Een gemeenschap (‘community’) is méér dan een markt. (Deel 2)

De homo economicus van Frankenstein
De homo economicus is een personage uit de economische mythologie en bestaat in werkelijkheid niet. Hij is, net als het monster van Frankenstein, een laboratoriumprodukt, een mythisch, kunstmatig geconstrueerd wezen dat zelfs zijn eigen schepper bedreigt zodra het een eigen leven mag gaan leiden.

Het even mythische begrip ‘economische gemeenschap’ houdt ook een ontkenning in van het verschil tussen fictie en werkelijkheid. Het adjectivum ‘economicus’ duidt op een bepaald aspect van het menselijk handelen: zijn wens om zo min mogelijk offers te hoeven brengen bij streven naar de bevrediging van zijn materiële behoeften. Het besef dat het hier niet gaat om de gehele mens maar om dat deel van hem dat met materiële zaken tevreden is te stellen, is nog wel aanwezig.

De kennis van het begrip ‘gemeenschap’ is echter inmiddels zo gebrekkig geworden, dat men zich bijna niets completers meer kan voorstellen dan een ‘economische gemeenschap’. Het is een pars pro toto geworden en tegelijk een eufemisme dat moet verhullen dat de sociale, morele, ideële, culturele en alle andere aspecten van de gemeenschap door het economische worden verdrongen. Economie was oorspronkelijk een instrument van de gemeenschap, maar nu is de gemeenschap een instrument van de economie geworden.

De gemeenschap, de community, is voor de mens (en vele andere aardse levensvormen) een belangrijker gegeven dan voorstanders van een puur economische politiek bereid zijn om toe te geven. Na voldoende water, voedsel, gezondheid en familie is het misschien wel de belangrijkste voorwaarde voor menselijk welzijn. Alleen in een bekende en vertrouwde omgeving kan een mens in harmonie leven, wonen, werken en rusten op een wijze die een gevoel van welbevinden geeft.

Doorgaan met het lezen van “Een gemeenschap (‘community’) is méér dan een markt. (Deel 2)”

De oplossing: Naturaliseer Ayaan Hirsi Alias met terugwerkende kracht tot 1997.

De oplossing lijkt zo klaar als een klontje: Ayaan Hirsi Ali moet alsnog met terugwerkende kracht tot 1997 het Nederlanderschap verkrijgen.

Als mensen zelfs postuum een ridderorde kunnen krijgen en als Anne Frank met terugwerkende kracht de Nederlandse nationaliteit had kunnen verkrijgen als men dat had gewild, dan moet het ook mogelijk zijn om alle juridische, staatsrechtelijke, politieke, morele en praktische bezwaren rond Ayaan Hirsi Magan op deze manier in één klap op te lossen. De minister hoeft haar discretionaire bevoegdheid dan ook niet te misbruiken voor een beslissing die in flagrante strijd is met wet en jurisprudentie.

Iedereen heeft het zo druk met Rita Verdonk af te branden dat men kennelijk niet meer helder kan (of wil) nadenken. Ik moet zeggen dat ik daar ook wel moeite mee heb na het lezen van alle enormiteiten die de Volkskrant vanochtend schaamteloos publiceerde.

Want laat vooral één ding helder worden: de problemen zijn in oorsprong niet veroorzaakt door minister Verdonk maar door Ayaan Hirsi Ali die een loopje dacht te kunnen nemen met de regels van onze democratische rechtsstaat, die vervolgens zo brutaal was om hiermee te gaan koketteren en al die tijd te lullig en te arrogant was om haar fouten alsnog recht te zetten. Met mijn voorstel sleept Ayaan de jackpot plus bonusprijs in de wacht voor het hoge spel dat zij heeft gespeeld, maar in het landsbelang moeten wij daar maar vrede mee hebben.

Een onevenwichtig Commentaar.

Het is maar goed dat de Commentator van vandaag (“Onevenwichtig rapport”) niet medeverantwoordelijk is voor het regeringsbeleid. Hoewel, gezien de invloed van de journalistiek op de politieke beeld- en meningsvorming, is hij dat eigenlijk al in belangrijke mate. Daarom kunnen wij er ook niet schokschouderend aan voorbij gaan.

Zowel in de politiek als in de journalistiek moeten keuzen worden gemaakt. Burgers mogen alleen maar hopen dat dit gebeurt op basis van een evenwichtige benadering van de materie. Daarvan geeft dit commentaar weinig blijk, evenmin als het Achtergrondverhaal van Henk Müller en de Reportage van Ferry Biedermann, beide in de VK van vandaag. De krant toont zich bij dit onderwerp wel als een stel meneren met een consistente mening. Door een collectieve tunnelvisie blijken de heren echter niet in staat of bereid tot een evenwichtig commentaar.

VK-blogger ‘Arabier’ schreef gisteren naar aanleiding van de column van Hans Wansink dat men een politieke beweging in een land niet simpelweg kunt negeren omdat hun gedachtegoed je niet aanstaat. (“WRR raakt open zenuw in Nederlandse politiek”.

Doorgaan met het lezen van “Een onevenwichtig Commentaar.”

Multiculturalisten propageren nu wat zij zelf eerst hebben afgebroken: één samenleving.

Wat een gotspe: Multiculturalisten als Dijkstal en Rabbae propageren nu eindelijk die ene samenbindende samenleving die zij eerst zelf met succes hadden afgebroken: “Wij moeten het eens worden over wat waardevol is in onze samenleving.”

