Categorie: Tribalisme

Iran: Lees svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige kranten!

VK weblog ‘Donqui’ 13 feb 2007
(opgeheven en verdonkeremaand door de Volkskrant)

De mogelijkheid dat bommen in Irak van Iraanse makelij zijn, vond de Volkskrant belangrijk genoeg om alle journalistieke principes voor opzij te zetten en het betreffende AP-bericht op 12/2 jl te publiceren: “Doden in Irak door bommen Iran,” meldde de kop boven het bericht, dat begon met: “Geavanceerde explosieven van Iraanse makelij hebben de afgelopen tweeëneenhalf jaar aan zeker honderdzeventig Amerikaanse militairen in Irak het leven gekost.”

Dat is natuurlijk vreselijk, maar hoe ‘zeker’ is informatie van anonieme verslaggevers die het hebben gehoord van anonieme defensiefunctionarissen? Zegt er dan niemand van de eindredactie: ‘Jongens, wij kunnen dit niet plaatsen zolang het niet minstens door één gezaghebbende (liefst onafhankelijke) bron is bevestigd’? Of valt dit soort berichtgeving geheel onder verantwoordelijkheid van een inmiddels geheel gemobiliseerde Oorlogsredactie die volledig de vrije hand heeft voor dit soort agitprop tegen Iran?

Het bericht in de VK van 12/2 viel op door de geringe moeite die was gedaan om de informatie geloofwaardigheid te maken. Zodra het over Iran gaat, vindt men dat kennelijk niet nodig. Demoniseren en oorlogshitserij vormen een geheel eigensoortig journalistiek genre waaraan nog minder eisen qua waarachtigheid en geloofwaardigheid worden gesteld dan aan columnisme. Alles is geoorloofd ten dienste van het hogere belang. Het gaat hierbij om overtuigingskracht, niet om objectieve en betrouwbare informatie.

Doorgaan met het lezen van “Iran: Lees svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige kranten!”

Als Job Cohen enig democratisch fatsoen heeft, weigert hij die titel 'Nederlander van het Jaar'.

De uitslag van de door de Volkskrant gearrangeerde verkiezing Nederlander van het Jaar 2006 is uitgelopen op een grote verrassing. De keuze van de lezers viel namelijk op de Amsterdamse burgemeester Job Cohen. Men kon kiezen uit een exclusieve lijst van dertig personen (slechts drie vrouwen!) die door de redactie waren uitverkoren als kandidaten voor deze prestigieuze titel.

Kiezers die vonden dat Job Cohen daar bij uitstek voor in aanmerking kwam, hoefden hem alleen maar te laten staan op de plek waar de Kiescommissie hem al behulpzaam had neergezet: Op de bovenstebeste eerste plaats, dus. Zo regel je die dingen als Amsterdamse krant. Zonder netwerken en lobbies worden tenslotte geen verkiezingen en referenda gewonnen.

Henrico Prins, voorzitter van de Kiescommissie, schreef op 21 december jl in het weblog van ”Nederlander van het Jaar, onder de titel ‘Een Wonder’:

“Wij hebben dit jaar de kaarten weer eens voorgeschud, maar wie weet doen we dat volgend jaar anders en geven we de lezer meer inspraak.”

Doorgaan met het lezen van “Als Job Cohen enig democratisch fatsoen heeft, weigert hij die titel 'Nederlander van het Jaar'.”

Verdedigingsmuren staan om het eigen grondgebied en niet in andermans land, Arie Elshout.

“You need me on that wall!” riep een getergde kolonel Nathan Jessup (gespeeld door Jack Nicholson in de film ‘A few good men’) in de rechtszaal getergd tegen zijn aanklagers. Adjunct-hoofdredacteur en columnist (over belangenverstrengeling gesproken!) Arie Elshout citeerde deze woorden in de Volkskrant van 27/11. En daar had hij gelijk in, want zonder moedige soldaten hebben legers en verdedigingsmuren inderdaad weinig effect en dus geen zin. Iemand moet het risicovolle werk met gevaar voor eigen leven willen opknappen.

Alles goed en wel, Arie Elshout, maar is het niet erg kolonialistisch en imperialistisch om westerse verdedigingsmuren dwars door Irak, Afghanistan, Iran, Syrië, Libanon, Palestina en Noord-Korea te laten lopen? Aanval is vaak de beste verdediging, maar er zijn grenzen die het verschil bepalen tussen offensief en defensief en dus tussen een aanvalsfront en een verdedigingsmuur.

Kolonel Nathan Yessup wordt uiteindelijk veroordeeld voor overschrijding van wettelijke, morele en functionele grenzen.

'Peace, Propaganda & the Promised Land': Het succes van de 'Hasbara'.

Deze indrukwekkende documentaire over de berichtgeving en beeldvorming door de media over ‘Het Conflict’ in het Midden-Oosten, laat zien en horen waarom deze zo opvallend éénzijdig en bevooroordeeld is: Dit is het succesvolle resultaat van Israëls ‘Hasbara’, de actieve beïnvloeding van de politiek, journalistiek en publiek, wereldwijd, om de bezetting van Palestijns grondgebied en de mensonterende bejegening van Palestijnen te rechtvaardigen of (in de ergste gevallen) geheel buiten beeld te houden.

