver­ban­nen van alle scho­len.

Stol­lar vindt het geen en­kel pro­bleem met zijn recht­se land­ge­no­ten in dis­cus­sie te gaan, zegt hij. „Ons doel is juist het land te over­tui­gen. En wat onze ma­li­ci­eu­ze mo­tie­ven be­treft: nog nooit is een door ons ge­pu­bli­ceer­de ge­tui­ge­nis on­waar ge­ble­ken.” Er is iets an­ders aan de hand, denkt de oud-mi­li­tair, iets ge­vaar­lij­kers. „Ze gaan niet meer met ons en an­de­re men­sen­rech­ten­or­ga­ni­sa­ties in dis­cus­sie, ze pro­be­ren ons zo te de­le­gi­ti­mi­se­ren dat we bui­ten de dis­cus­sie wor­den ge­plaatst.”

An­der voor­beeld van dit “an­ti-de­mo­cra­tische” pro­ce­dé, zegt Stol­lar, is de op­roep van Knes­set­lid Moti Yo­gev om een bull­do­zer op het Hoog­ge­rechts­hof af te stu­ren. Re­den: de hoog­ste rech­ter had be­paald dat twee hui­zen in de il­le­ga­le ne­der­zet­ting Beit El ge­sloopt moesten wor­den. De hui­zen in kwes­tie wa­ren zelfs vol­gens de Is­ra­ë­li­sche wet il­le­gaal, om­dat ze wa­ren ge­bouwd op Pa­les­tijn­se pri­vé­grond.

In no­vem­ber moest Brea­king the Si­len­ce een bij­een­komst in een café in de stad Be’er She­va af­zeg­gen. Het te­le­foon­num­mer van de café-ei­ge­naar werd ge­pu­bli­ceerd door recht­se ac­ti­vis­ten, waar­na hij tal­lo­ze be­drei­gin­gen ont­ving. De au­to­ri­tei­ten vrees­den voor on­ge­re­geld­he­den als de le­zing zou door­gaan.

Links is uit de mo­de.
Links is uit de mode in Is­ra­ël. Het is zes­tien jaar ge­le­den dat de cen­trum-link­se Ar­bei­ders­par­tij voor het laatst de ver­kie­zin­gen won. En dat ter­wijl de par­tij ge­du­ren­de de eer­ste drie de­cen­nia van de staat Is­ra­ël, van 1948 tot 1977, on­af­ge­bro­ken de groot­ste was. Link­se ide­a­len zijn on­los­ma­ke­lijk ver­bon­den met het zi­o­nis­me, de be­we­ging die sinds de ne­gen­tien­de eeuw ij­ver­de voor een Joods thuis­land. De eer­ste Jood­se ko­lo­nis­ten in Pa­les­ti­na leef­den en werk­ten vol­gens so­ci­a­lis­ti­sche prin­ci­pes in kib­boet­sen. Na de op­rich­ting van de staat wer­den deze ide­a­len voort­ge­zet. Is­ra­ël was een se­cu­lie­re staat met een plan­eco­no­mie en ega­li­tair on­der­wijs.

De laat­ste de­cen­nia heb­ben an­de­re krach­ten de over­hand. Het re­li­gi­eu­ze le­ven is op­ge­bloeid, de vrije markt is om­armd en recht­se po­li­ti­ci lei­den het land. Na de ver­kie­zin­gen in maart vorm­de pre­mier Ne­ta­nya­hu zijn vier­de ka­bi­net, be­staan­de uit con­ser­va­tie­ven, na­ti­o­na­lis­ten en ul­tra-or­tho­doxen. Link­se or­ga­ni­sa­ties, zo­als de vre­des­be­we­ging, de vak­bon­den en de kib­boet­sen, zijn ge­mar­gi­na­li­seerd.

Aan alle kan­ten staat links Is­ra­ël on­der druk. Me­dia zou­den te pro-Pa­les­tijns zijn. Rech­ters te soft. Ope­ra’s te eli­tair. Ou­ders eis­ten het ver­trek van een school­hoofd dat der­tien jaar ge­le­den een pe­ti­tie had on­der­te­kend die Is­ra­ë­li­sche mi­li­tai­ren op­riep niet te die­nen in be­zet ge­bied.

