Mensenrechten, ook voor Volkskrantlezers?

shortlink: http://wp.me/p1mUd8-1EBs

‘Mensenrechten, ook voor Zimbabwanen?‘luidt de titel van het commentaar van vandaag, 10 december 2008 (de Dag van de Mensenrechten). De Volkskrant schrijft daarin o.a.

“Op tal van plekken in de wereld zullen vandaag verheven woorden worden gesproken over de mensenrechten. Het is immers precies zestig jaar geleden dat door de lidstaten van de Verenigde Naties de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens werd aangenomen.
Menig spreker zal dit memorabele besluit omschrijven als een unieke triomf voor de menselijke beschaving.  
Er zal ongetwijfeld in overweging worden gegeven dat de mensheid zich moet blijven inspannen voor ‘de komst van een wereld waarin de mensen vrijheid van meningsuiting en geloof zullen genieten en vrij zullen zijn van vrees en gebrek’, zoals de preambule van de Verklaring van 10 december 1948 verkondigt.
Helaas zullen al die verheven woorden soms ietwat schril klinken. Niet omdat in grote delen van de wereld de eerbied voor de ‘inherente waardigheid en onvervreemdbare rechten van de mens’ – nog zo’n fraaie frase uit de preambule – nog altijd ver is te zoeken.
Niemand kan in ernst verwachten dat conflicten en tegengestelde belangen zich zo eenvoudig laten elimineren, dat uiteenlopende interpretaties over het primaat van diverse mensenrechten zo gemakkelijk zijn te overbruggen. Het menselijk tekort laat zich nu eenmaal niet opheffen met een sonore beginselverklaring. [..]”

In de voor reacties en discussie bestemde openbare ruimte onder het Commentaar op de website van de Volkskrant schreef ik op 10-12-2008 13:01 de volgende reactie:

“De Volkskrant leest een ver Afrikaans land de les omtrent de ‘onvervreemdbare rechten van de mens’ zoals de vrijheid van meningsuiting. Ondertussen heeft deze krant zelf er geen enkele moeite mee om kritische reacties van lezers te verwijderen uit reactie- en discussieruimten op haar website. De Raad voor de Journalistiek heeft bevestigd dat zij dit mag als de inhoud van lezersbijdragen de dienstdoende internetredacteur niet bevalt.
Deze uitspraak werd destijds ‘met tevredenheid’ door de redactie begroet, schreef de Ombudsman van de Volkskrant.
Volgens de Volkskrant zijn deze reactie- en discussieruimten namelijk geen publiek domein voor het maatschappelijk en politiek debat. De RvdJ is het daarmee eens. Dit betekent dus dat burgers hier géén vrijheid van meningsuiting hebben. Het lijkt Zimbabwe wel.
De commentaarschrijver heeft helemaal gelijk als hij schrijft dat de mensheid zich moet blijven inspannen voor ‘de komst van een wereld waarin de mensen vrijheid van meningsuiting en geloof zullen genieten en vrij zullen zijn van vrees en gebrek’, zoals de preambule van de Verklaring van 10 december 1948 verkondigt. Die heilige plicht moet echter niet alleen in Zimbabwe worden vervuld,maar ook hier op deze website van een Nederlandse krant.”

De opinieredactie van de Volkskrant reageerde als volgt op mijn bijjdrage aan de publieke discussie over de vrijheid van meningsuiting:

Van               : Bruin, de Willem
Verzonden : woensdag 10 december 2008 17:01
Aan               : Robert van Waning
Onderwerp : Reactie op commentaar

Geachte heer Van Waning,

Helaas hebben wij moeten besluiten u de mogelijkheid te ontnemen nog langer op het hoofdredactioneel commentaar te reageren. Uw reactie op het commentaar over Zimbabwe in de Volkskrant van 10 december is bovendien van de site verwijderd.

Reacties zijn welkom, mits zij betrekking hebben op het betreffende commentaar (en overigens binnen de daarvoor geldende spelregels blijven).

Ogenschijnlijk voldoet u aan deze voorwaarden door de situatie in Zimbabwe te vergelijken met het beleid van de Volkskrant. Naar onze mening toont uw reactie eerder aan dat u – niet voor het eerst – de verhoudingen volkomen uit het oog verliest. Uw mening over de Volkskrant is bovendien genoegzaam bekend, daar u nogal eens in herhaling vervalt.

De Volkskrant deugt niet: wij hebben inmiddels met dit oordeel leren leven.

Met vriendelijke groet,
Willem de Bruin
redactie de Volkskrant

Ik heb hier als volgt op geantwoord:

Geachte heer De Bruin,

Dat Volkskrant inderdaad in een aantal opzichten niet deugt, is niet uw probleem. Daarom kost het u ook geen moeite om daarmee te leven. Als maatschappelijk betrokken burger heb ik het er wel moeilijk mee. U heeft mij nu mijn enige mogelijkheid ontnomen om daar iets aan te doen.

Mensenrechten, vrijheid van meningsuiting, burgerschap, publiek debat, kritiek. Allemaal heel vervelend voor de ivoren-toren-journalistiek, maar toch zult u dáármee wel moeten zien te leven.

Betekent dit dat u mij nu permanent verbannen heeft? Zonder waarschuwing, zonder deugdelijke motivatie, zonder mogelijkheid van verweer? Toe maar. Dat gaat wel ver.

Leest u het Commentaar van vandaag (10/12, Mensenrechten, ook voor Zimbabwanen?’) nog eens goed, en bezin u.

Vriendelijke groet,

Robert van Waning,
Amstelveen

Naar aanleiding van een klacht van mij wegens een eerdere verwijdering van een reactie oordeelde de Raad voor de Journalistiek dat het verwijderen van onwelgevallige reacties binnen de redactionele vrijheid van een krant valt, omdat hun reactie- en discussieruimten géén publiek domein zijn voor het maatschappelijk en politiek debat. In de praktijk betekent dat burgers daar géén vrijheid van meningsuiting hebben.

De (hoofd)redactie van de VK heeft deze uitspraak destijds met gejuich begroet.

Dit roept allerlei vragen op, zoals:

– Als dit hier geen publiek debat is, wat is het dan wel? Een applausmachine voor de redactie van de Volkskrant?

– Als het publieke debat niet plaatsvindt in discussieruimten van de landelijke journalistieke media, waar dan wel?!

– Wat hebben burgers aan het recht op vrije meningsuiting als zij in de praktijk niet over de middelen en mogelijkheden kunnen en mogen beschikken om dat recht onbelemmerd en ongecensureerd uit te oefenen?