De video toont en vertelt misschien geen dingen die niet iedereen al weet (of althans zou móeten weten), maar plaatst alles wel in één groot verband, waar volgens mij niemand omheen kan. Als er mensen zijn die deze documentaire ontoelaatbare of ongeloofwaardige propaganda (of erger) willen noemen, dan hoop ik wel dat zij dit willen en kunnen motiveren. Ik ben benieuwd!

Ondertussen zit ik alleen nog met de vraag waarom de Nederlandse media geen aandacht aan dit videodocument hebben geschonken. Is de Israëlische ‘Hasbara’ inderdaad zó invloedrijk en succesvol? Dan wordt het toch echt tijd om op te gaan letten, want dan is onze democratische opinievorming in het geding.

Doorgaan met het lezen van “'Peace, Propaganda & the Promised Land': Het succes van de 'Hasbara'.”

Libanon Nu. (3) Waarom moest zo nodig élke brug verwoest worden?!

Brief dd , 1 september 2006 van Wilhelmina en Imad Hamdan uit Beirut (Libanon):

“In de meeste wijken van Beiroet is het niet direct merkbaar dat twee weken geleden Hezbollah en Israel in een laaiende strijd waren verwikkeld. Tijdens onze tocht door de Bekaa Vallei worden we er weer hard mee geconfronteerd.

Het is vrij rustig op de gewoonlijk erg drukke hoofdweg van Beiroet naar Damascus. We rijden via de oostelijke buitenwijken en door de mooie bergdorpen Aley, Bhamdoun en Sofar. Deze dorpen liggen op 800 tot 1300 meter hoogte en de temperatuur is er bijzonder aangenaam. Het zijn dan ook geliefde zomer resorts voor toeristen uit de Saoedi Arabie en de golfstaten, maar ook voor de bewoners van Beiroet, die de zomerhitte in de stad maar al te graag ontsnappen.

We passeren Aley, maar gaan dwars door Bhamdoun. De meeste winkels, cafe’s en restaurants zitten potdicht. De blinden van de huizen en appartementen zijn gesloten en van Arabische toeristen is geen spoor te bekennen. Voor 12 juli, de eerste dag van de oorlog, arriveerden er per dag gemiddeld 8000 toeristen op de luchthaven. Veel bezoekers vanuit de oliestaten komen aan per auto. Deze zomergasten blijven meestal een, soms twee maanden. Ze geven, naar onze begrippen, massa’s geld uit aan hoge huren voor prachtige woningen, uitgebreide diner’s met grote familie’s en aan winkelen.

Doorgaan met het lezen van “Libanon Nu. (3) Waarom moest zo nodig élke brug verwoest worden?!”

Libanon nu (2): Imad en Wilhemina bezoeken Zuid-Libanon.

Brief van Imad en Wilhelmina Hamdan uit Beirut, woensdag 30 augustus 2006:

“Een goedemorgen vanuit Beiroet. Het is weer een stralend zonnige dag hier. Gewoonlijk stemt mij dat prettig. Vandaag voel ik me echter boos en verdrietig. Wij zijn gisteren naar Zuid-Libanon getrokken. Samen met Ingrid en Samira, persfotografe en journaliste, die met ons vanuit Nederland zijn vertrokken om een reportage te maken over het Libanon dat we nu aantreffen bij onze terugkeer.

We reden via de kustweg richting Sidon en Tyrus. We hadden natuurlijk, net als jullie, al veel beelden op tv gezien van deze streek. Maar om dit zelf waar te nemen is toch wat anders. De verwoesting die we onderweg hebben gezien is moeilijk te bevatten of te omschrijven. We hadden allemaal het gevoel dat we hier op “crime scenes” waren. Werkelijk beestachtig wat hier is aangericht, al zou een beest natuurlijk nooit zoiets doen.

Doorgaan met het lezen van “Libanon nu (2): Imad en Wilhemina bezoeken Zuid-Libanon.”

Libanon nu (1). Imad en Wilhemina Hamdan zijn weer terug in Libanon.

In 2005 brachten mijn vrouw en ik vier onvergetelijke weken door in Libanon. De eerste dagen verbleven wij in het gezellige en steeds welvarender Beirut dat weer was opgeleefd en zo schitterend werd herbouwd. Daarna in de in de dromerige Qadisha-vallei, waar wij wandelingen maakten langs kloosters en oeroude altaartjes en hermitages in steile rotswanden. Het historische Byblos en het beschaafde Zahle waren weer totaal verschillend. Wij bezochten het rommelige Tripoli en het levendige Baalbek met zijn imposante tempelruïne.