Links heeft in Is­ra­ël niet ge­heel de­zelf­de be­te­ke­nis als in Ne­der­land. So­ci­aal-eco­no­misch zijn par­tij­en als Me­retz en het Zi­o­nis­ti­sche Kamp links te noe­men. Maar met be­trek­king tot het Is­ra­ë­lisch-Pa­les­tijn­se con­flict is er maar één smaak: pro-Is­ra­ël, pro-le­ger. Een aan­han­ger van Me­retz ver­telt dat hij Eu­ro­pa an­ti­se­mi­tisch vindt. Re­den: de EU heeft be­paald dat op pro­duc­ten uit il­le­ga­le ne­der­zet­tin­gen niet lan­ger ‘Ma­de in Is­rael’ mag staan.

Ge­brek aan loy­a­li­teit

Wie kri­tiek heeft op het mo­re­le ge­hal­te van het le­ger, wordt een ge­brek aan loy­a­li­teit ver­we­ten. Of vind je dat Pa­les­tijn­se aan­slag­ple­gers ge­dre­ven wor­den door frus­tra­tie over hun ge­brek­ki­ge toe­komst­per­spec­tief in plaats van door aan­ge­bo­ren an­ti­se­mi­tis­me? Dan ben je links. En link­se men­sen zijn land­ver­ra­ders, vol­gens een aan­zien­lijk deel van het land.

Neem film­maak­ster Rina Rosh (33), die voor haar nieu­we do­cu­men­tai­re ge­re­geld te vin­den is in Pa­les­tijns Oost-Je­ru­za­lem. In dat door Is­ra­ël be­zet­te deel van de stad zijn ge­noeg mo­ge­lij­ke on­der­wer­pen. Wat be­zielt bij­voor­beeld de Pa­les­tij­nen die de laat­ste tijd op Is­ra­ë­li­ërs in­ste­ken? Of de Is­ra­ë­li­sche ko­lo­nis­ten die zwaar be­vei­ligd in een Pa­les­tijn­se wijk gaan wo­nen?

Maar als Rosh over haar pro­ject praat, krijgt ze een an­de­re vraag. Wat doe je ei­gen­lijk in Oost-Je­ru­za­lem, tus­sen de Ara­bie­ren? Waar­om praat je met de vij­and? Nu is Rosh toch al ver­dacht, in de ogen van veel land­ge­no­ten. Ze woont im­mers in het ‘god­de­lo­ze’ Tel Aviv, en werkt voor de ‘link­se’ me­dia. Die twee za­ken zijn al ge­noeg om au­to­ma­tisch als een land­ver­ra­der te wor­den be­stem­peld, zegt Rosh. „Als ik iets po­li­tieks op Fa­ce­book post, krijg ik eerst mil­de re­ac­ties van ken­nis­sen die me ver­tel­len dat ik niet echt be­grijp wat het be­te­kent om Joods te zijn. En daar­na krijg ik be­rich­ten van men­sen die me toe­wen­sen om ver­kracht te wor­den in Gaza.”

Ook Gi­de­on Levy is wel wat kri­tiek ge­wend; hij geldt als de meest ge­ha­te man van Is­ra­ël. Dit is hij ge­wor­den door week in, week uit de be­zet­te Weste­lij­ke Jordaan­oe­ver te be­zoe­ken en in een link­se krant ( Haar­et­z ) te be­schrij­ven wat daar ge­beurt. Bo­ven­dien be­toogt hij in elke co­lumn waar­om niet al­leen Pa­les­tij­nen, maar ook Is­ra­ë­li­ërs lij­den on­der de be­zet­ting.

Be­spuugd en uit­ge­schol­den

In de do­cu­men­tai­re Go­ing Against the Grain (2014) was al te zien hoe Levy van­we­ge zijn op­vat­tin­gen be­schimpt wordt door land­ge­no­ten. Op de be­ken­de Car­mel-markt in zijn woon­plaats Tel Aviv komt hij niet meer, zegt hij. „Dan word ik ge­spuugd en uit­ge­schol­den. Daar heb ik geen zin in. On­vei­lig is het niet, on­com­for­ta­bel wel.”

Tij­dens de Gaza-oor­log in 2014 huur­de zijn krant zelfs bo­dy­guards voor hem in. „In oor­logs­tijd wor­den Is­ra­ë­li­ërs al­tijd ex­treem na­ti­o­na­lis­tisch. Maar die bo­dy­guards wa­ren ko­lo­nis­ten, aan­han­gers van de ul­tra­recht­se Naf­ta­li Ben­nett. Ze be­scherm­den me wel, maar ble­ven met me in dis­cus­sie gaan over mijn stand­pun­ten, waar­voor ik juist be­scher­ming no­dig had. Dus heb ik de bo­dy­guards maar weg­ge­stuurd. Het was een beet­je gro­tesk.”