De Ombudsman van de Volkskrant was het niet eens met de uitspraak van de RvdJ en ook niet met zijn (hoofd)redactie. Hij vroeg zich in zijn column van 25 oktober jl. af of de redactie niet is blij gemaakt met een dode mus, of mogelijk zelfs een gifpil. De redactie kan immers de haar door de raad en haar zelf opgelegde verantwoordelijkheid voor de website niet nemen:

“Het is van tweeën een: Of de site wordt alsnog publiek domein, waar alles mag wat niet bij wet of goede smaak is verboden, of de site wordt echt van de krant, maar dan ook onder strikte journalistieke voorwaarden die ook gelden voor de papieren krant.”

(Column ‘Rechten en plichten op de site’.
VK 25-10-2008.)

Zie ook:

‘Mensenrechten, ook voor Zimbabwanen?’
(Commentaar de Volkskrant, 10 dec 2008.

‘De Volkskrant mag lezersreacties verwijderen.’
(Commentaar de Volkskrant, 26 aug 2008.)

‘Verbannen door de Volkskrant vanwege meningsuiting.’
(
Op dit weblog.)

RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 1: De Klacht.
(VK Weblog RvW. Het gehele VK Weblog is door de Volkskrant verdonkeremaand.)

RvdJ: De Volkskrant mag ook rechtmatige reacties verwijderen. Deel 2: Pleidooi.
(VK Weblog RvW. Het gehele VK Weblog is door de Volkskrant verdonkeremaand.)

‘Rechten en plichten op de site.’
(Column van Thom Meens, Ombudsman van de Volkskrant, 25 oktober 2008.)

“Sinds kort weten we het zeker. De redactie van de Volkskrant is verantwoordelijk voor de inhoud van ingezonden brieven, of het nu in de krant is of op de website….
De raad denkt daar anders over: ‘ Stelt voorop dat de redactie verantwoordelijk is voor de inhoud van ingezonden brieven en van reacties die worden geplaatst op de website van het betrokken medium. Het staat de redactie echter vrij om ingezonden brieven en andere reacties niet te plaatsen.
’De raad concludeert verder dat de website geen publiek domein is, zodat de krant wel degelijk spelregels mag opstellen. Een van die regels is dat de redactie achteraf artikelen en reacties van de site mag halen, als bij lezing blijkt dat die in strijd zijn met de gebruiksvoorwaarden. De raad is het daarmee eens. Zo gaat dat wel vaker bij internet. Daar kun je niet alles vooraf toetsen, vindt hij.
Op de redactie is deze uitspraak met tevredenheid begroet, niet omdat het leuker is gelijk te krijgen dan ongelijk, maar omdat het een principiële uitspraak is: de website van de krant is geen publiek domein.
Ik vraag me af of de redactie niet is blij gemaakt met een dode mus, of zelfs een gifpil. Want hoe is deze uitspraak te rijmen met de spelregels van de website? Daarin staat onder meer de volgende passage: ‘De Volkskrant sluit iedere aansprakelijkheid voor enige door u of derden op het Volkskrantblog of op een andere Volkskrant- website geplaatste content uit. De gebruiker is aansprakelijk en vrijwaart de Volkskrant B.V. en aan haar gelieerde vennootschappen voor enige aanspraken van derden en voor daarmee samenhangende schade en kosten die verband houden met de door u op het Volkskrantblog of op een andere Volkskrant-website geplaatste content.’
Natuurlijk, juridisch gezien is aansprakelijkheid iets anders dan verantwoordelijkheid, maar het gaat er bij mij niet in dat je wel verantwoordelijk kunt zijn voor iets wat onder jouw vlag gebeurt, maar niet aansprakelijk voor de gevolgen. [..]”

Auteur: robertvanwaning

"Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang." (Wouter Bos.) "Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht." (Van Thillo.). Dit 'weblog' is voornamelijk een openbaar archief van mijn bijdragen aan het openbare publieke debat over lokale Amstelveense kwesties op Amstelveen.Blog van oud-journalist Johan Bos. De ervaring heeft mij namelijk geleerd dat reacties en bijdragen aan het publieke discussies op openbare (want voor iedereen toegankelijke) platforms willekeurig worden gecensureerd en zelfs volledig worden verwijderd als de inhoud de redacteur, de webbeheerder of dienstdoende (altijd anonieme) moderator onwelgevallig is, ook al was er geen enkele regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden geschonden. Dit heb ik meegemaakt op Stand.nl, op het Weblog van de Volkskrant, (kijk ook hier en hier) op Amstelveen Dichtbij en ook op Amstelveen.blog (Zoek met naar #Censuur). Wie bezwaar maakt tegen dit soort ongrondwettelijke inbreuken op de vrijheid van meningsuiting, kan zonder opgave van reden, zonder mogelijkheid van verweer of bezwaar en zonder opgave van strafduur voor onbepaalde tijd worden verbannen uit het reactie- en discussieforum. Ik ben op die manier voor korte of langere tijd en zelfs permanent verbannen geweest uit alle bovengenoemde fora waaraan ik heb deelgenomen aan de publieke discussies, zonder dat ik ooit anderen persoonlijk heb beledigd, bedreigd, belasterd of op andere manier regels had geschonden. Mijn opvattingen en meningen bevallen de redacties etc. kennelijk niet altijd. Zij maken graag misbruik van hun macht en van de mogelijkheid om onwelgevallige opinies te onderdrukken en zelfs om'lastige burgers' uit te schakelen van deelname aan het openbare discussies. Het 'publieke debat' geeft dan ook geen betrouwbare weergave van wat er onder burgers aan opvattingen en opinies leeft. In Nederland worden meningsuitingen niet gecensureerd door de overheid maar door redacties van journalistieke media. Laster, smaad en grove persoonlijke beledigingen zijn in de sociale media inmiddels zó gebruikelijk, dat aangiften daartegen bijna niet meer door het Openbaar Ministerie worden vervolgd. Zolang zij echter op grond van het het Wetboek van Strafrecht strafbaar zijn, zou dit - zeker in flagrante gevallen waarin mensen werkelijk erdoor worden beschadigd - wel moeten gebeuren. Anders moeten die artikelen uit het WvS worden geschrapt. In onderstaande discussies staan veel gevallen van laster of lasterlijke suggesties. U vindt die door met te zoeken naar #Laster of #Suggestie. Verwijderde reacties vindt door te zoeken naar 'XXX Verwijderd' Sommige daarvan heb ik aangemerkt als '#Censuur'.

28 thoughts on “Mensenrechten, ook voor Volkskrantlezers?”

  1. "Naar onze mening toont uw reactie eerder aan dat u – niet voor het eerst – de verhoudingen volkomen uit het oog verliest."
    Voorwaar, een waarneming van de redactie die er mag zijn, die staat als een huis. Wie de mensenrechten in een helse plaats als Zimbabwe – oord van dood, onderdrukking en geweld – wil vergelijken met het redactiebeleid van de website van de Volkskrant, die is alle contact met de realiteit volledig kwijt.
    Uw nietsontziende geraas over uw eigen kleine privé-ongerief aangaande de Volkskrant staat wat mij betreft gelijk aan het pissen op de graven van de slachtoffers van Mugabe.

