Irak: Goed nieuws is belangrijker dan betrouwbare berichtgeving.

‘Overwinning op de angst en terreur” en ‘Voorzichtige terugkeer van ontheemden’ meldden de koppen boven een ‘reportage’ die de Volkskrant op 21 november jl (gedeeltelijk) had overgenomen van een artikel uit The New York Times van 20 november jl.

De teneur van het artikel was al meteen duidelijk: Het gaat goed in Irak, en de voorstanders van de invasie (zoals de adjunct hoofdredacteur en een paar redacteuren, columnisten, commentatoren en correspondenten) hebben dus tóch gelijk gekregen.

Dat is goed nieuws met het oog op de voorgenomen oorlog tegen Iran, waartoe nu de geesten van Volkskrantlezers rijp worden gemaakt door o.a. VK-columnisten John Vinocur en Paul Brill.  Volgens deze heren is de keuzen nu tussen ‘bommen vóór Iran of bommen óp Iran’. Zij geloven nog steeds in ‘militaire oplossingen’. Logisch, met al dat goede nieuws uit Irak, Palestina en Uruzgan.

Doorgaan met het lezen van “Irak: Goed nieuws is belangrijker dan betrouwbare berichtgeving.”

Iran: Lees svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige kranten!

VK weblog ‘Donqui’ 13 feb 2007
(opgeheven en verdonkeremaand door de Volkskrant)

De mogelijkheid dat bommen in Irak van Iraanse makelij zijn, vond de Volkskrant belangrijk genoeg om alle journalistieke principes voor opzij te zetten en het betreffende AP-bericht op 12/2 jl te publiceren: “Doden in Irak door bommen Iran,” meldde de kop boven het bericht, dat begon met: “Geavanceerde explosieven van Iraanse makelij hebben de afgelopen tweeëneenhalf jaar aan zeker honderdzeventig Amerikaanse militairen in Irak het leven gekost.”

Dat is natuurlijk vreselijk, maar hoe ‘zeker’ is informatie van anonieme verslaggevers die het hebben gehoord van anonieme defensiefunctionarissen? Zegt er dan niemand van de eindredactie: ‘Jongens, wij kunnen dit niet plaatsen zolang het niet minstens door één gezaghebbende (liefst onafhankelijke) bron is bevestigd’? Of valt dit soort berichtgeving geheel onder verantwoordelijkheid van een inmiddels geheel gemobiliseerde Oorlogsredactie die volledig de vrije hand heeft voor dit soort agitprop tegen Iran?

Het bericht in de VK van 12/2 viel op door de geringe moeite die was gedaan om de informatie geloofwaardigheid te maken. Zodra het over Iran gaat, vindt men dat kennelijk niet nodig. Demoniseren en oorlogshitserij vormen een geheel eigensoortig journalistiek genre waaraan nog minder eisen qua waarachtigheid en geloofwaardigheid worden gesteld dan aan columnisme. Alles is geoorloofd ten dienste van het hogere belang. Het gaat hierbij om overtuigingskracht, niet om objectieve en betrouwbare informatie.

Doorgaan met het lezen van “Iran: Lees svp naast de Volkskrant ook minder oorlogszuchtige kranten!”

Het kabinet houdt rekening met het landsbelang. Dat zouden er meer moeten doen.

‘Terughoudendheid nodig van alle partijen,’ schrijft de commentator van de Volkskrant vandaag. Dat kan de nieuwbakken Kamermeerderheid in haar zak steken.

Gelukkig zijn er dus ook nog goede, onafhankelijke, betrouwbare en zelfstandig denkende journalisten. Vermoedelijk was het diezelfde verstandige commentaarschrijver die de eerste motie van Wouter Bos ‘voorbarig’ had genoemd. Hoe terecht dat vernietigende oordeel was, bleek wel toen die haastig moest worden bijgesteld door een tweede motie!

Hoe onbesuisd en onverantwoord het gedrag van de euforische nieuwe meerderheid in de Tweede Kamer was, bleek ook duidelijk uit het verslag van Michiel Kruijt en Marc Peeperkorn in de VK van vanochtend: “Pechtold neemt de Partij voor de Dieren voor zijn rekening.” Dit zinnetje vat het hele parlementaire schandaal bondig samen: Ervaren politieke krachtpatsers als Pechtold, Bos en Dijsselbloem hebben hard ingepraat op kersverse Kamerleden om hun stem te geven een pogingen van Bos en Pechtold om hun smadelijke verkiezingsnederlagen te doen vergeten. Kamerleden stemmen dan wel zonder last of ruggespraak, maar niet zonder een forse dosis peer pressure. De fractiediscipline die is uitgeoefend om een Kamermeerderheid te forceren, is van Sovjet-kaliber.

Landsbelang en de gevoeligheid en complexiteit van vraagstuk speelden in dit machtsspel geen enkele rol. En ook niet het feit dat veel Kamerleden die de moties ‘steunden’ nog nauwelijks zelfstandig de weg naar wc en koffiemachine weten te vinden. Hier zijn democratische middelen en methoden misbruikt voor zaken die met algemeen belang niets te maken hebben. Als een echte uitvoerende macht heeft de Kamer belangen van individuele gevallen behartigd.

