‘Onvrede over onbeheerste groei geen xenofobie’ (NRC, 30 sept 1991).

Onderstaande ‘ingezonden brief’ stond op 30 september 1991 in NRC Handelsblad. Ik kreeg er twee reacties op. Eén van een verre nicht die het leuk vond om op deze manier weer eens van mij te horen, en één van Frits Bolkestein, destijds fractievoorzitter van de VVD in de Tweede Kamer. 

Onvrede over onbeheerste groei geen xenofobie

Het kost kennelijk moeite om een afwijzende houding jegens “de snelheid van de toename’ van het aantal buitenlanders in een gemeenschap niet te verwarren met xenofobie. Ook minister d’Ancona had het vorige week in Luxemburg weer over “extreem-rechtse sentimenten” in haar verwijzing naar de gevoelens die in de Amsterdamse stadswijk Bos en Lommer bestaan over vooral deze onvoldoende beheerste groei.

Wie geen moeite heeft met (bijvoorbeeld) vijftien procent allochtonen met een sterk afwijkende culturele achtergrond in zijn directe omgeving maar wel met (veel) meer is niet zonder meer een vreemdelingenhater. De jaarlijkse toestroom van alleen al veertigduizend gezinsherenigers is meer dan hun nieuwe woonbuurten op een beetje leuke manier kunnen verwerken. Voordat men daar aan welke vorm en mate van hun integratie kan toekomen, zal toch eerst de groei van hun aantal tot inpasbare proporties moeten worden beperkt.

Minister d’Ancona vindt dat het minderhedenbeleid in Nederland wat betreft intentie en inzet deugt. Dat mag op het oog zo lijken maar wat betreft volume deugt het in het geheel niet. Dit prangt des te meer nu uit de recente discussie naar voren komt dat men het zelfs niet eens is over zoiets essentieels als het doel van dit beleid. Niet alleen over de gewenste mate van integratie maar zelfs over de inhoud van dat begrip zelf voert men een bittere discussie over de hoofden van de direct-betrokkenen.

Het automatisme van de gezinshereniging maakt een bewust en menswaardig toelatingsbeleid voor de werkelijk ernstige gevallen, de politieke vluchtelingen, veel lastiger. De haast en de onmatigheid bij het nastreven van de multiculturele en multi-etnische samenleving leiden in de concentratiegebieden tot het tegendeel van het beleden ideaal. De manier waarop de politiek zogeheten xenofobe (extreem-rechtse) gevoelens wil uitroeien, kan erger zijn dan de kwaal. Onbehagen kruipt waar het niet gaan kan.

De “ruimhartigheid’ van het uitnodigingsbeleid van Dales en d’Ancona is een sigaar uit andermans doos. Het zijn de bewoners van bepaalde stadswijken, meestal niet de meest kansrijken, die belast zijn met de impliciete opdracht om steeds meer binnenkomers, met behoud van hun culturele identiteit (taal, geloof en gewoonten), daadwerkelijk in hun gemeenschap te integreren. Wat zich in die wijken nu voordoet, is een vorm van kolonialisme die gevoelens van verzet oproept. Niet alleen Turken en Marokkanen maar ook autochtone Nederlanders hebben behoefte aan behoud van culturele identiteit en van een zeker nestgevoel in de eigen woonomgeving.

Stadswijken met een laag percentage politici worden geofferd op het altaar van het multi-etnische ideaal, een restant van het maakbaarheidsgeloof. Deze woonbuurten verliezen hun tegelijk bindende en controlerende functie en dat is te merken. Er zijn genoeg voorbeelden in de wereld van de problemen die uit ontworteling van de samenleving voortkomen.

Door de hogere geboortecijfers en het vestigingsoverschot van allochtonen zullen op veel plaatsen de autochtonen (niet-allochtone Nederlanders noemt men ze ook wel) de minderheid gaan vormen, zonder ooit bewust voor die situatie te hebben gekozen maar gewoon door niet te verhuizen en af te wachten wat er met hun wijk gebeurt. Het is toch te gek dat ieder vertrek van een “wit’ gezin uit zo’n wijk positief moet worden beoordeeld omdat het een verlies van een potentiële stem voor de partij van Janmaat betekent.

De waarde die gemeenschappen hechten aan het behoud van de herkenbaarheid van de eigen cultuur is universeel. De zorgen die zij zich maken over de sociale, maatschappelijke, economische en politieke consequenties van uit de hand lopende demografische ontwikkelingen kan men niet zonder meer als extreem-rechtse sentimenten en xenofobie terzijde schuiven en verder negeren.

Robert van Waning
30 september 1991

Auteur: robertvanwaning

"Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang." (Wouter Bos.) "Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht." (Van Thillo.). Dit 'weblog' is voornamelijk een openbaar archief van mijn bijdragen aan het openbare publieke debat over lokale Amstelveense kwesties op Amstelveen.Blog van oud-journalist Johan Bos. De ervaring heeft mij namelijk geleerd dat reacties en bijdragen aan het publieke discussies op openbare (want voor iedereen toegankelijke) platforms willekeurig worden gecensureerd en zelfs volledig worden verwijderd als de inhoud de redacteur, de webbeheerder of dienstdoende (altijd anonieme) moderator onwelgevallig is, ook al was er geen enkele regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden geschonden. Dit heb ik meegemaakt op Stand.nl, op het Weblog van de Volkskrant, (kijk ook hier en hier) op Amstelveen Dichtbij en ook op Amstelveen.blog (Zoek met naar #Censuur). Wie bezwaar maakt tegen dit soort ongrondwettelijke inbreuken op de vrijheid van meningsuiting, kan zonder opgave van reden, zonder mogelijkheid van verweer of bezwaar en zonder opgave van strafduur voor onbepaalde tijd worden verbannen uit het reactie- en discussieforum. Ik ben op die manier voor korte of langere tijd en zelfs permanent verbannen geweest uit alle bovengenoemde fora waaraan ik heb deelgenomen aan de publieke discussies, zonder dat ik ooit anderen persoonlijk heb beledigd, bedreigd, belasterd of op andere manier regels had geschonden. Mijn opvattingen en meningen bevallen de redacties etc. kennelijk niet altijd. Zij maken graag misbruik van hun macht en van de mogelijkheid om onwelgevallige opinies te onderdrukken en zelfs om'lastige burgers' uit te schakelen van deelname aan het openbare discussies. Het 'publieke debat' geeft dan ook geen betrouwbare weergave van wat er onder burgers aan opvattingen en opinies leeft. In Nederland worden meningsuitingen niet gecensureerd door de overheid maar door redacties van journalistieke media. Laster, smaad en grove persoonlijke beledigingen zijn in de sociale media inmiddels zó gebruikelijk, dat aangiften daartegen bijna niet meer door het Openbaar Ministerie worden vervolgd. Zolang zij echter op grond van het het Wetboek van Strafrecht strafbaar zijn, zou dit - zeker in flagrante gevallen waarin mensen werkelijk erdoor worden beschadigd - wel moeten gebeuren. Anders moeten die artikelen uit het WvS worden geschrapt. In onderstaande discussies staan veel gevallen van laster of lasterlijke suggesties. U vindt die door met te zoeken naar #Laster of #Suggestie. Verwijderde reacties vindt door te zoeken naar 'XXX Verwijderd' Sommige daarvan heb ik aangemerkt als '#Censuur'.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s