  2. @Robert,
    Dat was midden in de roos.
    Daarvoor hoef je niet te vertrouwen op mijn oordeel, want de Volkskrant-redactie ziet het duidelijk ook zo.
    Want er is niets mis aan de toon van je reactie, en kennelijk moet het dus de inhoud zijn. De boodschap van die inhoud is ook duidelijk, en elders vandaag ook al verwoord: handhaving van mensenrechten begint thuis.
    En ene Robert van Waning had de tegenwoordigheid van geest om als dat thuis de website van de Volkskrant te zien. Om vervolgens een duidelijke schending van de mensrechten te kunnen constateren: een schending van het recht op de vrijheid van meningsuiting.
    Tja, dat was te veel voor de Volkskrant-redactie – de emoties wonnen het kennelijk van het gezonde verstand, en de kennis van de mensenrechten, en men besloot tot verdere censuur.
    Hiermee is de Dag van de Menserechten op de website van de Volkskrant een zwarte dag geworden.
    Of misschien toch een dag van hoop, want voor iedereen zou nu overduidelijk moeten zijn dat de vrijheid van meningsuiting in slechte handen is bij de Volkskrant-redactie.
    Misschien dat de huidige stank ertoe leidt dat een proces van verbetering gestart wordt.
    Want dit is echt een grandioze puinhoop.Reactie is geredigeerd

  3. @Rob,
    Pijnlijk. Anders kan ik uw reatie niet betitelen.
    De vergelijking met Zimbabwe gaat namelijk wel degelijk (gedeeltelijk) op. Niet voor wat betreft dood en geweld, maar wel voor wat betreft de onderdrukking van het UNIVERSELE recht van vrije meningsuiting.
    Onderdrukking van de vrijheid van meningsuiting is een misbruik van macht, een vorm van geweld en van onderdrukking, ongeacht ongeacht waar het gebeurt.
    Natuurlijk is de situatie in de open en vrije democratische rechststaat Nederland heel anders dan in Zimbabwe. Dat betekent niet dat het onderdrukken van een universeel mensenrecht als de vrijheid van expressie hier minder hard aankomt dan daar. Misschien juist wel meer, omdat wij hier niet gewend zijn aan andere vormen van geweld en onderdrukking.
    In Zimbabwe is niet iedereen voortdurend slachtoffer van fysiek geweld, maar wel van de ontzegging van het recht om voor je mening uit te komen. Dát is de overeenkomst tussen Zimbabwe en de reactie- en discussieruimte onder het hoofdredactionele commentaar van de Volkskrant (dat overigens door niemand kan worden verwijderd).
    Het onderdrukken van de vrije meningsuiting is een vorm van machtsmisbruik, van geestelijke verkrachting, van geweld. Wie dat niet ziet, heeft geen oog voor de essentie van machteloosheid.
    Verzet tegen de onderdrukking van UNIVERSELE mensenrechten is geen ‘privé-ongerief’, maar helaas nog steeds een UNIVERSEEL ongerief. De redactie van de Volkskrant heeft dat zojuist weer aangetoond.
    De strijd gaat door, elders én hier.

  4. Tsja. het feit dat je dit blog hebt, bij de Volkskrant, en daar je hele verhaal over die Volkskrant op kwijt kunt, bevestigt voor mij dat je vrijheid van meningsuiting hebt.
    Die vrijheid betekent namelijk niet dat je waar dan ook je mening mag uiten. De gedachte dat je onder een stuk over Zimbabwe of Ruanda of voor mijn part de schimmel van Sinterklaas (wéér) met je eigen privégrieven aangaande de redactie mag komen, terwijl de rest van de lezers wellicht meer geïnteresseerd zijn in het werkelijke onderwerp (en jij bent het niet die bepaalt wat het onderwerp is!) is ten enen male onjuist.
    Gezien je blog, nota bene bij die vermaledijde Volkskrant, doet deze krant er heel veel aan om jou vrijheid te gunnen. Kom daar maar eens om bij de Telegraaf. Bij GeenStijl bijvoorbeeld wordt kritiek gewoon gewist – ook ik ben daar verbannen.
    Dus laat voortaan de Zimbabweanen met rust en kies je podium zorgvuldiger.

  5. @Rob,
    Vrijheid van meningsuiting betekent juist dat je zelf ieder moment en iedere plek kunt en mag kiezen om je eigen mening te uiten. Als iemand anders steeds het recht heeft om je die keuze en die mogelijkheid naar zijn believen te ontnemen, dan heeft die vrijheid geen enkele betekenis.
    Als ik niet zelf mag bepalen om waar dan ook mijn mening te uiten, wat betekent UNIVERSEEL dan nog?
    Dit commentaar ging niet over Ruanda, Zimbabwe, China of het paard van Sinterklaas, maar over de universaliteit van mensenrechten en over ieders plicht die te (laten) respecteren. Daarbij vermeldde de commentator de in het bijzonder de vrijheid van meningsuiting. Die vrijheid wordt immers terecht het belangrijkste grondrecht genoemd. Dat was dan ook het wérkelijke onderwerp van dit commentaar.
    Ik bepaal inderdaad niet het onderwerp van het Commentaar, maar wél de inhoud van mijn reactie die ik op uitdrukkelijke uitnodiging van de redactie plaatste op de daartoe bestemde plaats. Daarbij schond ik geen enkele Spelregel of enige andere regel van wet of fatsoen.
    Opinieredacteur Willem de Bruin gaf trouwens ook toe dat mijn (verwijderde) reactie inderdaad betrekking had op het betreffende commentaar. Terwijl de Spelregels op zichzelf onrechtmatig zijn, kan men ook worden bestraft als men ze níet overtreedt.
    Dat heet willekeur, en is een vorm van machtsmisbruik en geestelijk geweld.
    "De dictator bestaat immers niet uit het gedachtegoed dat hij voorstaat, maar uit het stilzwijgen dat hem omringt."
    (Rob Wijnberg, opinieredacteur NRC Handelsblad, ‘In Dubio’, 2008, pag. 61.)
    "Een zo ruim mogelijke opvatting van meningsvrijheid – en daaronder valt ook de taak van de overheid en de samenleving als geheel om iedereen de mogelijkheid te verschaffen van die vrijheid gebruik te maken – moet vooral worden begrepen als een poging scheve machtsverhoudingen recht te trekken."
    (Ibid. p 62.)
    "Elk stilleggen van een discussie is een aanmatiging van onfeilbaarheid." (John Stuart Mill, ‘Over vrijheid’, geciteerd door Rob Wijnberg, ibid. pag 52.)Reactie is geredigeerd

