Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.

Fotograaf Hans Aarsman reageerde vanochtend (15 aug.) op het artikel van mediaprofessor Henri Beunders in de Volkskrant van 14/8 jl. Diens verhaal kwam er kortweg op neer dat fotografen met islamitische namen hun foto’s altijd zodanig bewerken dat zij de opvattingen van de makers bevestigen en hun politieke doelstellingen ondersteunen.

“Ideologische vooringenomenheid belemmert nog steeds een professionele werkwijze,” schreef Beunders. Zijn verdachtmakingen bleven ongefundeerd en waren dermate generaliserend en stigmatiserend van aard dat ik verbaasd was door de publicatie ervan in de Volkskrant.

Toch ben ik het eens met wat hij schreef. Echter niet met betrekking tot over islamitische fotografen (daar heb ik geen kijk op), maar over Nederlandse en Amerikaanse verslaggevers, redacteuren, commentatoren en presentatoren, zodra het over het Midden-Oosten gaat. Dit is in de afgelopen maand weer pijnlijk duidelijk geworden. De oorlog tussen Israël en Hezbollah kent geen neutrale partij, met dien verstande dat wie kritisch staat tegen de ene partij daarmee niet per definitie vóór de andere partij is.

Islamieten lijken nu voor veel Nederlandse publicisten de rol te vervullen die joden destijds hadden voor de nazi’s: Verantwoordelijk voor alle denkbare en ondenkbare kwaad, en vogelvrij voor de meest vuige beschuldigingen.

Alle beschuldigingen aan het adres van Hezbollah, Syrië en Iran hebben inmiddels het hitserige karakter van oorlogsretoriek, waarmee de geesten kennelijk rijp moeten worden gemaakt voor een ‘final solution’ in het Midden-Oosten. Daarbij stuurt men in de eerste plaats aan op een confrontatie met Iran. Ik hoop dat er een oecumenische islamitisch-christelijk-joodse hemel is die ons daar allemaal voor wil bewaren.

De journalistiek heeft twee manieren om de werkelijkheid in de eigen richting om te buigen: In woord en in beeld. Beide vormen van manipulatie zijn in de afgelopen tijd uitbundig toegepast.

Op 10 augustus jl schreef een (anoniem!) lid van de Commentaargroep van de Volkskrant onder de kop ‘De slag om de media’ dat verslaggevers in tijden van oorlog moeten oppassen om niet zelf speelbal te worden van de strijdende partijen. Het gevaar is nog veel groter, namelijk dat zij zelf medespelers worden. Dat was alleen al te zien aan de accenten, zwaartepunten en verhullingen van dit commentaar: Hezbollah werd er extra zwart in gemaakt (‘beestachtige, moorddadige slechtheid, burgers als schild, leuren met een dood kind’), terwijl van Israël alleen werd gezegd dat het verslaggevers ‘zo graag bij de hand neemt’.

Dit soort tekstuele retouchering werkt vertekenend en moet dus worden bekritiseerd. Zeker als die kritiek vervolgens weer wordt gecensureerd, zoals de redactie van de reageerruimte onder het Commentaar herhaaldelijk doet. Dan heb je als burger/lezer te maken met het soort dictatuur dat Joris Luyendijk zo goed in zijn boek beschrijft.

Arendo Joustra, hoofdredacteur van Elsevier, flikte in zijn (niet anonieme!) commentaar van 12 augustus jl hetzelfde kunstje. Hij schreef: “Het eerste slachtoffer tijdens een oorlog is de waarheid.” Vervolgens gaf hij alleen voorbeelden van manieren waarop Hezbollah-sympathisanten de waarheid hadden verdraaid: Het aantal slachtoffers in Qana, het leuren met een babylijkje, de geschiedvervalsing door Dries van Agt en natuurlijk het bewerken van de foto van gebombardeerd Beirut. (Hierover stond vanochtend een kostelijke brief van Brandon in de Volkskrant: Van een simpele rookbom was een échte bom gemaakt. Schande!)

Hoofdredacteur Joustra laat zien dat de journalistiek de werkelijkheid vaker in woord dan in beeld manipuleert. Dit gebeurt niet alleen in woordkeuzen, accenten en verhullingen in teksten, maar vooral ook door selecties van zowel teksten als beelden.

