'Verdonk stort kabinet in crisis.' Hoezo, het was toch niet háár motie?!

‘Verdonk stort kabinet in crisis,’ kopt de Volkskrant vandaag met grote letters. dat begrijp ik niet. Het was toch niet háár motie?! Wat men verder ook vindt van haar persoon, haar beleid en haar reactie op de pogingen van de oppositie om staand regeringsbeleid ingrijpend en overhaast te wijzigen, moet men niet uit het oog verliezen dat minister Verdonk niet degene was die op onbesuisde en onverantwoordelijke wijze heeft aangestuurd op deze staatsrechtelijke crisis waar geen enkel belang mee gediend is.

Was minister Zalm een 'moffelaar' of een sjoemelaar?

De nu aftredende minister van Financiën Gerrit Zalm had er een handje van om maatregelen waartegen hij verzet verwachtte heimelijk in te voeren.

Volkskrant-verslaggever Marc Peeperkorn schreef in zijn Profiel van minister Zalm (VK, 27/11 jl) dat die in 1994, direct na zijn aantreden, twee keiharde grenzen aan de overheidsuitgaven in de begroting had weten te ‘moffelen’. Dat was niet de enige keer dat Zalm een onaangename maatregel bei Nacht und Nebel doorvoerde teneinde eventuele protesten vóór te zijn en zelfs helemaal te vermijden.

Enige tijd geleden ontvingen wij van de Belastingdienst een Voorlopige Aanslag voor 2006, met het verzoek deze vóór 31 december a.s. te willen voldoen. Kennelijk heeft minister Zalm een aanzienlijk vervroeging van de betalingsdatum door weten te voeren zonder dat iemand het doorhad. Onze Voorlopige Aanslag voor 2005 ontvingen wij namelijk op 25 april 2006, met het verzoek om voor 25 juni 2006 te betalen. De belastingsdienst int dit jaar dus twee aanslagen IB in zes maanden tijd!

Wij waren verbaasd omdat de Belastingdienst deze ingrijpende vervroeging van de betaaldatum niet had aangekondigd en omdat wij er ook niets over hadden gelezen in onze kranten (Volkskrant en NRC). Toen wij met de Belastingdiensten belden, bleek men daar ook enigszins verbaasd over het feit dat het publiek niet was geïnformeerd. Zelfs ná deze ‘overval’ door de fiscus hebben wij er niets over gelezen op de economische en financiële pagina’s. Dat mag nog eens ‘moffelen’ heten!

Liegende koppen bewijzen het gelijk van Donner.

‘Meevallende cijfers kranten door voetbal en nrc.next’ meldt een kop op de mediapagina van mijn ochtendkrant op 4 oktober.

‘Dat is goed nieuws’, denk je dan bij de eerste scan langs de koppen. Bij het lezen van het artikel blijkt dat de fameuze koppenschrijver van de Volkskrant weer eens zijn eigen opvatting heeft laten prevaleren boven de inhoud van het artikel. Oud-minister Piet Hein Donner had gelijk met zijn opmerking over dit verschijnsel. Daarom moest hij waarschijnlijk ook weg, want hij had wel vaker kritiek op de pers. Dat is een politieke doodzonde die nooit onbestraft blijft.

Doorgaan met het lezen van “Liegende koppen bewijzen het gelijk van Donner.”

'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.

Hoe misleidend en zelfs gevaarlijk het begrip ‘burgerjournalist‘ is, bleek uit het artikel ‘Een bloggende martelaar voor de persvrijheid’ van Peter van Ammelrooy in de Volkskrant van vanochtend (28 augustus 2006). Het ging over iemand die video-opnamen heeft gemaakt van demonstranten die een brandende matras onder een politieauto hadden geduwd. Van een poging tot doodslag dus, naar alle waarschijnlijkheid, want misschien konden of durfden die agenten hun auto niet te verlaten, bijvoorbeeld omdat zij dan gestenigd zouden worden.

De 24-jarige activist, Josh Wolf, heeft geweigerd om zijn videobeelden aan de politie af te staan, waarschijnlijk omdat hij zijn mede-activisten niet wil compromitteren. Josh Wolf is geen echte journalist, maar een video-blogger, iemand die zelfgemaakte televisieprogramma’s op zijn eigen website vertoont. Hij noemt zichzelf op grond van die activiteiten ‘journalist’ en claimt op, grond daarvan verschoningsrecht.

De advocaat van Josh Wolf, Peter van Ammelrooy, de koppenschrijver van de Volkskrant, de San Francisco Chronicle en vast nog een heleboel andere mensen zijn het roerend met Josh Wolf eens: Voor hen is hij een martelaar voor de persvrijheid die nu ten onrechte achter de tralies zit, als het aan de federale justitie ligt desnoods tot volgend jaar.

