Categorie: Journalistiek

Het Weblog als postbus voor 'ingezonden brieven'. Waarom niet?

Lezers willen meer ‘interactie’ met de krant, terwijl veel journalisten en redacteuren juist schijnen te denken dat dit funest zou zijn voor de ‘echte journalistiek’. Zij denken wellicht dat zo’n wisselwerking zou leiden tot journalistiek populisme, vervlakking en heerschappij van de middelmaat. Wie zou er gelijk hebben? En krijgen?

Mij verbaast het in ieder geval dat zo veel journalisten een hekel blijken te hebben aan rechtstreeks contact met hun lezers. Dat zijn toch de burgers in wier belang de pers onze democratie bewaakt door de macht te controleren? (Behalve die ene macht dan natuurlijk, de journalistiek zelf..) Lezers zijn bovendien afnemers van de journalistieke voortbrengselen. Klanten, dus. Nou, Klant is in krantenland bepaald geen Koning.

Waarom is er zo weinig wisselwerking tussen de redactie en de deelnemers en bezoekers van het Volkskrantblog? Waarom gebruikt de brievenredactie bijvoorbeeld dit weblog niet als postbus voor ‘ingezonden brieven’ die lezers graag in de brievenrubriek afgedrukt willen zien?

Doorgaan met het lezen van “Het Weblog als postbus voor 'ingezonden brieven'. Waarom niet?”

'JOURNALITIEK'.

Gezien de grote invloed van de journalistiek op de politiek, moeten wij hiervoor misschien de term ‘journalitiek’ gaan gebruiken, een samentrekking van journalistiek en politiek. De journalistiek bepaalt immers de politieke programma’s, politieke agenda, het politieke debat en de politieke verantwoording van alles en iedereen, behalve van zichzelf natuurlijk.

Maar hoe zullen wij dan journalisten in het vervolg noemen: Journaliticus, of polinist?

Was het een Pim-zege of een Sovjet-zege? Of is dat eigenlijk hetzelfde?

Volkskrantverslaggever Willem Beusekamp noemde op 9 maart jl de PvdA-zege in Amsterdam ‘sovjet-achtig’ , vanwege de massale overmacht waarmee deze ooit socialistische partij de laatste verkiezingen gewonnen had.

Voor mij had de zege van de PvdA meer een ‘Pim-karakter’ door het grote rol die de journalistiek ook hierbij weer heeft gespeeld. Onze kwaliteitskranten en ook de publieke omroep hadden de huidige regering het liefst al lang naar huis gestuurd als zij daartoe de rechtstreekse mogelijkheid hadden gehad. Nu moeten zij het nog steeds via de band van de burgers en hun vertegenwoordigers spelen. Dan doen zij met een overgave waaruit een sterke politieke overtuiging spreek. Of althans een sterke band met ‘de Partij’.

De term ‘sovjetachtig’ is niettemin ook toepasselijk, omdat kranten en zelfs de publieke omroep in Nederland consequent de partijstandpunten van de PvdA uitdragen. Dat is zo’n griezelige situatie dat ik daar zelfs als SP- en Groen Links-stemmer toch bijna rechts van word.

Politiek dient nog alleen om de journalistieke duiding te bevestigen.

Radio 1 deelde vanochtend mee dat Jozias van Aartsen had besloten om op te stappen als fractievoorzitter van de VVD. Van Aartsen zou zijn beslissing om 12 uur in een persconferentie officieel bekend maken en toelichten.

Ik zette mijn televisie aan en stemde die af op Ned 2, in de verwachting dat die persconferentie wel rechtstreeks zou worden uitgezonden. Dat bleek inderdaad het geval. Althans, gedeeltelijk. Tot mijn starre verbazing werd de uitzending van de persconferentie namelijk al na een paar vragen van journalisten onderbroken. Voor een nieuwsuitzending. De gebeurtenis zelf is kennelijk minder belangrijk dan de nieuwsuitzending erover. Ook in dit geval bleek weer hoe bespottelijk die journalistieke bevoogding is, want wie kon immers beter duidelijk maken wat Van Aartsen tot zijn beslissing had gebracht dan de politicus zelf? De rest van zijn uitleg moest echter eerst door de journalistieke filter voordat het voor publieke consumptie geschikt werd geacht door de zelfgekozen hoeders van onze democratie.