Aan zijn insult van selectieve verontwaardiging over Hezbollah-verdraaiingen, voegt de Elsevier nog een aantal injuries toe. Zo schrijft Leon de Winter in zijn column: “De nazis hingen een immorele en inhumane pseudo-wetenschappelijke rasenfilosofie aan. De islamitische fascisten van dit moment hangen een religieuze filosofie aan met dezelfde onmenselijke gevolgtrekkingen.” Ook Ferry Biedermann weet waar het échte gevaar loert: “Teheran laat zien dat het Israël kan bedreigen. Bovendien is Hezbollah een instrument in de bredere sjiitisch-soennitische confrontatie in het Midden-Oosten.” (Dat is inderdaad bloedlink, maar wie de situatie van de andere bekijkt, kan die mensen moeilijk ongelijk geven, gezien het onverzoenlijke gedrag van VS en Israël.) De bijdrage van Oene van der Wal aan deze pro-Israël-uitgave van Elsevier bestaat uit een éloge op de Israëlische Minister van Buitenlandse Zaken Tzipi Livni, wier vader lid was van de joodse terreurgroepering Irgun. Een bekende uitspraak van haar was dat de Palestijnse Autoriteit niet als vijgenblad mag dienen voor een regering die door terroristen wordt geleid.” Look who’s talking. Minister Tzipi vindt dat Israël er het best aan doet om eenzijdig de grenzen van het land vast te stellen, schrijft Oene van der Wal. Precies, en daar is het allemaal om begonnen.

De vele miljoenen dollars die Israël jaarlijks besteedt aan zijn retoucherings- en propaganda-machine ‘Hasbara’ leveren het gewenste beeld van dat land op, maar dan wel ten koste van waarheid, democratie, journalistiek en wereldvrede. Van manipulaties door Israëlische ‘voorlichters’ wil de hoofdredacteur van Elsevier echter net zomin weten als de verzamelde redacteuren en commentatoren van de Volkskrant. Als dát geen resultaat én bron van manipulatie is, dan weet ik het niet meer.

De waarheid is even gevoelig en kwetsbaar als fotopapier: Te veel éénzijdige belichting is al fataal, zowel in woord als in beeld.

Het bekende, door Joustra geciteerde gezegde is op zichzelf trouwens óók een manipulatie van de werkelijkheid. De onafhankelijke en betrouwbare journalistiek is namelijk het eerste slachtoffer van iedere oorlog, en pas dáárdoor sneuvelt de waarheid!

PS

Die foto van de Libanese reddingswerkers (VK, 15/8) laat juist heel duidelijk zien wat er aan de hand is: Die ene reddingswerker is wel gevallen, maar niet bewusteloos geraakt, zoals in het onderschrift staat. Hij kijkt namelijk (net als de collega die zijn rechterhand vasthoudt) met een beetje angstig gezicht naar zijn linkeronderbeen en/of -voet. Die is kennelijk bij het stappen, uitglijden of vallen klem geraakt en/of (ernstig) gekneusd of misschien zelfs gebroken. Daarom trekt zijn collega ook niet aan zijn arm, want iedere beweging verergert in zo’n situatie de pijn. De linkerarm van de gevallen reddingswerker ligt er trouwens ook een beetje raar bij: Hij kan of wil die niet bewegen.

Aan die foto is niets gemanipuleerd, lijkt mij, maar wel aan alle verhalen eromheen.