  6. Sorry, maar daarmee ben ik het simpelweg niet eens. Ik onderbreek geen rechtszaak om over mijn parkeerbon te palaveren, ik kom niet naar een partijvergadering om plenair mijn onkosten te claimen en ik schrijf niet onder jouw blog over mensenrechten in 2008 dat ik het niet met je eens was in 2006.
    Er is een tijd en een plaats voor alles wat gezegd moet worden. Je hebt de verkeerde keuze gemaakt. Ik denk niet dat we het erover eens worden, maar zo zie ik het.
    Vrijheid van meningsuiting – ik herhaal het nog maar even – heb je. Getuige ook dit betoog van jouw hand. Het valt me wel vaker op hoe vaak mensen dingen zeggen die ze naar eigen zeggen ‘niet mogen zeggen in dit land’. Waarmee ze onmiddellijk hun eigen ongelijk bewijzen.Reactie is geredigeerd

  7. @Rob,
    Je bent het niet alleen niet met mij eens, maar je uit ook scherpe kritiek en probeert mij zelfs belachelijk te maken alsof ik het zou hebben over de schimmel van Sinterklaas en parkeerbonnen. Niet leuk voor mij, maar het hoort erbij. In een publieke en politieke discussie mogen (en moeten soms zelfs) immers dingen scherper gezegd worden dan in een normaal gesprek.
    Je gaat echter niet inhoudelijk in op wat ik jou had geantwoord, en dat is goedkoop en zelfs laf.
    De Volkskrant noemt de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens een memorabel besluit en een unieke triomf voor de menselijke beschaving. Volgens deze krant moet de mensheid zich blijven inspannen voor de komst van een wereld waarin de mensen vrijheid van meningsuiting zullen genieten, etc. De commentator schreef vervolgens: "Helaas zullen al die verheven woorden soms ietwat schril klinken, omdat in grote delen van de wereld de eerbied voor de ‘inherente waardigheid en onvervreemdbare rechten van de mens’ nog altijd ver is te zoeken."
    Dat, m’n beste Rob, is nu juist precies de goede tijd en plaats om deze krant erop te wijzen dat zij zelf dat grondrecht van vrije meningsuiting met voeten treedt door onwelgevallige kritiek van haar lezers naar eigen willekeur te verwijderen. Zoals ook nu weer is gebeurd. Quod erat demonstrandum.
    Er zijn twee mogelijkheden: Óf mijn reactie is volkomen onzin, óf het is juist wat ik schreef, namelijk dat het commentaar hypocriet is omdat deze krant zelf het universele mensenrecht van vrije meningsuiting schendt als het haar uitkomt. In het eerste geval had de redactie mijn reactie gewoon moeten laten staan. Er werd geen enkele regel mee geschonden, en er wordt hier wel meer onzin geschreven, zowel in het commentaar als in de reactieruimte eronder. Ook in het tweede geval (dat mijn reactie wel degelijk doel trof) had de redactie mijn reactie moeten laten staan. De mogelijkheid van kritiek van iedereen op iedereen (‘checks and balances’) is nu eenmaal de levensvoorwaarde voor democratie. Daarom is de vrijheid om kritische meningen te uiten juist een universeel mensenrecht. De Volkskrant had dit juist zelf nog maar eens in haar commentaar benadrukt. De huichelaars.

  8. Ik ben tegen boycotten of bannen, maar het moet Robert zo langzamerhand toch wel aan het denken zetten. Hoog tijd voor zelfreflectie, Robert! Het kan niet zo zijn dat alles altijd aan een ander ligt.

  9. Betty,
    Zou je alsjeblieft ook op de inhoudelijke kant van deze kwestie willen ingaan? Daar hebben we misschien nog iets aan. Wat vind jij dat ik zó verkeerd heb gedaan dat hierdoor de verwijdering van mijn reactie en mijn permanente verbanning uit de reactieruimte onder het hoofdredactioneel commentaar gerechtvaardigd was?
    Het belemmeren van iemand meningsuiting is altijd verkeerd, tenzij hij telkens regels van wet of fatsoen overschrijdt. Heb ik dat volgens jou gedaan? Waar en wanneer dan? Als je dan zo tegen boycotten en bannen bent, waarom dan in dit geval niet?

  10. Robert, veel mensen zijn jouw moraliserend en badinerend gebral zo langzamerhand zat, snap dat dan!
    Ik herinner me nog jouw stuk over Elina Walda. Dat heeft bij veel mensen kwaad bloed gezet. Je moet je toon matigen en je arrogantie afleggen.

  11. Betty,
    Dit is niet de inhoudelijke reactie waar ik (tegen beter weten in) op had gehoopt.
    Eline Walda, dat is toch die handige netwerkster die in strijd met alle regels van de internetredactie wél een commerciële (zelf)aanbeveling op haar VK weblog mag plaatsen? Ik heb inderdaad regelmatig kritiek op dit soort vriendjesjournalistiek. Het is waar dat je als klokkenluider weinig vrienden maakt. Als mensen het niet met mij eens zijn, moeten zij mij dat gewoon schrijven ipv te stikken in hun kwade bloed. Het geval speelde langer dan twee jaar geleden, is het niet? Wat een wrok!
    Maar ‘gebral’, nee daar herken ik mij niet in.
    Heb je misschien ook nog iets zinnigs te melden, of blijf je gewoon lekker natrappen? Je bent duidelijk blij met mijn verbanning. Geluk ermee.

  12. Robert, het maakt mij helemaal niks uit of jij verbannen wordt al dan niet. Ik zou het zelf niet zo gauw doen, maar ik kan me ook wel voorstellen dat redacties een beetje moe worden van je telkens repeterende, moraliserende en eenzijdige betoog. Bovendien staat het hen vrij om dit te doen. Ik zou zeggen, als je dan niet wilt zelfreflecteren, blijf het dan steeds proberen, maar sta er niet van te kijken dat sommigen het zat worden en daarop acteren. Dat is het spel dat je speelt als je aan opinieren of bloggen begint.Reactie is geredigeerd

  13. Betty,
    Het maakt jou zelfs niets uit waarom de redactie van de Volkskrant mij het recht en de mogelijkheid heeft ontnomen om nog te kunnen reageren op het hoofdredactioneel commentaar van de ochtendkrant waarop ik al vele jaren geabonneerd ben.
    Zelfs de manier waarop de redactie mij heeft verbannen, lijkt op niemand enige indruk te maken:
    – Zonder voorafgaande waarschuwing,
    – zonder deugdelijke motivatie (ik had geen enkele regel geschonden),
    – zonder mogelijkheid van verweer, en
    – zonder opgave van strafduur.
    Levenslang, dus, zonder enige vorm van proces. Niet in Zimbabwe, maar ‘gewoon’ hier in Nederland, op de website van een landelijke kwaliteitskrant die gisteren nog pleitte voor vrijheid van meningsuiting in Zimbabwe..(Ik begrijp nu waarom: prima, die vrijheid van meningsuiting, maar niet hier!)
    Mijn enige ‘troost’ is dat ik duidelijk gelijk heb gekregen, zij het niet op de manier die ik had gehoopt.Reactie is geredigeerd

  14. Robert van Waning, kronkelt zich in allerlei bochten om zijn onzinnige vergelijking maar te kunnen rechtvaardigen.
    Schijnheilig is natuurlijk de reactie van Ina Dijstelberge, die nota bene zelf alles in het werk heeft gesteld om een lid van dit weblog te laten verbannen!!