Doorgaan met het lezen van “'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.”

De oplossing: Naturaliseer Ayaan Hirsi Alias met terugwerkende kracht tot 1997.

De oplossing lijkt zo klaar als een klontje: Ayaan Hirsi Ali moet alsnog met terugwerkende kracht tot 1997 het Nederlanderschap verkrijgen.

Als mensen zelfs postuum een ridderorde kunnen krijgen en als Anne Frank met terugwerkende kracht de Nederlandse nationaliteit had kunnen verkrijgen als men dat had gewild, dan moet het ook mogelijk zijn om alle juridische, staatsrechtelijke, politieke, morele en praktische bezwaren rond Ayaan Hirsi Magan op deze manier in één klap op te lossen. De minister hoeft haar discretionaire bevoegdheid dan ook niet te misbruiken voor een beslissing die in flagrante strijd is met wet en jurisprudentie.

Iedereen heeft het zo druk met Rita Verdonk af te branden dat men kennelijk niet meer helder kan (of wil) nadenken. Ik moet zeggen dat ik daar ook wel moeite mee heb na het lezen van alle enormiteiten die de Volkskrant vanochtend schaamteloos publiceerde.

Want laat vooral één ding helder worden: de problemen zijn in oorsprong niet veroorzaakt door minister Verdonk maar door Ayaan Hirsi Ali die een loopje dacht te kunnen nemen met de regels van onze democratische rechtsstaat, die vervolgens zo brutaal was om hiermee te gaan koketteren en al die tijd te lullig en te arrogant was om haar fouten alsnog recht te zetten. Met mijn voorstel sleept Ayaan de jackpot plus bonusprijs in de wacht voor het hoge spel dat zij heeft gespeeld, maar in het landsbelang moeten wij daar maar vrede mee hebben.

Verdonk: Voor journalistiek is onzorgvuldigheid juist een geoorloofd middel, een wapen.

“Rita Verdonk is na een lang debat in de Tweede Kamer door de knieën gegaan,” meldt de NOS ieder uur in haar nieuwsuitzendingen op Radio 1 op 17 mei 2006.

Burgers die alles geloven wat de publieke radio vertelt en wat de kranten schrijven, denken nu dat minister Rita Verdonk in het debat over het Nederlanderschap van Ayaan Hirsi Ali door de Tweede Kamer op de knieën is gedwongen. Dat is gewoon niet waar. Zij heeft alleen toegezegd een motie te zullen uitvoeren die haar vraagt om te doen wat zij al van plan was: Goed blijven nadenken over deze zaak, nader laten onderzoeken of sommige Kamerleden mogelijk gelijk hadden met hun interpretatie van het arrest van de Hoge Raad van november 2005, afwachten wat Ayaan Hirsi Ali te berde zal brengen in haar bezwaarschrift tegen de ‘constatering’ van de minister, en uiteindelijk dit alles mee laten wegen in haar uiteindelijke beslissing over de vraag of Ayaan Hirsi Ali ooit rechtens Nederlander is geworden.

Indien die beslissing negatief uitvalt, zal Verdonk natuurlijk op heel korte termijn willen bewilligen in een hernieuwd naturalisatieverzoek door Ayaan Hirsi Ali. Logisch. Ondertussen is Ayaan nog steeds gewoon Nederlander, behoudt zij voorlopig haar paspoort én haar internationaal erkende vluchtelingenstatus en had zij ook gewoon haar Kamerlidmaatschap kunnen behouden.

Doorgaan met het lezen van “Verdonk: Voor journalistiek is onzorgvuldigheid juist een geoorloofd middel, een wapen.”

Journalitiek: journalist is een koekoek die zijn politieke agenda in andermans nest legt.

De Volkskrant zette vandaag (15/5) de volgende kop boven een artikel: “Dijkstal: Hirsi Ali moet eer aan zichzelf houden.” In het artikel zelf wordt oud-VVD-minister Hans Dijkstal als volgt ‘letterlijk’ geciteerd: “Zij moet onder ogen zien of ze de eer niet aan zichzelf moet houden.”

In werkelijkheid was het Buitenhof-presentator Rob Trip die tegen Hans Dijkstal zei: “Eigenlijk zegt u wat anders. U zegt dat Hirsi Ali de eer aan zichzelf moet houden.” Dijkstal antwoordde daarop met: “Nou ja, ik vind niet dat ik dat nu, zonder dat alle vragen zijn beantwoord, zo stellig moet zeggen, maar ik vind in ieder geval wel dat ze die mogelijkheid onder ogen moet zien.”

