Categorie: Meningsuiting

Geert Wilders' roem groeit dankzij het gebrek aan weerwerk, tegenspraak en rechtstreeks debat.

De truc van Geert Wilders is dat hij iedereen voortdurend óver hem laat praten en schrijven, zonder dat men de gelegenheid krijgt om hem tégen te spreken, of hem zelfs maar kritisch vragen te stellen.

Deze kunst heeft hij afgekeken van de journalistiek, de officieuze vierde politieke macht die zich (na zich te hebben losgemaakt van de burgerij) zonder enige legitimatie en verantwoording heeft gevoegd bij de Trias Politica.  Net als de journalistiek dankt Wilders zijn vrijwel onaantastbare positie immers aan het ontwijken van het directe debat en dus van rechtstreekse kritiek, weerwerk en tegenspraak.

Bij Wilders gaat alles via de band van de media. Die werken daar maar al te graag aan mee. Door Geert Wilders namelijk te laten groeien een steeds prominentere positie in de politieke arena, verzekeren de media zich van steeds hogere  oplage- en kijkcijfers, of het met Geert Wilders afloopt of niet.

Het algemeen maatschappelijk belang speelt bij dit spel geen rol van enige betekenis.

Doorgaan met het lezen van “Geert Wilders' roem groeit dankzij het gebrek aan weerwerk, tegenspraak en rechtstreeks debat.”

Van Thillo: Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht.

Shortlink: http://wp.me/p1mUd8-1ECa

‘Krenken moet kunnen’ schrijft Wouter Bos en de Volkskrant publiceert zijn verhaal zowel in de papieren krant als op de website van die huichelaars die hun lezers geen vrijheid van meningsuiting gunnen als het gaat om kritische reacties op artikelen en columns. Wouter Bos meent het vast goed, maar zijn verhaal zou geloofwaardiger zijn als hij het lef had gehad om de Volkskrant te noemen als voorbeeld hoe het níet moet. Die krant censureert immers onwelgevallige reacties van haar lezers.

Wouter Bos schrijft o.a.:

“Wie polarisatie omschrijft als het voeren van een debat op het scherpst van de snede zal haar veel positiever waarderen.”
[..]
Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang.
 [..]
Maar wie met consensus een debat in gaat, heeft geen debat, versluiert de keuzes, laat niet zien waar hij staat. Met consensus ga je een debat niet in, met consensus kom je er uit.
[..]
Omdat de vrijheid van meningsuiting compromisloos binnen de grenzen van wet en grondwet wordt verdedigd. Omdat de neiging tot zelfcensuur wordt ontmoedigd en veroordeeld. Omdat de rechten van minderheden om binnen de grenzen van de wet onwenselijke opvattingen te hebben, onwenselijke meningen uit te spreken en soms ook onwenselijke dingen te doen, onvoorwaardelijk verdedigd worden. Niet om het er dan bij te laten.

Maar omdat alleen in zo’n veilige omgeving het vrije debat niet als bedreigend, maar als verrijkend zal worden ervaren.”

Doorgaan met het lezen van “Van Thillo: Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht.”

'Rivaliteit, vreemdgaan en alcohol' als aanbeveling voor het nieuwste product van de Volkskrant..

Op mijn VK weblog ‘Donqui’ flitst een hinderlijke reclame van de Volkskrant voor één van haar producten, de serie MADMEN:

“Nieuw van de makers van Sopranos. Hier nog niet op TV, al wel bij de Volkskrant!” Met als extra aanbeveling: “Het verhaal speelt zich af op een reclamebureau in New York, waar de werksfeer doordrenkt is van rivaliteit, vreemdgaan en alcohol.”

Toe maar.

Omdat ik regelmatig kritiek uitte op het sociaal-darwinisme van de Volkskrant ben ik nog steeds verbannen uit de reactie- en discussieruimtes op haar website. Het monddood maken van critici en dissidenten en het uitschakelen van de oppositie ‘klopt’ misschien wel volgens de evolutietheorie, maar niet volgens de regels van moraal, beschaving en recht waar onze samenleving zo prat op gaat.

