Categorie: Reacties

Wat columnisten mogen, mogen reageerders zeker: In vrijheid hun mening uiten.

Van: henk müller [websiteredacteur van de Volkskrant]
Verzonden: dinsdag 31 maart 2009 22:05
Aan: Robert van Waning

Onderwerp: waarschuwing

Geachte Heer,

Ik ben de nieuwe websiteredacteur VK-opinie en heb gemeend dat u terug moest kunnen komen.

Ik waarschuw u.

Tot nu toe zijn uw reacties geen enkel probleem.

U valt Nachtbril bij, dat is uw goed recht, ik heb zijn bijdrage verwijderd omdat hij op de man speelt. U mag vinden wat u wil van het commentaar, maar het wordt door een aantal mensen geschreven, en ik kan u uit eigen ervaring zeggen dat dat niet per se Paul Brill is.

Als u het niet eens bent met het commentaar, geen probleem. Maar u gebruikt een ad hominem argument om het commentaar te bekritiseren. Als u meent op de man te moeten blijven spelen, ban ik u.

m vr gr
Henk Müller

Doorgaan met het lezen van “Wat columnisten mogen, mogen reageerders zeker: In vrijheid hun mening uiten.”

Censuur en verbanning: De terreur van de willekeur.

Shortlink: http://wp.me/p1mUd8-1ECi

De willekeur waarmee de Volkskrant inhoudelijke en fatsoenlijke kritiek (waarin dus niet wordt gedreigd of gediscrimineerd of zo) verwijdert en critici, dissidenten en opposanten verbant, gaat alle perken te buiten. Het wordt tijd om het censuur- en verbanningsbeleid van de opinieredactie te (laten) beoordelen aan de hand van de door haarzelf opgestelde Gebruiksvoorwaarden en Klachtenregeling. De ‘waakhond van onze democratie’ blijkt zelf namelijk lak te hebben aan regels van (mensen)recht, fatsoen en redelijkheid.

In de eerste alinea van de ‘Gebruiksvoorwaarden Volkskrantblog en Volkskrant websites’ staat:

“De Volkskrant heeft te allen tijde het recht uw account tijdelijk of permanent te blokkeren en/of een bepaalde gebruiker een account tijdelijk of permanent te ontzeggen, wanneer een gebruiker naar het oordeel van de Volkskrant in strijd handelt met deze voorwaarden of daartoe naar de mening van de Volkskrant een andere reden bestaat. De Volkskrant hanteert als richtlijn dat de gebruiker eerst 3 dagen wordt geschorst. Deze termijn kan met een week worden verlengd. Als de gebruiker na die termijn nog niet heeft voldaan aan de instructies van de Volkskrant, volgt een permanente blokkering van de account en/of wordt de gebruiker een account ontzegd. De Volkskrant kan van deze richtlijn afwijken.”

Met die laatste zin is meteen al de basis voor willekeur gelegd: De redactie mag immers altijd,zonder opgave van reden en dus ook zonder enige noodzaak of verantwoordingsplicht haar eigen regels negeren.

Doorgaan met het lezen van “Censuur en verbanning: De terreur van de willekeur.”

Van Thillo: Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht.

Shortlink: http://wp.me/p1mUd8-1ECa

‘Krenken moet kunnen’ schrijft Wouter Bos en de Volkskrant publiceert zijn verhaal zowel in de papieren krant als op de website van die huichelaars die hun lezers geen vrijheid van meningsuiting gunnen als het gaat om kritische reacties op artikelen en columns. Wouter Bos meent het vast goed, maar zijn verhaal zou geloofwaardiger zijn als hij het lef had gehad om de Volkskrant te noemen als voorbeeld hoe het níet moet. Die krant censureert immers onwelgevallige reacties van haar lezers.

