Categorie: volkskrant

'We will not be celebrating'. (Israël viert 60 jaar landroof, bezetting en onderdrukking.)

‘Het Conflict’ is het eufemisme waarmee zestig jaar institutionele en structurele landroof, bezetting, onderdrukking en discriminatie van de oorspronkelijke bewoners van Palestina wordt vergoelijkt en afgedekt: “Laten we niet overdrijven. Het is tenslotte maar een conflict.” Een fraai staaltje professionele PR.

Het grootste deel van mijn leven was ik een fan van Israël, net als (zeker vroeger) de meeste Nederlanders. In mijn studententijd, in de zestiger jaren, was ik stikjaloers op mijn medestudenten die naar Israël gingen om daar in de kibboets te gaan werken en zo het welverdiende, jonge en veelbelovende land te helpen opbouwen. Ik had, netzomin als de meeste andere Nederlanders trouwens (joods en niet-joods), ooit gehoord of gelezen dat er in Palestina al vele generaties mensen woonden die eerst hardhandig uit hun huizen, dorpen en stadswijken en van hun landbouwgronden, boomgaarden en bronnen verjaagd hadden moeten worden  voordat de bijbelse belofte van de Joodse god aan zijn volk op cynische en zelfs moorddadige wijze in vervulling kon gaan.

Vrijwel ieder weldenkend en welwillend mens in Nederland ging ervan uit dat al die oorlogen, gewelddadige inbezitnames, bezetting, onderdrukking en zelfs discriminatie van niet-Joden, wederrechtelijke liquidaties van verdachten en annexaties van bezette gebieden nu eenmaal nodig waren om de Joden in Israël de veiligheid te bieden waarop zij meer dan wie ook recht op hadden.

Pas in de laatste jaren ben ik Israël, zijn regering en zijn bevolking en ook de mensen en regeringen door wie zij moreel, politiek, financieel, militair en strategisch gesteund worden, anders gaan bekijken.

Doorgaan met het lezen van “'We will not be celebrating'. (Israël viert 60 jaar landroof, bezetting en onderdrukking.)”

Wie weet waar de column van de Ombudsman staat?!

Hoe ik ook zoek in alle hoeken en gaten van de onoverzichtelijke interneteditie van de zaterdagse Volkskrant, nérgens kan ik de column van Ombudsman Thom Meens vinden.

Die ging over de vraag of de redactie soms de neiging heeft om onwelgevallige reacties, ingezonden brieven en meningen te verdonkeremanen..

Wie kan mij helpen hem te vinden, want ik wil er graag op reageren.

Tribalisme bedreigt journalistieke integriteit en verziekt het publieke debat.

Naar aanleiding van het artikel ‘Waar blijft de verontwaardiging over antisemitische cartoons?’ (door Rosa van der Wieken en Evelyn Markus van Network on Antisemitism, de Volkskrant 03-04-2008)  schreef ik vanmiddag de volgende bijdrage aan de discussie:

 “Zoals bij vrijwel alles wat zich in en rond het jodendom afspeelt, kenmerkte ook dit artikel en deze discussie zich door een hoge mate van selectiviteit. De vraag wie er wel of niet bij hoort, bepaalt tevens wie wel of geen recht van spreken heeft.

Auteurs Evelyn Markus en Rosa van der Wieken van Network on Antisemitism hebben niet alleen dat recht maar zij kregen van de Volkskrant ook uitgebreid de mogelijkheid. Zij maakten daarvan op zodanig selectieve wijze gebruik dat een deel van de werkelijkheid buiten beeld dreigde te raken. Zo schreven Markus en Van der Wieken naar aanleiding van een verklaring van de protestantse kerk dat ‘godsdiensten nooit de bedoeling hebben om geweld te plegen’ dat zowel het christendom als de islam eeuwenlang hun religie met geweld hebben verbreid.

Ook hier was datgene wat zij níet schreven het meest interessant:

Doorgaan met het lezen van “Tribalisme bedreigt journalistieke integriteit en verziekt het publieke debat.”