Dit jaar werd Levy op­ge­pakt bij een be­zoek aan de Weste­lij­ke Jordaan­oe­ver. „Er werd me niets ten las­te ge­legd. Maar ik zat wel ach­ten­half uur vast, vin­ger­af­druk­ken wer­den af­ge­no­men. Dit is wat er aan de hand is. Jour­na­lis­ten zijn de vij­and.”

Dit geldt ook voor men­sen­rech­ten­ac­ti­vis­ten. Eén van hen, Eli­za­beth Tsurk­ov, ziet een dui­de­lij­ke link tus­sen het film­pje van Im Tirt­zu en de ka­bi­nets­aan­val­len op Brea­king the Si­len­ce, zegt ze te­le­fo­nisch. „Je kunt Im Tirt­zu weg­zet­ten als ex­tre­mis­tisch, maar ze staan heel dicht bij de macht­heb­bers. Bij het ma­ken van het film­pje wa­ren twee men­sen be­trok­ken die in het ver­le­den voor mi­nis­ter Ben­nett heb­ben ge­werkt.

Dat is wat het ge­vaar­lijk maakt: het is een ge­or­ke­streer­de cam­pag­ne te­gen alle on­wel­ge­val­li­ge me­nin­gen. Ze wil­len ons uit­scha­ke­len.”

Weblogs van RvW over dit onderwerp:

Lijst van al mijn WordPress blogs

Verbannen door Standpunt NL vanwege bezwaar tegen anonimiteit

Meningsvrijheid?

Persvrijheid wordt misbruikt om meningsuitingen van burgers te onderdrukken. 

Vrije meningsuiting is essentieel voor publiek debat.

Verbannen door de Volkskrant, vanwege meningsuiting

Pleidooi voor vrije meningsuiting van reageerders.

Mensenrechten, ook voor Volkskrantlezers?’
(N.a.v. Commentaar de Volkskrant, 10 dec 2008 (‘Mensenrechten, ook voor Zimbabwanen?’)).

‘De Volkskrant mag lezersreacties verwijderen.’
(Commentaar de Volkskrant, 26 aug 2008)

RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 1: De Klacht.

RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 2: Pleidooi.

‘Rechten en plichten op de site.’
(Column van Thom Meens, Ombudsman van de Volkskrant.)

De Volkskrant geeft geen betrouwbare weergave van lezersreacties.

De Volkskrant ‘verbergt’ kritische reacties (en verliest zo ons vertrouwen).

Het VK Weblog werd verdonkeremaand: Te kritisch?

Willekeur regeert in reactie- en discussieplatforms.

Is reactie op website gelijk aan ingezonden brief?

Klacht bij de Raad voor de Journalistiek ivm censuur VK.

Reactie- en discussieforum is publiek domein, zegt VK Ombudsman.

Redactionele vrijheid gaat boven vrijheid van meningsuiting, vindt RvdJ.

Smaad, laster en beledigingen verstoren publieke discussies.

Zijn er regels voor publiek debat op particulier weblog?

Vrije meningsuiting in de Volkskrant: een kwestie van volhouden.

Spamblogs saboteren het VK weblog. Wie zit daar achter?

VK Opinie beïnvloedt op oneerlijke wijze de verhoudingen in het publieke debat.

Verbannen vanwege kritiek op een column. Kan het gekker?

___ EINDE ___

Debat op de Amerikaanse campuses over vrijheid van meningsuiting..

There is substantial evidence that the more exposure to higher education that people today have received, the less likely they are to be susceptible to demagogy and denial of evidence and proven facts; and they are more capable of changing their prejudice-based opinions, and in general better prepared to join in the long effort to make a better world out of the crooked timber of humanity.
THOMAS H. WRIGHT, emeritus vice president and secretary of Princeton University. Doorgaan met het lezen van “Debat op de Amerikaanse campuses over vrijheid van meningsuiting..”

Mag een redactie onwelgevallige reacties verwijderen? Argumenten vóór en tegen.

Shortlink: http://wp.me/p1mUd8-1EPf

‘De Volkskrant mag lezersreacties verwijderen‘ .  Hierin stond een samenvatting van de beslissing van de Raad voor de Journalistiek inzake mijn klacht over het verwijderen van een reactie van mij op het hoofdredactioneel commentaar van 6 februari 2008. Dit werd als volgt ingeleid:

“Een geplaatste reactie op deze site is vergelijkbaar met plaatsing van een ingezonden brief in de papieren krant. Zoals het de redactie vrij staat een ingezonden brief niet te plaatsen in haar papieren krant, kan zij tevens een op de website verschenen lezersreactie verwijderen.”