Wouter Bos schrijft o.a.:

“Wie polarisatie omschrijft als het voeren van een debat op het scherpst van de snede zal haar veel positiever waarderen.”
[..]
Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang.
 [..]
Maar wie met consensus een debat in gaat, heeft geen debat, versluiert de keuzes, laat niet zien waar hij staat. Met consensus ga je een debat niet in, met consensus kom je er uit.
[..]
Omdat de vrijheid van meningsuiting compromisloos binnen de grenzen van wet en grondwet wordt verdedigd. Omdat de neiging tot zelfcensuur wordt ontmoedigd en veroordeeld. Omdat de rechten van minderheden om binnen de grenzen van de wet onwenselijke opvattingen te hebben, onwenselijke meningen uit te spreken en soms ook onwenselijke dingen te doen, onvoorwaardelijk verdedigd worden. Niet om het er dan bij te laten.

Maar omdat alleen in zo’n veilige omgeving het vrije debat niet als bedreigend, maar als verrijkend zal worden ervaren.”

Doorgaan met het lezen van “Van Thillo: Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht.”

'Rivaliteit, vreemdgaan en alcohol' als aanbeveling voor het nieuwste product van de Volkskrant..

Op mijn VK weblog ‘Donqui’ flitst een hinderlijke reclame van de Volkskrant voor één van haar producten, de serie MADMEN:

“Nieuw van de makers van Sopranos. Hier nog niet op TV, al wel bij de Volkskrant!” Met als extra aanbeveling: “Het verhaal speelt zich af op een reclamebureau in New York, waar de werksfeer doordrenkt is van rivaliteit, vreemdgaan en alcohol.”

Toe maar.

Omdat ik regelmatig kritiek uitte op het sociaal-darwinisme van de Volkskrant ben ik nog steeds verbannen uit de reactie- en discussieruimtes op haar website. Het monddood maken van critici en dissidenten en het uitschakelen van de oppositie ‘klopt’ misschien wel volgens de evolutietheorie, maar niet volgens de regels van moraal, beschaving en recht waar onze samenleving zo prat op gaat.

‘Doordrenkt van rivaliteit, vreemdgaan en alcohol.’ Waar zijn  Balkenende, Rouvoet en Donner als je ze nodig hebt?

Doorgaan met het lezen van “'Rivaliteit, vreemdgaan en alcohol' als aanbeveling voor het nieuwste product van de Volkskrant..”

'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?

“Zijn handelsmerk is een combinatie van provoceren en confronteren. En hij weet: wie kaatst kan de bal verwachten,” schreef John Wanders in zijn hagiografische profielschets van voetbalanalist Hugo Borst. De afspraak “Als ik aardig over jou schrijf, schrijf jij dan aardig over mij?” komt in dit journalistieke genre stilzwijgend tot stand.

Bij het lezen van die zin werd ik overvallen door afgunst: Wat moet het heerlijk zijn om de bal teruggekaatst te krijgen in plaats van onmiddellijk het veld te worden uitgestuurd alleen maar omdat je die bal kaatste.

Het lijkt wel alsof alleen journalisten op alles en iedereen kritiek mogen uiten en daarbij ook best confronterend en provocerend te werk mogen gaan als zij daar zin in hebben of daar zelfs hun handelsmerk van hebben gemaakt.

Wie echter kritiek heeft op de  media of de journalistiek, krijgt in ieder geval nooit het laatste woord. Sterker nog: Die kritiek is waarschijnlijk het laatste woord dat hij op die plek en op die manier heeft kunnen uiten, met een goede kans dat zijn bijdrage nog wordt verwijderd ook. Dat overkwam mij, althans, na mijn correcte kritiek op het hoofdredactionele commentaar van de Volkskrant van 10 december 2008. Die reactie werd verwijderd en ik werd verbannen uit alle reactie- en discussieruimtes op de website van deze krant.  Monddood gemaakt. De mond gesnoerd. Zonder enige vorm van proces kaltgestellt. Dat is de manier waarop kritische burgers door de journalistiek worden ‘teruggekaatst’.

Doorgaan met het lezen van “'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?”

VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.