  15. @JB,
    Mensenrechten zijn universeel, en dus niet relatief en ook niet afhankelijk van de omstandigheden. Men kan ze ook niet selectief toe te passen: Jij krijgt van mij wel recht van vrije meningsuiting en jij niet, gewoon omdat jouw smoel mij niet aanstaat of omdat ik je een vervelende lastpak vind.
    Het is dus helemaal niet nodig om je in allerlei bochten te wringen om schendingen van mensenrechten met elkaar te vergelijken, want die zijn overal en onder alle omstandigheden ontoelaatbaar. Dus zowel in Zimbabwe als in Nederland of waar dan ook. Daarom heten die mensenrechten ook universeel.
    Maar goed, jij vindt de verwijdering van mijn reactie en mijn verbanning dus terecht. Wil je misschien vertellen waarom? Omdat het niet klopte wat ik schreef? Omdat jullie vinden dat ik overdreef? Of domweg omdat jullie het er niet mee eens zijn? Moeten dan eigenlijk alle reacties en bijdragen waar julie het niet mee eens zijn, worden verwijderd? Staat dit ook in de Spelregels? In de wet misschien? Ga eens kijken wat er in de afgelopen weken allemaal geschreven is in de reactieruimten onder het hoofdredactioneel commentaar. Ben je het daar overal mee eens? Niet? Verwijderen dan maar?
    Iedereen heeft recht op een eigen mening, en ook op het uiten daarvan, behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet. Dat is niet alleen een Grondrecht, maar zelfs een universeel mensenrecht.

  16. De Dag van de Mensenrechten (10 december jl.) inspireerde niet alleen de (hoofd)redactie tot een commentaar (http://extra.volkskrant.nl/opinie/artikel/show/id/2148/Mensenrechten%2C_ook_voor_Zimbabwanen%3F maar ook VK bloggers.
    Zo schreef Rutger in the USA’ in zijn VK weblog http://www.volkskrantblog.nl/bericht/235733o.a.:
    "Mensenrechten zijn niet aanwezig in de meeste 3e wereld landen, ze zijn niet of nauwelijks aanwezig in China, India, Rusland. Deze landen inclusief bijna heel Afrika zijn bijna 3 miljard mensen of de helft van de wereld. Dit is natuurlijk vreselijk, maar het grootste probleem is dat in de ‘democratische’ landen die het voorbeeld moeten geven, op sommige gebieden bijna even erg zijn. [..] In ieder geval mensen rechten worden niet alleen gebroken in de helft van de wereld waar de economie nog niet zo ontwikkeld is. Her is hier in de zogenoemde democratische landen waar de strijd nog moet los barsten, en deze keer gaat het over de mensen rechten op het internet en andere digitale data."
    Peter Louter schreef in zijn VK weblog http://www.volkskrantblog.nl/bericht/235514 o.a.:
    "Die [mensen]rechten kunnen dan ook universeel genoemd worden in de zin dat alle mensen, waar dan ook ter wereld, daar in kunnen herkennen wat ze het liefst in hun leven gerealiseerd zouden zien. [..] Sinds de eerste mensenrechtenverklaring die universeel kunnen worden genoemd, hebben mensen in alle landen ter wereld zich met toewijding voor die rechten ingezet. De geschiedenis sinds 1948 kent de namen van veel mensen die voor hun toewijding en inzet zijn gevangen genomen, in psychiatrische centra zijn opgesloten, zijn gedood, verbannen en gemarteld, of blootgesteld aan pesterijen en tegenwerking. Ook de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, kent zijn martelaren, helden, verzetstrijders en moegestredenen. Bij hen wil ik even kort stil staan. Zij vormen het bewijs dat de erkenning van mensenrechten geen vanzelfsprekende zaak is.[..]
    De vrijheid die we hebben is te danken aan de mensen die in hun leven risico’s hebben genomen om daar voor te strijden. De nog te verwerven vrijheid in andere delen van de wereld zal het eveneens moeten hebben van mensen die bereid zijn daar grote risico’s voor te lopen. Mensen die zich nu of in het verleden hebben ingezet voor mensenrechten, als regel tegen de bestaande situatie in, zijn uitzonderlijke mensen. Ze hebben zich los gemaakt van de heersende opvattingen, zich niet neergelegd bij bestaande situaties en zich ingezet voor anderen. Aansprekende en bekende voorbeelden van zulke strijders zijn bijvoorbeeld Martin Luther King, Nelson Mandela, Evgenia Ginzberg en Daw Aung San Kyi. Maar er zijn nog heel veel anderen die minder bekend of zelfs naamloos zijn. Hun idealen kwamen voort uit een vrij geweten.[..]
    De bestaande kritiek op de UVRM, als zou die te Westers zijn, kan ik niet delen. Het is kritiek die voortkomt uit de onmacht of de onwil om die rechten te erkennen omdat ze indruisen tegen de belangen van anderen die niet gebaat zijn bij maatschappelijke veranderingen en die tegenwerken. Zij zijn het ook die het de strijders voor mensenrechten moeilijk maken.[..]
    De erkenning van mensenrechten vergt een gelijktijdige stap naar een democratische inrichting van de samenleving. De naleving van mensenrechten en het opkomen daar voor, is alleen mogelijk in een open samenleving. De naleving en handhaving van mensenrechten vergt onder meer een vrije pers, onafhankelijke rechtspraak, een door een gekozen parlement gecontroleerde overheid en een scheiding van kerk en staat.In het zestig jaar bestaan van de UVRM zijn er successen geboekt, maar ook nederlagen geleden. Er is echter geen andere keuze dan er mee door te gaan. Er is geen alternatief. Mensenrechten vormen geen zaak waar alleen de overheid of instituties op kunnen worden aangesproken. Mensenrechten beginnen bij ons zelf. Bij de plicht om de mensenrechten van anderen te waarborgen. In het klein en in het groot. Dat kan alleen als de mensenrechten uitdrukkelijker bij de gewetensvorming worden betrokken dan nu het geval is."
    Kokopelli schreef in zijn VK weblog http://www.volkskrantblog.nl/bericht/235486 o.a.:
    "Waar moet je als mens beginnen? Waar moet je jezelf zorgen over maken en waar moet je je zoal over vervloeken? Kijken naar de voor ons ver-van-mijn-bed landen misschien, waar onbarmhartige dictaturen nog steeds de ijzeren scepter zwaaien en het leven van veel onschuldige mensen genadeloos onder de knoet houden? Repressie als vlammend zwaard der superiore macht?[..] plein van de Hemelse Vrede in Beijing .. Tibet .. Robert Mugabe .. voormalige Oostblok .. Griekenland .. De goedmoedige Turk om de hoek .. De kut Marokkaan of klote Turk rondhangend op de straat .. Denk er eens over na … Mensenrechten! .. Je eigen of aangenomen kinderen. Ga je daar wel op fatsoenlijke en op humane wijze mee om? .. Mensenrechten! .. Om nog maar te zwijgen hoe je met je partner omgaat. Zie je hem of haar als volwaardig mens? Jouw medestrijder of meestrijdster in het leven? Ik heb de laatste tijd geleerd dat er veel meer bestaat dan alleen maar puur egocentrisme. Dus respecteer je haar of hem ten volle? Mensenrechten! ..Grootschalig en wereldwijd begonnen en al heel snel minuscuul in ons kleinschalige Nederland geëindigd. Toch heeft dat voor mij allemaal te maken met Mensenrechten! Ik hoop dat vandaag iedereen op het VK blog daar even bij stil wil staan… "
    Inderdaad, opkomen voor vrijheid van meningsuiting in Nederland is zeker niet heroïsch, maar helaas nog steeds noodzakelijk. Het is vaak ook knap lastig, want ook hier zijn er gevestigde belangen die er niet voor schromen om hun macht en hun middelen en mogelijkheden tot repressie te misbruiken.Reactie is geredigeerd