Op dit artikel volgde een levendige discussie met in totaal 179 reacties. Deze zijn echter – net als het VK Weblog – door de krant verdonkeremaand en dus niet meer te vinden in het archief.Omdat ik ze destijds echter had geprint en nu ook heb gescand, zijn die reacties en discussiebijdragen hier te lezen.

In dit hoofdstuk staan de argumenten van voorstanders van vrijheid van meningsuiting. Wie wil weten van wie ze afkomstig zijn, kan de zoekfunctie gebruiken in bovengenoemd hoofdstuk waarin de complete discussie staat. Doorgaan met het lezen van “Mag een redactie onwelgevallige reacties verwijderen? Argumenten vóór en tegen.”

Vrije meningsuiting in de Volkskrant: een kwestie van volhouden.

Aan de hoofdredacteur en de ombudsvrouw van de Volkskrant,

Na drie vergeefse pogingen om mijn inhoudelijke reactie **) op een column van Paul Brill over (alweer) Israël geplaatst te krijgen in de daarvoor bedoelde reactieruimte, bleek vanochtend dat dit uiteindelijk na de vierde inzending toch was gelukt, zij het met de huichelachtige vermelding van datum en tijd van mijn eerste vergeefse inzending. (Latere inzendingen had ik gecorrigeerd en aangevuld.)

Dit is de manier waarop de Volkskrant onwelgevallige uitingen onderdrukt.

Doorgaan met het lezen van “Vrije meningsuiting in de Volkskrant: een kwestie van volhouden.”

Verbannen vanwege kritiek op een column. Kan het gekker?

Eind november 2009 werd ik door de Volkskrant voor onbepaalde tijd verbannen uit de openbare ruimte voor publiek debat op haar website. Dit gebeurde zonder deugdelijke motivatie, zonder mogelijkheid van verweer en zonder opgave van strafduur. Dit is de manier waarop de Volkskrant als journalistiek medium in de praktijk omgaat met de vrijheid van (inhoudelijke en fatsoenlijke) meningsuiting van haar kritische lezers. Dit is de praktijk in onze zogenaamde ‘democratische rechtsstaat’. Ons belangrijkste, fundamentele en ‘onvervreemdbare’ recht op vrije expressie wordt niet beknot door de staat maar door de ‘vrije pers’ die misbruik maakt van haar middelen en mogelijkheden zonder dat daar een haan naar kraait.

De uitgebreide kroniek van mijn verbanning door de Volkskrant gedurende anderhalf jaar is te lezen op: ‘Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting’.

Doorgaan met het lezen van “Verbannen vanwege kritiek op een column. Kan het gekker?”

'Afkeer van democratie is bij de elite de norm,' zegt Noam Chomsky.

Noam Chomsky zei in zijn lezing van afgelopen zondag in de Westerkerk:

“Ondersteuning van democratie is op papier het domein van ideologen en propagandisten. In de echte wereld is een afkeer van democratie bij de elite de norm. Het bewijs is overstelpend dat de democratie wordt gesteund voor zover de economische belangen van de elite niet worden geschaad – een conclusie die in serieuzere beschouwingen met tegenzin wordt erkend.”

Volgens Chomsky beschouwt een een overweldigende meerderheid van de Arabieren de VS en Israël als hun grootste en directe bedreiging. Slechts 10 procent van hen ziet Iran als een bedreiging. Dat is niet bepaald een standpunt dat door de opiniesectie van de VK wordt gedeeld, laat staan uitgedragen. In deze krant stond dan ook geen woord over de lezing van Noam Chomsky. Deze is wel (gedeeltelijk) te lezen in NRC Next van vanochtend (15/3) onder de titel De elite zit niet op democratie te wachten.’ Zolang het geld regeert, hoeft de Arabische bevolking zich geen illusies te maken, zegt Noam Chomsky.’ De volledige tekst is (in het Engels) te lezen op www.nrcnext.nl .

De manier waarop de VK dit weblog en de reacties op VK Opinie behandelt, bevestigt het oordeel van Noam Chomsky over de anti-democratische instelling van de elite.

Doorgaan met het lezen van “'Afkeer van democratie is bij de elite de norm,' zegt Noam Chomsky.”