“Israëlische kiezer wil ‘tijdperk van zwakte afsluiten,’ meldt de kop boven een artikel van de onvolprezen VK-correspondent Alex Burghoorn. (VK, 7/2). Het karwei in Gaza en in de nog niet ingepikte delen van wat nog restte van het etnische gezuiverde Palestina moet immers definitief worden afgemaakt. De verwachte winnaar van de komende verkeizingen, Benjamin Netanyahu, is daarvoor de uitverkoren persoon. Hij verdient dus alle steun die zijn aanhangers maar voor hem kunnen organiseren.

VK-columnist en -commentator Paul Brill weet dus wat er van hem wordt verwacht. Dankzij de verbanning van één van zijn critici kan hij zich nu loyaal en ongestoord wijden aan de behartiging van hogere belangen dan simpelweg algemeen-journalistieke en zulke ondergeschikte dingen als mondiale stabiliteit en veiligheid en inwisselbare zaken als mensen-, burger-, volken- en oorlogsrechten.

Sinds ik Paul Brill op grond van zijn voortdurende oorlogshetze tegen Iran een ‘Israël-lobbyist’ had genoemd in een (door de redactie verwijderde) reactie op een hoofdredactioneel Commentaar, heeft hij zich een tijdje koest gehouden. Zijn wekelijkse columns gingen sinds de ‘nine-eleven’ op zijn journalistieke geloofwaardigheid een tijd lang níet over die obsessie van Israël (en dus ook van hem) te schrijven. Hij moet er bijkans in zijn gestikt en hij heeft ongetwijfeld veel mensen teleur moeten stellen. Tot vandaag, 7 februari 2008.

Nu de opinieredactie mij door middel van een permanente verbanning de mond heeft gesnoerd, zodat ik geen reacties meer kan schrijven op commentaren, columns en opieartikelen en ik ook niet meer kan meedoen aan wat ik als het publieke debat beschouw, heeft Paul Brill weer helemaal vrij spel, zonder risico van lastige tegenspraak en pijnlijke kritiek.

Doorgaan met het lezen van “VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.”

'Hoofdbrekens' zijn een onschuldige kwaal vergeleken met de gevolgen van luchtvervuiling.

“[De Europese normen voor de concentraties fijnstof] bezorgen vooral bestuurders in een dichtbevolkt land als Nederland veel hoofdbrekens,” meent de Volkskrant.
(VK Commentaar, 12-01-2009.)

Ondertussen bezorgen overschrijdingen van acceptabel geachte normen voor luchtvervuiling met fijnstof, roet, benzeen, NOx en andere schadelijke narigheid die door verbranding van fossiele grondstoffen in onze longen terechtkomt veel mensen heel wat ergere dingen dan alleen ‘hoofdbrekens’.

De voornaamste taak van bestuurders is het zorgen voor veiligheid en het welzijn van de burgers die daarvoor van hen afhankelijk zijn. Lichamelijke gezondheid is het voornaamste gebied waarop veiligheid en welzijn in gevaar komen als gevolg van schadelijk handelen door medeburgers, bedrijven en bestuurders.

Doorgaan met het lezen van “'Hoofdbrekens' zijn een onschuldige kwaal vergeleken met de gevolgen van luchtvervuiling.”

Mensenrechten, ook voor Volkskrantlezers?

shortlink: http://wp.me/p1mUd8-1EBs

‘Mensenrechten, ook voor Zimbabwanen?‘luidt de titel van het commentaar van vandaag, 10 december 2008 (de Dag van de Mensenrechten). De Volkskrant schrijft daarin o.a.