De ruïnes van Anjar bleken niet minder interessant. Sidon en Tyrus zijn (waren) stadjes met gezellige straten en sfeervolle soukhs. We maakten een rondreis door besneeuwde hoge bergen, door de vruchtbare Bekaa-vallei, rond het meer van Qaraaoun, bezochten het feeërieke BeitEdinne en proefden de voortreffelijke wijnen van Ksara, St. Thomas en Keffraya. Wij wandelden met een groep welvarende Libanezen over de heuvels en door de groene dalen van het ‘bevrijde’ Zuid-Libanon, klommen naar het tijdens de vorige bezetting kapotgeschoten Beaufort-kasteel, waarvandaan je Israëlische dorpen kon zien liggen en wij waadden tot ons middel door de heftig stromende Litani-rivier.

Reis en verblijf waren georganiseerd door Libanva, een kleine reisorganisatie van Imad en Wilhelmina Hamdan in Rotterdam. Imad Hamdan die er uitziet als een Libanese intellectueel, wat hij ook is. Wilhelmina ziet er uit als een charmante Engelse, maar zij is Nederlands.

Doorgaan met het lezen van “Libanon nu (1). Imad en Wilhemina Hamdan zijn weer terug in Libanon.”

Israël-Libanon: Twee vragen worden consequent niet gesteld. Waarom niet?

Schrijver Abdelkader Benali verblijft op dit moment in Beirut. Vanochtend vertelde hij bij de Vara op Radio 1 over de wanhoop, de verwoestingen en de geur van lijken in die door Israël gebombardeerde stad. Vara-presentator Bert van Slooten vroeg toen aan hem: “Vindt men in Beirut dat dit het allemaal wel waard is geweest?”

Wat zou Van Slooten daarmee bedoelen? Dat Hezbollah deze oorlog bewust had uitgelokt? Met die simpele ontvoering van twee Israëlische soldaten?! Dat lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. Zulke ontvoeringen vinden immers voortdurend plaats, en normaal leidt dat hoogstens tot onderhandelingen tussen Hezbollah en Israël over de uitruil van mensen die in de voorgaande periode door beide partijen waren gekidnapt en die nog steeds gevangen worden gehouden? Dat is dus naar alle waarschijnlijkheid ook het enige wat Hezbollah in werkelijkheid had uitgelokt. Als zij echt een oorlog wilden, dan zijn er wel effectievere methoden dan een ontvoering van twee onvoorzichtige soldaten-met-een-kater.

Zelfs de woordvoerder van Israël, de Amerikaanse president Bush Jr. blijft maar herhalen: “Hezbollah is responsible for this war, because it attacked Israël.” En: “Israël has a right to defend itself.” Op díe manier? Tegen ontvoerders?! Kom nou toch!

Doorgaan met het lezen van “Israël-Libanon: Twee vragen worden consequent niet gesteld. Waarom niet?”

Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.

Fotograaf Hans Aarsman reageerde vanochtend (15 aug.) op het artikel van mediaprofessor Henri Beunders in de Volkskrant van 14/8 jl. Diens verhaal kwam er kortweg op neer dat fotografen met islamitische namen hun foto’s altijd zodanig bewerken dat zij de opvattingen van de makers bevestigen en hun politieke doelstellingen ondersteunen.

“Ideologische vooringenomenheid belemmert nog steeds een professionele werkwijze,” schreef Beunders. Zijn verdachtmakingen bleven ongefundeerd en waren dermate generaliserend en stigmatiserend van aard dat ik verbaasd was door de publicatie ervan in de Volkskrant.

Toch ben ik het eens met wat hij schreef. Echter niet met betrekking tot over islamitische fotografen (daar heb ik geen kijk op), maar over Nederlandse en Amerikaanse verslaggevers, redacteuren, commentatoren en presentatoren, zodra het over het Midden-Oosten gaat. Dit is in de afgelopen maand weer pijnlijk duidelijk geworden. De oorlog tussen Israël en Hezbollah kent geen neutrale partij, met dien verstande dat wie kritisch staat tegen de ene partij daarmee niet per definitie vóór de andere partij is.

Islamieten lijken nu voor veel Nederlandse publicisten de rol te vervullen die joden destijds hadden voor de nazi’s: Verantwoordelijk voor alle denkbare en ondenkbare kwaad, en vogelvrij voor de meest vuige beschuldigingen.

Doorgaan met het lezen van “Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.”

“.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.”

“Gij moet alle bewoners van het land voor u uit drijven .. en u moet de bewoners van hun land verjagen en daar gaan wonen .. en het land door loting onder uw geslachten verdelen door vererving.”

(God tot de Joden. Numeri 33, 52-54.)

“.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.”

(Deuteronomium 3,6.)

“.. en zij verbrandden al de steden waarin zij woonden, en al hun fraaie kastelen.”

(Numeri 31,10)

“Meer dan 400 Palestijnse dorpen werden tijdens en na de oorlog door het Israëlische leger verwoest om het voor vluchtelingen onmogelijk te maken om terug te keren.”

(Susan Nathan, ‘De andere kant van Israël’, 2005, pag. 29.)

Doorgaan met het lezen van ““.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.””