Vele jaren lang hebben zij onze maatschappij stelselmatig afgebroken door het belang (en zeker de noodzaak) te ontkennen van een gedeelde en overkoepelende cultuur als sociaal bindmiddel en als onmisbare basis voor maatschappelijke solidariteit.

Hun dwaalleer vormde de opmaat tot een samenlevingsexperiment (‘multiculturele samenleving’, een contradictio in terminis) dat niet gebaseerd was op enige theoretische of empirische grondslag, dat ook niet democratisch gelegitimeerd was door middel van partijprogramma’s en verkiezingsuitslagen en waarvoor bovendien nooit voldoende maatschappelijk draagvlak aanwezig was.

Je moet maar de brutale lef hebben. Of moeten we zeggen: Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald?

Doorgaan met het lezen van “Multiculturalisten propageren nu wat zij zelf eerst hebben afgebroken: één samenleving.”

De term 'joods-christelijk' is innerlijk tegenstrijdig én in strijd met art. 1 Grondwet.

De Commentaargroep van de Volkskrant schrijft vandaag (22/3) dat het neoconservatieve gedachtegoed vooral in de VS opgang maakt. Daarbij veronachtzaamt hij dat elementen uit dit tribaal-religieuze gedachtecomplex ook worden ondersteund door zijn/haar eigen Volkskrant. Bijvoorbeeld met betrekking tot geaccepteerde vormen van eigen-volk-eerst, de preventieve oorlog tegen Irak en de hetze en agitprop tegen Iran ter voorbereiding van de volgende onuitgelokte aanvalsoorlog. Ook over de straffeloze schending van allerlei internationale verdragen door Israël zal men zelden een afkeurend neoconservatief geluid horen.

Volgens de commentator vormt het door Wilders gewraakte grondwetsartikel een door de hele bevolking gedeelde kernwaarde van onze samenleving. Dit standpunt wordt niet alleen door geen enkel onderzoek gestaafd, maar het is ook in strijd met de essentie van het door de Volkskrant onderschreven multiculturisme. Dit laat (groepen van) mensen immers juist vrij in het zélf bepalen van hun groepswaarden en -normen. De schaduwzijde van dit multiculturisme werd op 19 mei 2003 Volkskrantverslaggever Eric Arends goed verwoord toen hij schreef over de vooruitzichten van Irak:

“Wat nation buiding zo moeilijk maakt, zeggen de kenners, is dat verschillende bevolkingsgroepen niet zomaar erkennen dat ze met elkaar in één staat zullen moeten samenleven. Bovendien vertrouwen ze er niet op dat de regering hun belangen zal behartigen. Bosnië is wat dat betreft een goed voorbeeld.”

Doorgaan met het lezen van “De term 'joods-christelijk' is innerlijk tegenstrijdig én in strijd met art. 1 Grondwet.”

Nederlands ís de 'eigen taal' van de inwoners van dit land.

De commentator van de Volkskrant gunt ons een kijkje in de fortuyneske kloof tussen journalistiek en burger. Hij/zij mengt zich in het papegaaienkoor van ‘columnisten, cabaretiers en andere satirici die elke gelegenheid ‘tot ‘Verdonk-bashing’ dankbaar aangrijpen.

“Intussen heeft ze wel gescoord bij haar achterban,” klinkt het zuur vanuit de hoek waar steeds meer mensen zich door gebrek aan inspiratie en instemming van afwenden. Alleen VK-verslaggever Ron Meerhof laat zien dat hij het contact met de tramconducteur en de burger in de straat niet verloren is: “De gemeente Rotterdam heeft een gedragscode opgesteld waar niemand echt van opkijkt,” schrijft hij. En zo is het. De meeste mensen vinden het de normaalste zaak van de wereld vinden dat burgers in het publieke domein in principe dezelfde taal met elkaar spreken. Zonder dwang, maar gewoon vanzelfsprekend. Anders heb je geen publiek domein, geen openbaar leven, geen gemeenschap en ook geen samenleving. Wie dat wil, moet zijn agenda maar eens openbaar maken.

Nederlands ís de ‘eigen taal’ van Nederlandse burgers, dus wat zeurt de Commentaargroep over een ‘treurig dieptepunt’ waarin minister Verdonk ons land nu weer gedompeld zou hebben? Het enige wat zij heeft gedaan is haar instemming betuigen met de ‘Rotterdam Code’ en voorstellen om deze in al of niet aangepaste vorm te verheffen tot landelijk niveau. Een goed idee, als het niet zo ontzettend logisch was.

Doorgaan met het lezen van “Nederlands ís de 'eigen taal' van de inwoners van dit land.”

Etnomarketing is OK. Etnojournalistiek niet.

Na jaren van ontzuiling zien wij deze nu toch weer terugkeren, maar nu in een vorm die diepere wortels heeft en dus hardnekkiger én gevaarlijker zal blijken te zijn dan de vorige. De multiculturalisering en etnificering van onze samenleving leidt tot het institutionaliseren van scheidslijnen tussen bevolkingsgroepen op grond van criteria die tot voor kort (terecht!) ondenkbaar en onbespreekbaar waren, namelijk behalve religie nu ook nationaliteit, etniciteit, groepscultuur en zelfs genetische eigenschappen.

Dit heeft allerlei gevolgen op veel maatschappelijke terreinen, maar ik wil hier graag even stilstaan bij de vraag of de toename van etnojournalistiek even logisch, onvermijdelijk en wenselijk is als etnomarketing.

Doorgaan met het lezen van “Etnomarketing is OK. Etnojournalistiek niet.”