“Op tal van plekken in de wereld zullen vandaag verheven woorden worden gesproken over de mensenrechten. Het is immers precies zestig jaar geleden dat door de lidstaten van de Verenigde Naties de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd aangenomen.
Menig spreker zal dit memorabele besluit omschrijven als een unieke triomf voor de menselijke beschaving.  Er zal ongetwijfeld in overweging worden gegeven dat de mensheid zich moet blijven inspannen voor ‘de komst van een wereld waarin de mensen vrijheid van meningsuiting en geloof zullen genieten en vrij zullen zijn van vrees en gebrek’, zoals de preambule van de Verklaring van 10 december 1948 verkondigt.
Helaas zullen al die verheven woorden soms ietwat schril klinken. Niet omdat in grote delen van de wereld de eerbied voor de ‘inherente waardigheid en onvervreemdbare rechten van de mens’ – nog zo’n fraaie frase uit de preambule – nog altijd ver is te zoeken.
Niemand kan in ernst verwachten dat conflicten en tegengestelde belangen zich zo eenvoudig laten elimineren, dat uiteenlopende interpretaties over het primaat van diverse mensenrechten zo gemakkelijk zijn te overbruggen. Het menselijk tekort laat zich nu eenmaal niet opheffen met een sonore beginselverklaring. [..]”

In de voor reacties en discussie bestemde openbare ruimte onder het Commentaar op de website van de Volkskrant schreef ik op 10-12-2008 13:01 de volgende reactie:

Doorgaan met het lezen van “Mensenrechten, ook voor Volkskrantlezers?”

RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 3: Paul Brill, Israël en Iran.

Bijlage bij de Klacht bij de Raad voor de Journalistiek ivm verwijdering van reactie op het Commentaar van de Volkskrant.

(Reacties welkom op Deel 2: Het Pleidooi )

Zoekwoorden “Paul Brill Israël Iran” in archief van de Volkskrant

Een reactie van mij op een hoofdredactioneel Commentaar van de Volkskrant werd verwijderd omdat ik daarin Paul Brill (columnist, (anonieme) commentaarschrijver, recensent en verslaggever van de Volkskrant) op goede gronden een ‘Israël-columnist’ had genoemd. Ik baseerde mijn betiteling op de vele columns, artikelen en recensies van Paul Brill, waarin hij steevast de situatie in het Midden-Oosten vanuit Israëlisch perspectief beoordeelt en (daarom) Iran demoniseert. Hij lijkt op deze manier onze geesten rijp te willen maken voor het volgende Amerikaans-Israëlische militaire avontuur, namelijk het bombarderen van Iran.

Wat heeft Paul Brill toch met Israël? Of tegen Iran? Of is dat dezelfde vraag? Zoeken op de lemma’s “paul brill iran” en “paul brill israël” in het archief van de Volkskrant levert in ieder geval een overstelpende hoeveelheid columns, recensies en achtergrondverhalen over Israël en tégen Iran op. Een greep hieruit:

Praten over Israël. – 24 oktober 2003 “Sommige critici van Israël beseffen het kennelijk nog niet, maar ze hebben al lang de overhand. Kritiek op Israël is veel meer en vogue dan steun aan Israël.

Doorgaan met het lezen van “RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 3: Paul Brill, Israël en Iran.”

RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 2: Pleidooi.

Toelichting op de klacht bij de Raad voor de Journalistiek ivm verwijdering van reactie op het Commentaar van de Volkskrant.

(Reacties welkom.)

Datum  : 27 Juni 2008
Betreft : R.Ch. Van Waning / de Volkskrant
Inzake : Censuur.
Motto   : Kritiek op de pers moet niet alleen mogen, maar ook kunnen.

PLEITNOTA

Geachte Leden van de Raad voor de Journalistiek,

Deze klacht draait om een aantal vragen:

–  Mag een krant zichzelf nog wel onafhankelijk noemen als zij zich stelselmatig leent voor behartiging van andere belangen dan het algemeen belang en kritiek daarop de mond snoert?

–  Moeten journalisten zich niet net als alle andere actoren in het democratische bestel onderwerpen aan de checks and balances die de democratie gezond, en dus transparant, evenwichtig en rechtvaardig houden?

–  Mogen burgers kritiek uiten op journalisten? Zo ja: Waar en hoe? En gelden daarbij nog andere dan wettelijke voorwaarden?

–  Mogen achtergronden, bindingen en belangen die merkbaar van invloed zijn op de keuzen van onderwerpen en bronnen van een journalist en zelfs op zijn opinies daarover, betrokken worden in de beoordeling van zijn werk?

Doorgaan met het lezen van “RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 2: Pleidooi.”