Doorgaan met het lezen van “Het kabinet houdt rekening met het landsbelang. Dat zouden er meer moeten doen.”

'Verdonk stort kabinet in crisis.' Hoezo, het was toch niet háár motie?!

‘Verdonk stort kabinet in crisis,’ kopt de Volkskrant vandaag met grote letters. dat begrijp ik niet. Het was toch niet háár motie?! Wat men verder ook vindt van haar persoon, haar beleid en haar reactie op de pogingen van de oppositie om staand regeringsbeleid ingrijpend en overhaast te wijzigen, moet men niet uit het oog verliezen dat minister Verdonk niet degene was die op onbesuisde en onverantwoordelijke wijze heeft aangestuurd op deze staatsrechtelijke crisis waar geen enkel belang mee gediend is.

Was minister Zalm een 'moffelaar' of een sjoemelaar?

De nu aftredende minister van Financiën Gerrit Zalm had er een handje van om maatregelen waartegen hij verzet verwachtte heimelijk in te voeren.

Volkskrant-verslaggever Marc Peeperkorn schreef in zijn Profiel van minister Zalm (VK, 27/11 jl) dat die in 1994, direct na zijn aantreden, twee keiharde grenzen aan de overheidsuitgaven in de begroting had weten te ‘moffelen’. Dat was niet de enige keer dat Zalm een onaangename maatregel bei Nacht und Nebel doorvoerde teneinde eventuele protesten vóór te zijn en zelfs helemaal te vermijden.

Enige tijd geleden ontvingen wij van de Belastingdienst een Voorlopige Aanslag voor 2006, met het verzoek deze vóór 31 december a.s. te willen voldoen. Kennelijk heeft minister Zalm een aanzienlijk vervroeging van de betalingsdatum door weten te voeren zonder dat iemand het doorhad. Onze Voorlopige Aanslag voor 2005 ontvingen wij namelijk op 25 april 2006, met het verzoek om voor 25 juni 2006 te betalen. De belastingsdienst int dit jaar dus twee aanslagen IB in zes maanden tijd!

Wij waren verbaasd omdat de Belastingdienst deze ingrijpende vervroeging van de betaaldatum niet had aangekondigd en omdat wij er ook niets over hadden gelezen in onze kranten (Volkskrant en NRC). Toen wij met de Belastingdiensten belden, bleek men daar ook enigszins verbaasd over het feit dat het publiek niet was geïnformeerd. Zelfs ná deze ‘overval’ door de fiscus hebben wij er niets over gelezen op de economische en financiële pagina’s. Dat mag nog eens ‘moffelen’ heten!

Liegende koppen bewijzen het gelijk van Donner.

‘Meevallende cijfers kranten door voetbal en nrc.next’ meldt een kop op de mediapagina van mijn ochtendkrant op 4 oktober.

‘Dat is goed nieuws’, denk je dan bij de eerste scan langs de koppen. Bij het lezen van het artikel blijkt dat de fameuze koppenschrijver van de Volkskrant weer eens zijn eigen opvatting heeft laten prevaleren boven de inhoud van het artikel. Oud-minister Piet Hein Donner had gelijk met zijn opmerking over dit verschijnsel. Daarom moest hij waarschijnlijk ook weg, want hij had wel vaker kritiek op de pers. Dat is een politieke doodzonde die nooit onbestraft blijft.

Doorgaan met het lezen van “Liegende koppen bewijzen het gelijk van Donner.”

'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.

Hoe misleidend en zelfs gevaarlijk het begrip ‘burgerjournalist‘ is, bleek uit het artikel ‘Een bloggende martelaar voor de persvrijheid’ van Peter van Ammelrooy in de Volkskrant van vanochtend (28 augustus 2006). Het ging over iemand die video-opnamen heeft gemaakt van demonstranten die een brandende matras onder een politieauto hadden geduwd. Van een poging tot doodslag dus, naar alle waarschijnlijkheid, want misschien konden of durfden die agenten hun auto niet te verlaten, bijvoorbeeld omdat zij dan gestenigd zouden worden.

De 24-jarige activist, Josh Wolf, heeft geweigerd om zijn videobeelden aan de politie af te staan, waarschijnlijk omdat hij zijn mede-activisten niet wil compromitteren. Josh Wolf is geen echte journalist, maar een video-blogger, iemand die zelfgemaakte televisieprogramma’s op zijn eigen website vertoont. Hij noemt zichzelf op grond van die activiteiten ‘journalist’ en claimt op, grond daarvan verschoningsrecht.

De advocaat van Josh Wolf, Peter van Ammelrooy, de koppenschrijver van de Volkskrant, de San Francisco Chronicle en vast nog een heleboel andere mensen zijn het roerend met Josh Wolf eens: Voor hen is hij een martelaar voor de persvrijheid die nu ten onrechte achter de tralies zit, als het aan de federale justitie ligt desnoods tot volgend jaar.

Doorgaan met het lezen van “'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.”