  17. Ten eerste erg bedankt dat u mij heeft gequote. Ik ben het zelf niet eens met de beslissing van de Volkskrant omdat u reactie netjes was geschreven. Ik ben me niet helemaal bewust van de lange achtergrond tussen U meningsverschil met de Volkskrant, maar dan nog is in ieder geval het verwijderen van U bericht deze keer ongegrond.
    Verder wil ik nog wel even zeggen (u refereerde er al na in het begin) dat de Volkskrant eigenaar is van deze site dus zelf mag bepalen wat er op komt. Vrijheid van meningsuiting geld in zoverre dat als u zelf een site/forum begint dat u mag zeggen wat u wilt. Ik vind het dus wel het goed recht van Volkskrant om berichten te verwijderen, (alhoewel liever niet) maar deze keer zie ik geen gegronde redenen.
    Vrijheid van meningsuiting is naar mijn inziens een doodgegooid onderwerp, maar ik zal er dan toch maar een blog aan wagen.
    Groeten Rutger

  18. @Rutger,
    De eigenaar van de zaal of van de site, is niet de eigenaar van uw mening. ‘Universeel’ wil zeggen: Overal en altijd, onder alle omstandigheden, onafhankelijk van omstandigheden en eigendoms- en machtsverhoudingen en ongeacht de personen van wie de mening uitgaat of tegen wie die gericht is, natuurlijk behoudens ieders verantwoordelijkheid voor de wet. Die universaliteit dient juist om de mogelijkheid van willekeur uit te sluiten. Het is pijnlijk dat journalisten daar zo weinig begrip en respect voor tonen.

  19. @Robert
    Daar heeft u wel gelijk in inderdaad. Maar de site is privé eigendom en daarom kan de eigenaar beslissen wat er mee gebeurt. Dat is volgens mij niet perse het beperken van vrijheid van meningsuiting. Ten eerste heeft u het nu hier op uw blog staan, ironisch gezien op de zelfde site en van de zelfde eigenaar. Dus het is nauwelijks tot geen belemmering van u vrijheid van meningsuiting.
    Wel een beperking van de publieke discussie omdat mensen die het artikel lezen, niet u reactie meer kunnen zien.

  20. @Rutger,
    De reactie- en discussieruimte onder het hoofdredactioneel commentaar van de Volkskrant is praktisch de enige manier om daar direct op te kunnen reageren en daar evt. commentaar of kritiek op te geven.
    De krant geeft iedere dag haar visie op politieke onderwerpen die van algemeen maatschappelijk belang zijn en waar maatschappelijk en politiek betrokken burgers een mening over hebben.
    De meningen van journalisten, politici, bestuurders en burgers en de discussies die tussen al deze spelers in het democratische krachtenveld, vormen het publieke debat waarvan niemand mag worden buitengesloten.
    Vrijheid van meningsuiting heeft geen betekenis als men die niet kan en mag gebruiken in het algemeen maatschappelijk en politiek debat.
    De Volkskrant is één van de leidinggevende kwaliteitskranten en tevens opiniemakers in onze democratie. Haar internetsite, met alle artikelen, commentaren, columns, recensies etc. en met alle reactie- en discussieruimten waarin burgers kunnen participeren in de politieke en maatschapelijke meningsvorming, is bij uitstek een openbaar en publiek forum waarop alle burgers ten volle over hun vrijheid van meningsuiting moeten kunnen beschikken, zonder daarbij te worden gehinderd door de willekeur en de persoonlijke sym- en antipathieën van anonieme redacteuren en andere medewerkers van de krant.
    Het VK weblog is een aardig particulier notitieblok, maar het speelt nauwelijks een rol in het publieke debat.
    In de huidige tijd staat een verbanning als die mij nu is opgelegd, gelijk aan een verbanning naar de Goelag Archipel in Siberië tijdens het sovjet-communisme. Dit is onterecht en onrechtvaardig.
    In een beschaafde democratische rechtssttaat zou zoiets niet zomaar zonder enige vorm van proces, zonder deugdelijke motivatie, zonder mogelijkheid van verweer en zonder opgave van strafduur niet mogen.

  21. Ik denk dat u ten dele gelijk heeft, alhoewel ik het nooit zou vergelijken met het lijden in de Goelag. Verder moet u niet vergeten dat u recht heeft op vrijheid van meningsuiting, niet op een publiek. Inderdaad speelt een blog nauwelijks een rol in het publieke debat, maar het is wel de mooiste en meest democratische en publieke vorm van de vrijheid van meningsuiting die tot nu toe is uitgevonden. Het recht op een groot publiek is nergens toegewezen. Als u dat wilt dan zou ik of een officiële klacht indienen bij de RvdJ (want die gaven de Volkskrant het recht om reacties te verwijderen) of misschien kunt u een rechtszaak beginnen. Protesteren voor het hoofdgebouw van de Volkskrant kan ook. Allemaal mogelijkheden van de vrijheid van meningsuiting.

