Categorie: volkskrant

Ombudsman: "Bezwaar tegen nieuwsmanipulatie is overspannen gezeur."

“Dat doe je toch niet?” zei burgemeester Bakker.
“Dat voelt als verraad?” vroeg VK-verslaggever Menno van Dongen.
Burgemeester Bakker: “Ja, als verraad, klikken.” (VK 29/6 jl).

Boven het Interview van Menno van Dongen met burgemeester Bakker stond tussen aanhalingstekens de kop: “Ik geef geen illegalen aan, dat is verraad.” Met die aanhalingstekens werd ten onrechte de suggestie gewekt dat burgemeester Bakker die woorden zelf letterlijk zo had uitgesproken. Niet dus.

Het Interview dat VK-verslaggever Menno van Dongen had met burgemeester Ernst Bakker (d66) van Hilversum ging over de vraag of burgemeesters illegaal in Nederland verblijvende mensen die niet in aanmerking komen voor de pardonregeling illegalen, moeten aangeven bij minister Albayrak. Sommige burgemeesters vinden van niet, andere wel, en weer andere denken dat het probleem zich in de praktijk helemaal niet zal voordoen.

Doorgaan met het lezen van “Ombudsman: "Bezwaar tegen nieuwsmanipulatie is overspannen gezeur."”

De koppenschrijver plaatst zijn eigen opinie boven die van anderen.

” ‘Bij Moszkowicz krijg je een onaangenaam gevoel’ “, luidde de kop boven het interview dat journaliste Ineke van den Bergen had met Grimbert Rost van Tonningen (VK Cicero 27/4 jl).

In de tekst blijkt dat deze ‘zoon van ontspoorde ouders’ (zij waren NSB-ers) opzettelijk onjuist was geciteerd. Sprekend over de over de soms merkwaardig verhouding tussen criminelen en hun advocaten had hij namelijk gezegd:

“Als je de Moszkowiczen ziet, krijg je toch een onaangenaam gevoel: ja jongens, waar begint het en waar houdt het op?”

De koppenschrijver van de Volkskrant bleek zijn middelen en mogelijkheden weer eens benut te hebben om zijn eigen agenda uit te voeren. Dit keer vond hij het nodig om eigenmachtig de zoon te straffen voor de wandaden van zijn ouders.

Dat was een gemene rotstreek, die gerectificeerd had moeten worden.

Doorgaan met het lezen van “De koppenschrijver plaatst zijn eigen opinie boven die van anderen.”

Yoram Stein: Overeenkomst tussen joden en moslims is hun wens om van elkaar te verschillen.

Een vergelijking tussen Joden en Moslims, zoals Yoram Stein die zegt te maken in zijn artikel ‘Het grote verschil tussen joden en moslims’ (VK Forum, 6 maart), is alleen verhelderend als dit open en eerlijk gebeurt. Stein doet daartoe geen merkbare poging. Waarom publiceert de Volkskrant deze gotspe waarin geen herkenbare werkelijkheid te ontdekken valt?

Joden kennen dan misschien geen officiële ‘doctrine van de Jihad’, zoals Yoram Stein opmerkt, maar die hebben zij kennelijk ook niet nodig. Zij komen namelijk een heel eind in de bestrijding van hun vijanden met behulp van hun overgeleverde overtuiging van etnische superioriteit en een daarop gebaseerde praktijk van (desnoods gewelddadig) etnisch exclusivisme. Joodse Zionisten hebben daaraan een genocidale uitvoering gegeven bij de etnische zuivering van Palestina, die sinds 1947 eigenlijk niet meer is gestopt. (Renate Rubinstein had het in 1967 over ‘die stomme Exodus’ van Palestijnse gezinnen die met hun schamele bezittingen over de Allenby-brug vluchtten naar hun thuisloze toekomst. En nog steeds komt aan hun ellende maar geen eind.)