Zien jullie de ‘nuance’, die ik liever ‘demagogische manipulatie’ of ‘manipulatieve demagogie zou willen noemen? Dit is een zodanig verdraaide, gefilterde of bewerkte weergave van een politiek standpunt dat die de politieke opvattingen van het journalistieke medium ondersteunt. Journalisten en presentatoren leggen hun politieke agenda in andermans nest.

Doorgaan met het lezen van “Journalitiek: journalist is een koekoek die zijn politieke agenda in andermans nest legt.”

Spindoctors benutten mediacratie: Power to mediocracy?

Verbanden leggen is het leukste wat er is. Vandaag stonden in de VK respectievelijk een uitgebreid verhaal van Raoul du Pré over ‘campagneleider en spindoctor’ Kay van der Linde, een verslag van Philippe Remarque over een ‘debat’ tussen Verdonk en Rutte, en een Profiel van de Hongaarse premier Ferenc Gyurcsány, geschreven door Sara de Sloover. Zij had het over het ‘uitgekookte gebruik van de media’ door de Hongaarse premier. En dat is precies wat Kay van der Linde met journalisten als Du Pré en Remarque probeert te doen: Benutten.

Hoe gaat dat nu eigenlijk in zijn werk? Laten journalisten zich bewust of onbewust gebruiken door zulke ‘spindoctors’? Die kunnen niet zonder journalisten, maar geldt het omgekeerde ook? En is dat dan uit journalistieke plichtsbetrachting, uit gemakzucht, uit behoefte aan de verlokkende overzichtelijkheid van politieke slogans of toch voornamelijk uit de opwinding die arenagevechten toch nog altijd bij de meest beschaafde en verstandige mensen teweeg brengt?

Het is wel duidelijk dat spindoctors niets voor elkaar krijgen zonder ruimhartige medewerking van ‘de media’. Maar waar houdt dit op? Er is altijd het risico dat het samenwerkingsverband van politieke leidersfiguren, spindoctors en journalisten leidt tot resultaten die niet in lijn liggen met het maatschappelijk belang.

Doorgaan met het lezen van “Spindoctors benutten mediacratie: Power to mediocracy?”

Een onevenwichtig Commentaar.

Het is maar goed dat de Commentator van vandaag (“Onevenwichtig rapport”) niet medeverantwoordelijk is voor het regeringsbeleid. Hoewel, gezien de invloed van de journalistiek op de politieke beeld- en meningsvorming, is hij dat eigenlijk al in belangrijke mate. Daarom kunnen wij er ook niet schokschouderend aan voorbij gaan.

Zowel in de politiek als in de journalistiek moeten keuzen worden gemaakt. Burgers mogen alleen maar hopen dat dit gebeurt op basis van een evenwichtige benadering van de materie. Daarvan geeft dit commentaar weinig blijk, evenmin als het Achtergrondverhaal van Henk Müller en de Reportage van Ferry Biedermann, beide in de VK van vandaag. De krant toont zich bij dit onderwerp wel als een stel meneren met een consistente mening. Door een collectieve tunnelvisie blijken de heren echter niet in staat of bereid tot een evenwichtig commentaar.

VK-blogger ‘Arabier’ schreef gisteren naar aanleiding van de column van Hans Wansink dat men een politieke beweging in een land niet simpelweg kunt negeren omdat hun gedachtegoed je niet aanstaat. (“WRR raakt open zenuw in Nederlandse politiek”.

Doorgaan met het lezen van “Een onevenwichtig Commentaar.”

Multiculturalisten propageren nu wat zij zelf eerst hebben afgebroken: één samenleving.

Wat een gotspe: Multiculturalisten als Dijkstal en Rabbae propageren nu eindelijk die ene samenbindende samenleving die zij eerst zelf met succes hadden afgebroken: “Wij moeten het eens worden over wat waardevol is in onze samenleving.”

Vele jaren lang hebben zij onze maatschappij stelselmatig afgebroken door het belang (en zeker de noodzaak) te ontkennen van een gedeelde en overkoepelende cultuur als sociaal bindmiddel en als onmisbare basis voor maatschappelijke solidariteit.

Hun dwaalleer vormde de opmaat tot een samenlevingsexperiment (‘multiculturele samenleving’, een contradictio in terminis) dat niet gebaseerd was op enige theoretische of empirische grondslag, dat ook niet democratisch gelegitimeerd was door middel van partijprogramma’s en verkiezingsuitslagen en waarvoor bovendien nooit voldoende maatschappelijk draagvlak aanwezig was.

Je moet maar de brutale lef hebben. Of moeten we zeggen: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald?

Doorgaan met het lezen van “Multiculturalisten propageren nu wat zij zelf eerst hebben afgebroken: één samenleving.”