Verdediging van 'ABC-NL', de NL-versie van Algemeen Beschaafde Cultuur, is een zaak van ons allen.

Verdedigde onze Koningin inderdaad louter ‘christelijke waarden’, zoals de Volkskrant schreef in haar hoofdredactionele commentaar (Commentaar VK 27/12/2007) ? Als deze opvatting inderdaad zowel de bedoeling van de Koningin als de geest van de Volkskrant weerspiegelt, dan werkt deze pretentie inderdaad behoorlijk polariserend, zoals Nausikaa Marbe in haar column van vandaag opmerkt.

Zijn het echter wel zulke exclusieve ‘christelijke waarden’ die de Koningin verdedigt?

Zijn dingen als democratische en rechtsstatelijke beginselen, eerbied voor gemeenschappelijke wetten en regels, subculturele verscheidenheid, op begrip- en respectvolle wijze rekening houden met andere groepsculturen, fatsoenlijke omgang met andere mensen en hun groeperingen, sociale vaardigheden, beschaafde omgangsvormen, aandacht voor de ander en het algemeen belang, maatschappelijke betrokkenheid, gemeenschapszin, sociale cohesie en meer van dat moois en wenselijks inderdaad voorbehouden aan christelijke samenlevingen? Deze gedachte zou getuigen van een superieure arrogantie jegens andere culturen.

Doorgaan met het lezen van “Verdediging van 'ABC-NL', de NL-versie van Algemeen Beschaafde Cultuur, is een zaak van ons allen.”

De journalistiek schuift telkens haar verantwoordelijkheid af.

De media speelden een aanjagende, aanklagende en veroordelende rol in ‘Mabelgate’, de tot politieke affaire opgeblazen mediahype die er uiteindelijk toe zou leiden dat prins Johan Friso en zijzelf van troonsopvolging werden uitgesloten. Tot deze conclusie kwam De Nederlandse Nieuwsmonitor na een gedegen onderzoek. (VK, 19/12 jl)

Zoals gewoonlijk wentelt de journalistiek haar verantwoordelijkheid af op ‘de politiek’. Met de kop “Politiek hielp bij hype” vatte de Volkskrant immers de inhoud van het artikel samen, terwijl het voor de journalistiek zo pijnlijke rapport toch heus voornamelijk ging over de berichtgeving door de media (inclusief de ‘kwaliteitspers’) waarin vooroordelen als feiten waren gepresenteerd terwijl zij nooit ondubbelzinnig waren vastgesteld.

De hoofdredacteur van deze krant schreef onlangs dat zijn redactie wilde leren van gemaakte beoordelingsfouten. Die kop wekt de indruk dat dat leerproces moeizaam verloopt.

Doorgaan met het lezen van “De journalistiek schuift telkens haar verantwoordelijkheid af.”

De Volkskrant moet nu een nieuwe reden bedenken om Iran van de kaart te laten vegen.

Nadat de neocons van de Volkskrant in de afgelopen jaren een oorlogshetze tegen Iran hadden gevoerd vanwege de vermeende ontwikkeling van atoomwapens, had deze krant vandaag (net als The New York Times) best mogen openen met het nieuws dat 16(!) Amerikaanse geheime diensten eendrachtig hebben vastgesteld dat Iran daar al in 2003 mee is gestopt.

Maar nee hoor, dit verheugende bericht staat weggestopt ergens op een buitenlandpagina en ook in het Commentaar wordt er met geen woord over gerept. Dit is ronduit beschamend.

De Volkskrant zal nu een nieuwe reden moeten bedenken om Iran van de kaart te willen laten vegen door degenen die daartoe over een Goddelijke vrijbrief zeggen te beschikken

Die automatische kennisgeving van ‘Nieuwe reactie’ kan praktischer.

Bloggers die hebben aangegeven op de hoogte te willen blijven van nieuwe reacties op bepaalde VK Weblogs, ontvangen automatische e-mails in hun IN-box. Als Onderwerp staat er dan: “Nieuwe reactie op een bijdrage aan het Volkskrant-weblog.”