‘Doordrenkt van rivaliteit, vreemdgaan en alcohol.’ Waar zijn  Balkenende, Rouvoet en Donner als je ze nodig hebt?

Doorgaan met het lezen van “'Rivaliteit, vreemdgaan en alcohol' als aanbeveling voor het nieuwste product van de Volkskrant..”

'Evolutietheorie klopt,' schrijft de Volkskrant. OK, maar christelijk en beschaafd is die niet.

‘Survival of the fittest’. Is dat niet precies het soort denken dat beschaafde mensen proberen te compenseren met concepties als universele mensenrechten (sociaal-)democratie, maatschappelijke solidariteit en gemeenschapsdenken?

“Evolutietheorie klopt,” schrijft de Volkskrant in haar Commentaar van 3 maart jl. Fijn, maar hoe blij moeten wij zijn dat een zo fascistoïde leer van geschiktheid en uitverkorenheid de ultieme waarheid omtrent ons leven en ons bestaan blijkt te bevatten?

Het denken dat gericht is op overleving van de eigen groep/soort door middel van natuurlijke selectie, leidt bij mensen in de eerste plaats tot concentratie op het eigen belang en tot obsessies als ‘Eigen Volk Eerst’. Beschaafde mensen proberen dat juist te verzachten en te compenseren met concepties als universele mensenrechten, (sociaal-)democratie, solidariteit en gemeenschapsdenken.

‘Blessed are the meek,‘ klinkt niet erg Darwinistisch.. Misschien zijn er nog andere dingen relevant dan het kloppen van een theorie.

Doorgaan met het lezen van “'Evolutietheorie klopt,' schrijft de Volkskrant. OK, maar christelijk en beschaafd is die niet.”

Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.

Het vaste duo Janny Groen en Annieke Kranenberg schrijft in de Volkskrant van vandaag (24/2) dat drie joodse jongeren zich “stilletjes tussen de actievoerders hadden gemengd” na afloop van de tumultueus verlopen bijeenkomst op zondagavond 22/2 jl in het Amsterdamse Apollohotel, waar de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit was ‘geschoend’.

De drie jongeren, waaronder Nathan Bouscher van ‘Gezellig Joods’ (mede-organisator van de omstreden lezing), wilden op die manier meer te weten te komen over de actie die de lezing van Ron Edelheit over de Israëlische aanval op Gaza behoorlijk in de war had geschopt.

Tijdens hun heimelijke missie in een café aan de Amsterdamse Ferdlnand Bolstraat, waar de pro-Palestijnse actievoerders elkaar na hun actie hadden getroffen, kwamen de joodse jongeren er onder andere achter dat dat de actievoerders juridisch advies hadden gevraagd aan een advocatenkantoor in Haarlem. Het gooien van schoenen is dan wel een vreedzame vorm van actievoeren, maar kennelijk wilde men zich indekken voor het geval iets of iemand daarbij zou worden geraakt.

Dit is in allerlei opzichten een mooi verhaal, dat echter wel een paar vragen openlaat:

1. Als de drie joodse jongeren zich ‘stilletjes’ hadden gemengd onder de actievoerders, hoe wisten de verslaggeefsters van de Volkskrant daar dan van? Waren zij ook in dat café waar de actievoerders bijeen waren, of hebben die drie jongens hen na afloop van hun missie gebeld en verslag uitgebracht van hun bevindingen? Kenden de verslaggeefsters Nathan Bouscher en zijn twee vrienden al van vóór deze gebeurtenis?

Doorgaan met het lezen van “Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.”

'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?

“Zijn handelsmerk is een combinatie van provoceren en confronteren. En hij weet: wie kaatst kan de bal verwachten,” schreef John Wanders in zijn hagiografische profielschets van voetbalanalist Hugo Borst. De afspraak “Als ik aardig over jou schrijf, schrijf jij dan aardig over mij?” komt in dit journalistieke genre stilzwijgend tot stand.