  22. Robert, ‘ieder vogeltje zingt zoals het gebekt is’, dat lijkt me het principe dat hier geschonden is.
    Dus is het willekeur als een objectief en toetsbaar criterium ontbreekt.
    Ik heb al eerder gezien, bijvoorbeeld bij Ruud Zweistra dat niet de mening als zodanig, maar de appreciatie voor de wijze waarop de mening is verwoord, een grote rol kan spelen.
    Dat is ongeveer hetzelfde als voor een multiculturistische samenleving zijn maar liever geen Turk of Marokkaan als buur te weillen hebben. (‘Oh, niet dat ik tegen die mensen ben hoor, maar…..ze hebben van die rare geurtjes die in het hele trappenhuis hangen’).
    Bij dit soort dingen speelt vlgs mij niet alleen de redactie een rol, maar ook de gevoelens van discussiedeelnemers die naar de redactie worden geuit.
    Mijn standpunt lijkt me helder. Geen restrictie op de vrijheid van meningsuitng en accepteren dat ieder vogeltje anders zingt. De enige beperking die ik accepteer is het weren van de discussiestijl die zich bedient van ad hominems omdat die fnuikend is voor de discussiesfeer en blamewars veroorzaakt.

  23. Rutger en Peter,,
    Een verbanning uit de reactieruimte onder het hoofdredactioneel commentaar van de Volkskrant is net zomin te vergelijken met het lijden in de Goelag Archipel als de mensenrechtensituatie in Zimbabwe ook maar enigszins lijkt op die in Nederland. En toch hebben die drie situaties één markant ding gemeen: Critici wordt er de mond gesnoerd. Mensen mogen er geen dingen zeggen of schrijven die de machthebbers niet bevallen. En je mag het dan ook weer overdreven vinden om de (vaak anonieme) censurerende redacteur een ‘machthebber’ te noemen, maar toch heeft die figuur één markante overeenkomst met een machthebber: hij heeft de middelen en de mogelijkheden om zijn wil op te leggen aan andere mensen zonder een beroep te hoeven doen op democratisch gelegitimeerde regels van recht, fatsoen en redelijkheid, en hij hoeft zich ook niet voor eventueel misbruik van zijn macht te verantwoorden.
    Als ik werkelijk overdrijf in het maken van mijn vergelijkingen, dan is dat voornamelijk mijn probleem, omdat ik mijzelf daarmee voor gek zet. Omdat mensennrechten zoals de vrijheid van meningsuitin universeel zijn, heeft ook de schending ervan een universeel karakter, onafhankelijk van plaats, tijd en omstandigheden en dus ook onafhankelijk van de vraag door wie de schending wordt gepleegd en tegen wie die gericht is.
    Opinieredacteur Willem de Bruin heeft met zijn niet-gemotiveerde verwijdering van mijn kritische opmerking en met zijn beslissing om mij zonder voorafgaande waarschuwing en zonder mogelijkheid van verweer voor onbepaalde tijd te verbannen uit dit openbare discussieforum aangetoond hoe terecht mijn opmerking over de hypocrisie van het Commentaar was. Als ik nog (niet helemaal) gelijk had, dan heb ik het nu wel overduidelijk gekregen. Het laatste woord is hier nog niet over gezegd, want nu moet ik natuurlijk door met mijn streven naar:
    – erkenning van het publieke karakter van de discussieruimtes op de internetsites van niet-categoriale media;
    – erkenning van hun status als platform voor het publieke, politieke en maatschappelijke debat;
    – de toekenning van een volledige, onverkorte en onbelemmerde vrijheid van meningsuiting van reageerders en deelnemers aan discussies, natuurlijk met behoud van ieders verantwoordelijkheid voor de wet en (wat mij betreft) met inachtneming van algemeen aanvaarde regels van fatsoen;
    – op zijn minst de morele veroordeling van de Volkskrant wegens schending van de vrijheid van meningsuiting, wegens veronachtzaming van haar taak als bewaker van democratische rechten en vrijheden, en wegens misbruik van macht, wegens onprofessioneel gedrag en wegens aantasting van het vertrouwen in de onafhankelijke, integere en betrouwbare journalistiek.
    "De geestelijke vrijheid van het individu heeft een nadrukkelijk maatschappelijk belang. In de traditie van de verlichting en de Franse Revolutie getuigt [John Stuart] Mill van een optimistisch vooruitgangsgeloof. Naar zijn idee is de maatschappelijke vooruitgang gediend bij een maximale geestelijke vrijheid van alle individuen en een open uitwisseling van gedachten. Alleen dan kunnen de beste ideeën naar voren komen."
    (Jos van Dijk, ‘Dit kan niet en dit mag niet. Belemmering van uitingsvrijheid in Nederland’, 2007, p196.)
    "De vrije meningsuiting is een onmisbaar element in een democratische samenleving waarin burgers via vrije gedachtewisseling tot de best mogelijke oplossingen komen." (Ibid. p201.)
    "De hevigste strijd rond de uitingsvrijheid gaat vaak over ongelijke behandeling, het al dan niet sanctioneren van een bepaalde uiting waarbij wel degelijk inhoudelijke gronden, het al of niet eens zijn met de spreker, een rol spelen." (Ibid. p204.)

  24. @Robert, principieel kan ik je betoog wel volgen.
    Praktisch gesproken lijkt me er sprake van een humeurige redacteur die niet goed heeft nagedacht. En dat stelt de vraag naar het niveau waarop dit soort zaken moet worden opgelost.
    Persoonlijk denk ik dat het soms onnavolgbare redactiebeleid gediend zou zijn met een onafhankelijke beroepsmogelijkheid.
    De ombudsman die ik een enkele keer in die functie heb zien optreden heeft een weinig indrukwekkend beeld achter gelaten.