Doorgaan met het lezen van “Die automatische kennisgeving van ‘Nieuwe reactie’ kan praktischer.”

Misleidende koppen en weggelaten zinnen onthullen geheime agenda.

‘Angst voor Iran bracht Arabieren naar Annapolis,’ meldt de kop van een artikel in de Volkskrant van vandaag (28 nov). Dit blijkt geen betrouwbare weergave van de strekking van het oorspronkelijke verhaal uit The New York Times.

De Volkskrant shopt graag selectief bij de grote Amerikaanse collega en zielsverwant, omdat daarin nog wel eens goed nieuws uit het Midden-Oosten te vinden is. Zo was ook het verhaal van verleden week dat 20.000 Irakezen (een half procent (no less!) van de ruim vier miljoen verdreven en gevluchte Irakezen) op dit moment weer naar huis gaat, afkomstig van de Amerikaanse collega’s. In bewerkte vorm, natuurlijk, want dat van die 4 miljoen was weggehaald uit de oorspronkelijke tekst omdat de lezers van Volkskrant daar kennelijk niet aan herinnerd mochten worden.

Ook dit keer loonde het weer de moeite om het oorspronkelijke artikel te lezen:

Doorgaan met het lezen van “Misleidende koppen en weggelaten zinnen onthullen geheime agenda.”

De Volkskrant weet wel raad met slecht nieuws: Verwijderen, filteren, censureren, manipuleren, etc.

“Wie weet raad met iets beter nieuws uit Irak?” vroeg VK-columnist en -commentator Paul Brill zich af in zijn column van 22 nov jl.  De dag ervoor had de Volkskrant namelijk goed nieuws uit Irak gemeld door een artikel uit The New York Times van 20 nov. over te nemen. Niet integraal, natuurlijk, want er stond ook slecht nieuws in het artikel van Damien Cave en Alissa J. Rubin.

Zo bleek uit de oorspronkelijke zin waarin de NYT-verslaggevers schrijven over de 20.000 inwoners van Bagdad die naar hun eigen huis zijn teruggekeerd een belangrijk tussenzinnetje te zijn weggehaald, namelijk ‘[this is] a fraction of the more than 4 million who fled nationwide“. Kennelijk paste dit tragische gegeven niet in het goede nieuws dat de Volkskrant graag over Irak wil brengen.

Bij de Volkskrant weet men dankzij Paul Brill en zijn medestanders wel raad met goed nieuws uit Irak..

Doorgaan met het lezen van “De Volkskrant weet wel raad met slecht nieuws: Verwijderen, filteren, censureren, manipuleren, etc.”

Brill's recensie van 'De Israël-lobby' (Mearsheimer en Walt) was voorspelbaar, en dus misplaatst.

In zijn ‘recensie’ van het boek ‘De Israëllobby’ van John J. Mearsheimer en M. Walt besluit columnist/commentator/recensent Paul Brill met de opmerking dat hij er een ‘nare smaak’ aan heeft overgehouden. Zoals iedereen weet, is dit een nauwelijks verhulde manier om iemand van antisemitisme te betichten.

Ligt dit aan het (volgens mij interessante en soms zelfs schokkende) boek of aan het onderwerp? Kan het zijn dat Paul Brill té zeer bij het onderwerp betrokken om er een objectief en in journalistiek opzicht betrouwbaar oordeel over te geven?

Destijds vroeg ik mij dat ook af toen Paul Brills collega, Anet Bleich, het boek ‘Beyond Chutzpah’ van Norman G. Finkelstein recenseerde onder de titel ‘Norman Finkelstein gaat simplistisch tekeer’. (VK 24 november 2006). Dat was namelijk ongeveer het laatste wat men over dat boek kon zeggen. NRC-recensent Bas Blokker kwam in zijn recensie van die doorwrochte studie dan ook tot een geheel ander oordeel:

Doorgaan met het lezen van “Brill's recensie van 'De Israël-lobby' (Mearsheimer en Walt) was voorspelbaar, en dus misplaatst.”