Auteur: robertvanwaning

"Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang." (Wouter Bos.) "Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht." (Van Thillo.). Dit 'weblog' is voornamelijk een openbaar archief van mijn bijdragen aan het openbare publieke debat over lokale Amstelveense kwesties op Amstelveen.Blog van oud-journalist Johan Bos. De ervaring heeft mij namelijk geleerd dat reacties en bijdragen aan het publieke discussies op openbare (want voor iedereen toegankelijke) platforms willekeurig worden gecensureerd en zelfs volledig worden verwijderd als de inhoud de redacteur, de webbeheerder of dienstdoende (altijd anonieme) moderator onwelgevallig is, ook al was er geen enkele regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden geschonden. Dit heb ik meegemaakt op Stand.nl, op het Weblog van de Volkskrant, (kijk ook hier en hier) op Amstelveen Dichtbij en ook op Amstelveen.blog (Zoek met naar #Censuur). Wie bezwaar maakt tegen dit soort ongrondwettelijke inbreuken op de vrijheid van meningsuiting, kan zonder opgave van reden, zonder mogelijkheid van verweer of bezwaar en zonder opgave van strafduur voor onbepaalde tijd worden verbannen uit het reactie- en discussieforum. Ik ben op die manier voor korte of langere tijd en zelfs permanent verbannen geweest uit alle bovengenoemde fora waaraan ik heb deelgenomen aan de publieke discussies, zonder dat ik ooit anderen persoonlijk heb beledigd, bedreigd, belasterd of op andere manier regels had geschonden. Mijn opvattingen en meningen bevallen de redacties etc. kennelijk niet altijd. Zij maken graag misbruik van hun macht en van de mogelijkheid om onwelgevallige opinies te onderdrukken en zelfs om'lastige burgers' uit te schakelen van deelname aan het openbare discussies. Het 'publieke debat' geeft dan ook geen betrouwbare weergave van wat er onder burgers aan opvattingen en opinies leeft. In Nederland worden meningsuitingen niet gecensureerd door de overheid maar door redacties van journalistieke media. Laster, smaad en grove persoonlijke beledigingen zijn in de sociale media inmiddels zó gebruikelijk, dat aangiften daartegen bijna niet meer door het Openbaar Ministerie worden vervolgd. Zolang zij echter op grond van het het Wetboek van Strafrecht strafbaar zijn, zou dit - zeker in flagrante gevallen waarin mensen werkelijk erdoor worden beschadigd - wel moeten gebeuren. Anders moeten die artikelen uit het WvS worden geschrapt. In onderstaande discussies staan veel gevallen van laster of lasterlijke suggesties. U vindt die door met te zoeken naar #Laster of #Suggestie. Verwijderde reacties vindt door te zoeken naar 'XXX Verwijderd' Sommige daarvan heb ik aangemerkt als '#Censuur'.

4 thoughts on “Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.”

  1. Wat is dat: een islamitische naam? Kan je een islamitische fotograaf zijn, wat is dat precies, een islamitische fotograaf. Is zijn fototoestel islamitisch en maakt het islamitische foto’s?

  2. Diekema, Henri Beunders schreef: "De namen van de fotografen luidden: Mohammed Abed, Mahmud Hams, Safin Hamed, Abedin Taherkenareh, Atta Kenere, Abed al Hafiz, Ali Abbas, Ali Hussein, Ali Yussef, Awad Awad, Khalil Mazraawi, Nabil Mounzer, Mustafa Ozer en Ali Ozluer."
    Over hen had Beunders dus geschreven: "Ideologische vooringenomenheid belemmert nog steeds een professionele werkwijze."
    Aan de hand van wat Nederlandse media laten zien en horen, stel ik vast dat islamieten geen monopolie hebben op ideologische vooringenomenheid.

  3. @Robert
    Ik denk dat je de rol van de persbureaus niet mag onderschatten. De ‘serieuze’ kranten als NRC/H en de Volkskrant lopen aan de leiband van die persbureaus en nemen hun aanbod klakkeloos over. Dat aanbod is, bewust of onbewust, pro-Israël. Terwijl het leed aan Libanese en Palestijnse kant tien keer zo groot is, worden er meer beelden aangeboden van bijvoorbeeld rouwende Israëlische nabestaanden.
    De persbureaus zitten geheel op de lijn van die schandalig slechte en gevaarlijke president Bush, die eenzijdig de Hezbollah verantwoordelijk stelde voor het recente conflict in het Midden-Oosten. Christen-fundamentalist Bush wordt op zijn beurt beïnvloed door de machtige joodse lobby in de VS en als zodanig is hij een gevaar voor de mensheid.
    De Nederlandse journalistiek hobbelt achter Bush aan, in keuzes voor beeld en standpunt. Hoe zat dat ook alweer met de joods-christelijke cultuur…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s