  25. @Peter,
    Alles goed en wel, maar hier is een grens overschreden.
    Er is niet alleen een (mijns inziens terechte en correcte) meningsuiting verwijderd, maar bovendien is een criticus permanent de mond gesnoerd, het zwijgen opgelegd, ‘kaltgestellt’ door een levenslange verbanning uit een openbaar platform voor publieke discussie.
    Om maar weer eens een ‘overdreven’ vergelijking te maken: Het is alsof de Volkskrant een publicatieverbod krijgt opgelegd omdat zij zich kritisch heeft uitgelaten over de regering in het algemeen of over premier Balkenende in het bijzonder. Het is alsof een columnist de wacht wordt aangezegd, omdat hij iets onvriendelijks over de hoofdredacteur heeft geschreven. Het is alsof Frank Kalshoven a.s. maandag op staande voet wordt ontslagen omdat hij in zijn column in het Economie-katern van vandaag (zaterdag 13/12) zijn eigen Volkskrant verwijt een lobby-verhaal te publiceren van bouwondernemers en projectontwikkelaars die graag willen meesnoepen uit de ruif van ondoordachte en onverantwoordelijke crisismaatregelen van de regering.
    Hypocrisie, behartiging van plat eigenbelang onder het huichelachtige mom van algemeen belang, belangenbehartiging en lobbyisme onder het mom van onafhankelijke en integere journalistiek, tribaal cliëntelisme, het moet allemaal aan de kaak kunnen worden gesteld. Maar door wie dan, als de journalistiek dit om allerlei zelfzuchtige redenen niet doet?! En waar dan, als de meest geëigende plek, de openbare discussiefora van journalistieke media, worden gemonopoliseerd door humeurige redacteuren die geen boodschap hebben aan actief burgerschap?
    Je moet de Ombudsman van de Volkskrant niet al te hard vallen. In zijn column http://www.volkskrantblog.nl/bericht/227198 van 25-10-2008 schrijft hij:
    "Het is van tweeën een: of de site wordt alsnog publiek domein, waar alles mag wat niet bij wet of goede smaak is verboden, of de site wordt echt van de krant, maar dan ook onder strikte journalistieke voorwaarden die ook gelden voor de papieren krant."
    Onlangs schreef hij mij: "Precies, u mag dan een luis in de pels zijn, een trol bent u zeker niet."
    De opinieredactie van de Volkskrant denkt die ‘luis in de pels’ nu tot zwijgen te hebben gebracht. Mooi niet.
    "I’ll be back."

  26. In het laatste hoofdstuk van hun boek ‘De krant moet kiezen’ citeren Hans Wansink (VK) en Warna Oosterbaan (NRC) ‘The elements of Journalism’ van Bill Kovach en Tom Rosenstiel". Enkele basiselementen van de journalistiek zijn:
    1. De eerste verplichting van de journalistiek is het dienen van de waarheid. [En het láten dienen van de waarheid, mag ik hopen; rvw]
    2. Haar eerste loyaliteit ligt bij de burgers, niet bij organisaties. [Daar blijkt te weinig van; rvw]
    5. Journalistiek moet dienen als een onafhankelijke inspectie van de macht. [En wie inspecteert de journalistieke macht? rvw]
    En nu komt het:
    6. Zij moet een forum voor openbare kritiek en debat verschaffen.
    Laatstgenoemde ‘element of journalism’ komt overeen met mijn opvatting van reactie- en discussieruimtes als publiek forum voor maatschappelijk en politiek debat, waar burgers onbelemmerd gebruik mogen en kunnen maken van hun vrijheid van meningsuiting, óók als die kritisch uitpakt voor de journalistiek in het algemeen en/of de krant in het bijzonder.
    Volgens Wansink en Oosterbaan bestaat er een grote mate van consensus over de rol van nieuwsmedia in een representatieve democratie: Als drie basisfuncties noemen zij:
    1. Aanmoedigen tot deelname aan het politieke proces, door middel van de algemene ontwikkeling van de burgers. [Zie punt 6, hierboven.]
    2. Fungeren als maatschappelijk forum dat een debat over publieke zaken stimuleert. [Idem.]
    3. Optreden als waakhond tegen misbruik door mensen en instellingen met macht. [Wie waakt tegen misbruik van journalistieke macht?]
    Ook het boek ‘Uitingsvrijheid’ van prof. J.M. de Meij e.a. is leerzaam, zowel voor deelnemers aan deze discussie als voor opinieredacteuren van de Volkskrant en zelfs voor de Ombudsman:
    "In zijn beslissing noemt het EHRM de persvrijheid het beste middel voor de meningsvorming over houding en opvattingen van de politieke leiders. Meer in het algemeen is de vrijheid van het politieke debat de essentie (‘at the very core’) van het concept van een democratische samenleving. Daarom liggen de grenzen voor aanvaardbare kritiek bij een politicus anders dan bij een privé-persoon." (‘Uitingsvrijheid. De vrije informatiestroom in grondwettelijk perspectief’, 3de druk, pag 254)
    Voor beperkingen van de vrijheid van meningsuiting geldt een noodzakelijkheidstoets en een proportionaliteitstoets. Opinieredacties passen die toetsen niet toe op uitingen van hun eigen lezers in reactie- en discussieruimten onder opiniestukken en hoofdredactionele commentaren.
    De opinieredactie van de Volkskrant had mijn reactie op het Commentaar verwijderd, omdat ik de redactie ‘de les had gelezen’ op het gebied van (het recht en de mogelijkheid van) vrije meningsuiting. Dat ik bovendien voor straf werd verbannen van de opiniepagina’s van de website van de VK is natuurlijk helemaal buiten iedere proportie.
    Dit is het soort willekeur waartegen de journalistiek juist moet waken, en als zij dat niet doet, dan moeten burgers journalisten kunnen wijzen op hun wezenlijke functie en taak in onze democratie.
    "Het EHRM heeft in de zaken Handyside en Sunday Times zijn uitgangspunten voor de beoordeling van de vraag of een beperking noodzakelijk is in een democratische samenleving neergezet. Die kunnen als volgt worden samengevat:De uitingsvrijheid is een van de essentiële grondslagen van een democratische samenleving. Uitingsvrijheid is er niet alleen voor informatie en ideeën, die met instemming worden ontvangen, maar ook voor inlichtingen en denkbeelden, die ergeren, shockeren en verwarring zaaien (‘offend, shock and disturb’). Zonder pluriformiteit, tolerantie en een ‘open mind’ is er geen sprake van een democratische samenleving. Om dus beperkingen te stellen aan uitingsvrijheid dient er een dringende maatschappelijke behoefte daartoe aanwezig te zijn, de beperking moet evenredig zijn aan het te bereiken doel en de aangevoerde redenen relevant en in overeenstemming met artikel 10 lid 2." (Ibid., pag 252.)
    Het enige ‘schokkende’ aan mijn reactie op het Commentaar (over mensenrechten in Zimbabwe) was dat ik het waagde om de Volkskrant er op te wijzen dat zij zich nog steeds niet duidelijk heeft uitgesproken over de grondwettelijke en democratische status van reactie- en discussieruimten op haar website.
    De Volkskrant zal toch eindelijk eens moeten verklaren waarom zij het juist vindt om de vrijheid van meningsuiting van deelnemers aan debatten over publieke zaken op haar eigen openbare fora te beperken, zowel structureel (dmv ‘Spelregels’) als volkomen willekeurig (de Spelregels hoeven zelfs niet geschonden te zijn om toch te worden bestraft).Reactie is geredigeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s