Militante, nationalistische en racistische Joden hebben Palestina van de kaart geveegd door niet-Joodse bewoners van het land te terroriseren, te martelen, te vermoorden, en bij honderdduizenden uit hun (naderhand verwoeste) huizen, dorpen, stadswijken en landbouwgronden te verdrijven naar vluchtelingenkampen waarin zij en hun nakomelingen zelfs nu nog in erbarmelijke, uitzichtloze omstandigheden moeten leven. Deze schanddaad tegen de menselijkheid is tot nu toe door een invloedrijke lobby met succes onttrokken aan kritische beoordeling en berechting, maar mede dankzij de moedige onafhankelijkheid van historici als Ilan Pappe (‘The Ethnic Cleansing of Palestine‘) en Yakov M. Rabkin (‘In Naam van de Thora‘) zal uiteindelijk ook deze doofpotdeksel worden gelicht.

Doorgaan met het lezen van “Yoram Stein: Overeenkomst tussen joden en moslims is hun wens om van elkaar te verschillen.”

Iran: Lees svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige kranten!

VK weblog ‘Donqui’ 13 feb 2007
(opgeheven en verdonkeremaand door de Volkskrant)

De mogelijkheid dat bommen in Irak van Iraanse makelij zijn, vond de Volkskrant belangrijk genoeg om alle journalistieke principes voor opzij te zetten en het betreffende AP-bericht op 12/2 jl te publiceren: “Doden in Irak door bommen Iran,” meldde de kop boven het bericht, dat begon met: “Geavanceerde explosieven van Iraanse makelij hebben de afgelopen tweeëneenhalf jaar aan zeker honderdzeventig Amerikaanse militairen in Irak het leven gekost.”

Dat is natuurlijk vreselijk, maar hoe ‘zeker’ is informatie van anonieme verslaggevers die het hebben gehoord van anonieme defensiefunctionarissen? Zegt er dan niemand van de eindredactie: ‘Jongens, wij kunnen dit niet plaatsen zolang het niet minstens door één gezaghebbende (liefst onafhankelijke) bron is bevestigd’? Of valt dit soort berichtgeving geheel onder verantwoordelijkheid van een inmiddels geheel gemobiliseerde Oorlogsredactie die volledig de vrije hand heeft voor dit soort agitprop tegen Iran?

Het bericht in de VK van 12/2 viel op door de geringe moeite die was gedaan om de informatie geloofwaardigheid te maken. Zodra het over Iran gaat, vindt men dat kennelijk niet nodig. Demoniseren en oorlogshitserij vormen een geheel eigensoortig journalistiek genre waaraan nog minder eisen qua waarachtigheid en geloofwaardigheid worden gesteld dan aan columnisme. Alles is geoorloofd ten dienste van het hogere belang. Het gaat hierbij om overtuigingskracht, niet om objectieve en betrouwbare informatie.

Doorgaan met het lezen van “Iran: Lees svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige kranten!”

De Volkskrant solt met onze vrijheid en mogelijkheden van meningsuiting.

VK weblog ‘Donqui’ 9 jan 2007 (opgeheven en verdonkeremaand door de Volkskrant)

Het is raar afgelopen met de weblogs van Henrico Prins over de Volkskrant-verkiezing van de ‘Nederlander van het Jaar’. Op 23/12 jl kon er nog gediscussieerd worden over opzet en uitvoering van deze voorgekookte verkiezing aan de hand van een door Henrico en zijn maten voorgekauwde lijst van kandidaten. Het volgende moment bleken opeens álle afleveringen van het weblog van de Kiescommissie te zijn verwijderd, dus inclusief de kritische reacties van lezers. Dat is geen censuur meer, maar vernietiging van een compleet openbaar debat. Zonder enige verklaring. Zo gaat de journalistiek dus om met onze vrijheid van meningsuiting en met onze toch al beperkte effectieve mogelijkheden daartoe.

Als burgers de media willen tegenspreken, bekritiseren en controleren op hun onafhankelijkheid en betrouwbaarheid, dan blijken democratische waarden en burgerlijke rechten opeens niet meer te betekenen dan die beruchte brieven van de Postcode Loterij of Reader’s Digest: ‘Geachte Heer, U heeft een fantastische prijs gewonnen!’ Allemaal opgeklopte flauwekul. Als het erop aankomt, krijg je helemaal niks.