Bij het lezen van die zin werd ik overvallen door afgunst: Wat moet het heerlijk zijn om de bal teruggekaatst te krijgen in plaats van onmiddellijk het veld te worden uitgestuurd alleen maar omdat je die bal kaatste.

Het lijkt wel alsof alleen journalisten op alles en iedereen kritiek mogen uiten en daarbij ook best confronterend en provocerend te werk mogen gaan als zij daar zin in hebben of daar zelfs hun handelsmerk van hebben gemaakt.

Wie echter kritiek heeft op de  media of de journalistiek, krijgt in ieder geval nooit het laatste woord. Sterker nog: Die kritiek is waarschijnlijk het laatste woord dat hij op die plek en op die manier heeft kunnen uiten, met een goede kans dat zijn bijdrage nog wordt verwijderd ook. Dat overkwam mij, althans, na mijn correcte kritiek op het hoofdredactionele commentaar van de Volkskrant van 10 december 2008. Die reactie werd verwijderd en ik werd verbannen uit alle reactie- en discussieruimtes op de website van deze krant.  Monddood gemaakt. De mond gesnoerd. Zonder enige vorm van proces kaltgestellt. Dat is de manier waarop kritische burgers door de journalistiek worden ‘teruggekaatst’.

Doorgaan met het lezen van “'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?”

VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.

“Israëlische kiezer wil ‘tijdperk van zwakte afsluiten,’ meldt de kop boven een artikel van de onvolprezen VK-correspondent Alex Burghoorn. (VK, 7/2). Het karwei in Gaza en in de nog niet ingepikte delen van wat nog restte van het etnische gezuiverde Palestina moet immers definitief worden afgemaakt. De verwachte winnaar van de komende verkeizingen, Benjamin Netanyahu, is daarvoor de uitverkoren persoon. Hij verdient dus alle steun die zijn aanhangers maar voor hem kunnen organiseren.

VK-columnist en -commentator Paul Brill weet dus wat er van hem wordt verwacht. Dankzij de verbanning van één van zijn critici kan hij zich nu loyaal en ongestoord wijden aan de behartiging van hogere belangen dan simpelweg algemeen-journalistieke en zulke ondergeschikte dingen als mondiale stabiliteit en veiligheid en inwisselbare zaken als mensen-, burger-, volken- en oorlogsrechten.

Sinds ik Paul Brill op grond van zijn voortdurende oorlogshetze tegen Iran een ‘Israël-lobbyist’ had genoemd in een (door de redactie verwijderde) reactie op een hoofdredactioneel Commentaar, heeft hij zich een tijdje koest gehouden. Zijn wekelijkse columns gingen sinds de ‘nine-eleven’ op zijn journalistieke geloofwaardigheid een tijd lang níet over die obsessie van Israël (en dus ook van hem) te schrijven. Hij moet er bijkans in zijn gestikt en hij heeft ongetwijfeld veel mensen teleur moeten stellen. Tot vandaag, 7 februari 2008.

Nu de opinieredactie mij door middel van een permanente verbanning de mond heeft gesnoerd, zodat ik geen reacties meer kan schrijven op commentaren, columns en opieartikelen en ik ook niet meer kan meedoen aan wat ik als het publieke debat beschouw, heeft Paul Brill weer helemaal vrij spel, zonder risico van lastige tegenspraak en pijnlijke kritiek.

Doorgaan met het lezen van “VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.”

De krant mag de rechter niet beïnvloeden inzake Geert Wilders.

Geert Wilders zou in een publieke discussie op deze website moeten uitleggen wat hij met zijn uitspraken over de islam bedoelt en beoogt en waarom hij vindt dat hij daarvoor niet vervolgd moet worden. Mensen die het niet met hem eens zijn, kunnen hem dan rechtstreeks (en dus niet via de krant of tv) van repliek kunnen dienen. Dat heet publiek debat en daar is dit de plek en de methode bij uitstek voor.