Wie de waakhond van onze democratische rechtsstaat probeert vast te binden aan de waarden en normen die hij geacht wordt te beschermen, kan hoogstens een grauw en een knauw krijgen.

Doorgaan met het lezen van “De Volkskrant solt met onze vrijheid en mogelijkheden van meningsuiting.”

Als Job Cohen enig democratisch fatsoen heeft, weigert hij die titel 'Nederlander van het Jaar'.

De uitslag van de door de Volkskrant gearrangeerde verkiezing Nederlander van het Jaar 2006 is uitgelopen op een grote verrassing. De keuze van de lezers viel namelijk op de Amsterdamse burgemeester Job Cohen. Men kon kiezen uit een exclusieve lijst van dertig personen (slechts drie vrouwen!) die door de redactie waren uitverkoren als kandidaten voor deze prestigieuze titel.

Kiezers die vonden dat Job Cohen daar bij uitstek voor in aanmerking kwam, hoefden hem alleen maar te laten staan op de plek waar de Kiescommissie hem al behulpzaam had neergezet: Op de bovenstebeste eerste plaats, dus. Zo regel je die dingen als Amsterdamse krant. Zonder netwerken en lobbies worden tenslotte geen verkiezingen en referenda gewonnen.

Henrico Prins, voorzitter van de Kiescommissie, schreef op 21 december jl in het weblog van ”Nederlander van het Jaar, onder de titel ‘Een Wonder’:

“Wij hebben dit jaar de kaarten weer eens voorgeschud, maar wie weet doen we dat volgend jaar anders en geven we de lezer meer inspraak.”

Doorgaan met het lezen van “Als Job Cohen enig democratisch fatsoen heeft, weigert hij die titel 'Nederlander van het Jaar'.”

Het kabinet houdt rekening met het landsbelang. Dat zouden er meer moeten doen.

‘Terughoudendheid nodig van alle partijen,’ schrijft de commentator van de Volkskrant vandaag. Dat kan de nieuwbakken Kamermeerderheid in haar zak steken.

Gelukkig zijn er dus ook nog goede, onafhankelijke, betrouwbare en zelfstandig denkende journalisten. Vermoedelijk was het diezelfde verstandige commentaarschrijver die de eerste motie van Wouter Bos ‘voorbarig’ had genoemd. Hoe terecht dat vernietigende oordeel was, bleek wel toen die haastig moest worden bijgesteld door een tweede motie!

Hoe onbesuisd en onverantwoord het gedrag van de euforische nieuwe meerderheid in de Tweede Kamer was, bleek ook duidelijk uit het verslag van Michiel Kruijt en Marc Peeperkorn in de VK van vanochtend: “Pechtold neemt de Partij voor de Dieren voor zijn rekening.” Dit zinnetje vat het hele parlementaire schandaal bondig samen: Ervaren politieke krachtpatsers als Pechtold, Bos en Dijsselbloem hebben hard ingepraat op kersverse Kamerleden om hun stem te geven een pogingen van Bos en Pechtold om hun smadelijke verkiezingsnederlagen te doen vergeten. Kamerleden stemmen dan wel zonder last of ruggespraak, maar niet zonder een forse dosis peer pressure. De fractiediscipline die is uitgeoefend om een Kamermeerderheid te forceren, is van Sovjet-kaliber.

Landsbelang en de gevoeligheid en complexiteit van vraagstuk speelden in dit machtsspel geen enkele rol. En ook niet het feit dat veel Kamerleden die de moties ‘steunden’ nog nauwelijks zelfstandig de weg naar wc en koffiemachine weten te vinden. Hier zijn democratische middelen en methoden misbruikt voor zaken die met algemeen belang niets te maken hebben. Als een echte uitvoerende macht heeft de Kamer belangen van individuele gevallen behartigd.

Doorgaan met het lezen van “Het kabinet houdt rekening met het landsbelang. Dat zouden er meer moeten doen.”

'Verdonk stort kabinet in crisis.' Hoezo, het was toch niet háár motie?!

‘Verdonk stort kabinet in crisis,’ kopt de Volkskrant vandaag met grote letters. dat begrijp ik niet. Het was toch niet háár motie?! Wat men verder ook vindt van haar persoon, haar beleid en haar reactie op de pogingen van de oppositie om staand regeringsbeleid ingrijpend en overhaast te wijzigen, moet men niet uit het oog verliezen dat minister Verdonk niet degene was die op onbesuisde en onverantwoordelijke wijze heeft aangestuurd op deze staatsrechtelijke crisis waar geen enkel belang mee gediend is.

De onvriendelijkheid en gebrekkige functionaliteit van PCM's internetproducten.

De grote verschillen in functionaliteit en klantvriendelijkheid van de internetedities van Amerikaanse en Nederlandse kranten roepen de vraag op waarom Volkskrant en NRC hun lezers opzadelen met zulke harkerige elektronische producten. Misschien was Pink Roccade toch niet zo’n goede keus.

Behalve de nieuwsbrieven van de PCM-kranten Volkskrant en NRC Handelsblad ontvang ik als geregistreerde (en betalende) klant dagelijks de elektronische edities van New York Times en Washington Post. Het verschil in klantvriendelijkheid wordt al meteen duidelijk bij het openen van de elektronische edities. NYT begroet mij al geregistreerde lezer met ‘Welcome, rvanwaning’ en WP met ‘Hello rvanwaning’. Kom daar maar eens kom bij hun Nederlandse zusters. Aan hen moet je je iedere dag weer voorstellen door in te loggen. Helaas blijft het niet bij dit verschil in hoffelijkheid.

Wie een zin, alinea of desnoods een heel artikel uit NYT wil citeren, hoeft die alleen maar te selecteren en te kopiëren naar zijn e-mail programma. Wie dat probeert bij een artikel uit de internetedities van NRC of Volkskrant, krijgt meteen een snauw: ‘Op alle artikelen uit de Volkskrant rust auteursrecht. Voor het overnemen van artikelen dient u vooral schriftelijke toestemming te hebben verkregen van de Volkskrant. Zie http://www.volkskrant.nl/copyright voor meer informatie.” Dit geldt dus ook voor abonnees en zelfs voor een enkele regel of alinea!

Doorgaan met het lezen van “De onvriendelijkheid en gebrekkige functionaliteit van PCM's internetproducten.”

Als het zo moet, vervang al die rubrieken dan maar meteen door Gorilla-cartoons

Politieke redacteur van de Volkskrant, John Wanders, besteedt vandaag de helft van zijn ‘verslag’ van de moeizame formatie aan een beschrijving van het paringsgedrag van egels. VN-correspondent Rob Vreeken in Genève maakt een klucht van wat een verslag zou moeten zijn van de vergadering van de nieuwe Mensenrechtencommissie. Zelfs een grap over wat ‘burgeroorlog’ mag heten, ontbrak daarin niet. Heel pijnlijk, allemaal.

Politiek verslaggever Philippe Remarque doet ondertussen geen moeite meer om zijn kritiekloze voorkeur voor de PvdA te verhullen. En Bert Wagendorp vraagt ‘Waarom?’ in zijn opgewaardeerde column. Met sport hád hij tenminste nog wat.

Als de journalistieke verslaggeving van de Volkskrant steeds inhoudslozer en lolliger wordt, en als de journalistieke ‘duiding’ zich beperkt tot waxinelicht-en bloemstukteksten, dan hebben wij inderdaad geen krant meer nodig.

Nu de Volkskrant zienderogen ‘verwagendorpt’, kunnen al die rubrieken en columns beter maar meteen vervangen worden door Gorilla-cartoons. Samen met regelmatig wat cleavage op de voorpagina levert dat vast veel extra jonge lezers op.