Na de uitspraak van het Hof moet het OM Geert Wilders wel vervolgen. Het oorspronkelijk politieke debat vindt dan niet langer plaats tussen de beledigende en de beledigde partij, maar tussen de staat en verdachte. Daarbij kan het publiek alleen aan de zijlijn een beetje machteloos en gefrustreerd staan schreeuwen.

Dit is niet zoals ik mij een moderne, ontwikkelde democratie voorstel, maar behalve een democratie zijn wij ook een rechtsstaat. De rechters die moeten toezien op de handhaving van dat aspect van onze maatschappij, hebben in hun onaantastbare onafhankelijkheid geoordeeld dat zij deze beslissing wel moesten nemen.

Nu de zaak ‘onder de rechter is’, lijkt het mij ongepast dat de krant probeert om de rechter te beïnvloeden.
Doorgaan met het lezen van “De krant mag de rechter niet beïnvloeden inzake Geert Wilders.”

Wet Openbaarheid Media als bijprodukt van de Irak-enquête?

Als het gaat om het herstel van het vertrouwen van de burgers in de werking van de democratie, dan is er meer nodig dan politieke waarheidsvinding, verantwoording en eventueel boetedoening inzake de politieke steun die Nederland heeft gegeven aan de oorlog van Bush en Blair in Irak.

Het was immers niet alleen de politiek die destijds op die oorlog aanstuurde. Zoals altijd blijft er weer één invloedrijke speler in het democratische krachtenveld buiten schot: De journalistiek, de grootste leverancier van informatie én opinies.

Uit dit onafwendbare onderzoek kunnen niet alleen politieke lessen getrokken worden, maar ook journalistieke.   Een overzicht van de bijdragen van journalisten, columnisten, commentaarschrijvers, ‘journalitieke’ analysten en auteurs van opinie-artikelen waarin de geesten van de Nederlandse burgers rijp worden gemaakt voor Nederlandse steun voor de oorlog in Irak (die begon met de plaatsing van raketten in Turkije), zou in dit verband nuttig zijn.

Veel van diezelfde journalisten sturen op dit moment namelijk aan op een aanval op Iran. Misschien kan dankzij dit onderzoek een nog veel grotere catastrofe dan Irak worden voorkomen.
Doorgaan met het lezen van “Wet Openbaarheid Media als bijprodukt van de Irak-enquête?”

De column als clusterbom.

Afgevuurd vanuit massamedia en gericht op burgerdoelen hebben woorden nog meer slagkracht en een nog groter bereik dan de krachtigste Amerikaanse en Israëlische granaten.

Nausicaa Marbe schrijft in haar column ‘Oorlog en Vrede‘ (VK 16/1) dat Bernard-Henri Levy (die volgens Marbe ooit droomde van ‘een zegevierend Joods humanisme’ in het Midden-Oosten) ‘los van de schuldvraag’ de primaire verantwoordelijkheid voor deze oorlog legt bij Hamas. Israël neemt volgens Nausicaa Marbe wel grootmoedig zijn verantwoordelijkheid voor ‘grove vergissingen’ die het in deze oorlog heeft begaan.

Als deze hele oorlog op zichzelf achteraf echter door ‘the international community’ (waartoe Israël zich ondanks Bileams gezegde gelukkig toch rekent (Num.23:9)) als een ‘grote vergissing’ zal worden beschouwd, zal dat oordeel voornamelijk gebaseerd zijn op de disproportionaliteit ervan. Zal Nausicaa Marbe ook de verantwoordelijkheid dáárvoor in de schoenen van de Palestijnen proberen te schuiven?

Verbale afzwaaiers richten grote schade aan in de publieke meningsvorming en politieke besluitvorming. En dat is natuurlijk allemaal de schuld én de verantwoordelijkheid van Hamas, Iran en al die andere bronnen van ‘ongure passies’ (Marbe).

Doorgaan met het lezen van “De column als clusterbom.”