Op deze manier krijgen burgers dus steeds de journalistieke versie van het politieke verhaal te horen. En zo stuurt de journalistiek de politiek in ‘vrije’ landen.

Doorgaan met het lezen van “Politiek dient nog alleen om de journalistieke duiding te bevestigen.”

NOS Nieuws geeft stemadvies op Radio 1: Stem PvdA!

De uitzending van het NOS Radio 1 Nieuws van vanochtend 10 uur leek op deze verkiezingsdag meer op een verkiezingspotje voor de PvdA.  De Rotterdamse lijsttrekker van de PvdA, Peter van Heemst, mocht namelijk als enige de kiezers aansporen om toch vooral op zijn partij te stemmen. Om 15.00 uur liet de NOS in haar nieuwsuitzending Wouter Bos, de landelijke leider van de PvdA, als enige aan het woord.

Het lijkt wel een soort stemadvies van deze ‘publieke’ omroeporganisatie.

Op een verkiezingsdag is dit natuurlijk in strijd met de regel dat politieke partijen dan geen propaganda meer maken via de publieke zenders, zeker niet als andere partijen die gelegenheid niet krijgen.

De journalistiek (en de publieke omroep in het bijzonder) voelt zich echter verheven boven democratische spel- en fatsoensregels. Er is ook niemand die daar iets tegen doet, want burger kúnnen dit niet, politici dúrven dat niet, en journalisten zelf hebben daar gewoon geen zin in, deels uit collegialiteit deels uit angst voor journalistieke represailles.

De antidemocratische instelling van de journalistiek (inclusief de publieke omroep) vormt een zwakke plek in ons democratische stelsel.

'Seks voor een breezer': Slogan voor nieuwe vorm van sekstoerisme?

De wervende kop in de Volkskrant van vanochtend zal weinig geïnteresseerden zijn ontgaan: “Seks voor een breezer: een mazzeltje voor allebei.” Toch was het geen advertentie, maar de journalistieke weergave van een recent rapport van de GGD. Als deze slogan aanslaat, zal hij waarschijnlijk leiden tot een geheel nieuw verschijnsel: Sekstoerisme naar Amsterdam-Zuidoost.

De kreet  “Jong, willig  en goedkoop, en dat allemaal op 20 minuten rijden!” had dezelfde uitwerking gehad. Het scheelt immers een vlucht naar het verre Thailand.

Langzaam cruisende auto’s zullen het straatbeeld van Amsterdam-Zuidoost verrijken. Aan het stuur spieden mannen de omgeving af naar al die gemakkelijke meiden waar de krant over schreef. Die kerels hebben er wel twéé Breezers of telefoonkaarten voor over.

Marktbederf in alle denkbare betekenissen..

Doorgaan met het lezen van “'Seks voor een breezer': Slogan voor nieuwe vorm van sekstoerisme?”

Columnist Kees Beekmans kan Karima fiscaal aftrekken.

VK-Columnist Kees Beekmans vervolgde vanochtend zijn tenenkrommend verslag over de manier waarop hij als Hollandse man in Marokko aan zijn gerief komt. Zonder daarvoor te willen betalen, dus, en dat lukt hem aardig. Nou ja, aardig… Zijn methode bestaat uit het wekken van de valse illusie bij een alleenstaande moeder dat hij een serieuze relatie met haar wil, en dus heus niet alleen seks.

De titel van de vorige aflevering was “Is Karima een hoer?” Ik heb daarop gereageerd met een blog  “Is Kees Beekmans een hoerenloper? Nee, was dat maar waar.”

Karima heeft nu aan Kees voorgesteld dat zij en haar zoontje bij hem intrekken, en dat hij hen dan verder zou onderhouden. Zij zou dan niet meer voor een hongerloon hoeven te werken. Ho, dát was niet  de bedoeling, want dat zou Kees geld gaan kosten. Maar hij wilde ook niet dat Karima door zou gaan met zich voor geld een paar keer per maand seksueel te laten gebruiken door een collega van haar baas.

Wat zou Kees Beekmans het meest dwars zitten? Zijn jaloezie of zijn zuinigheid?

Doorgaan met het lezen van “Columnist Kees Beekmans kan Karima fiscaal aftrekken.”

De ombudsman mijmert nog over goeie ouwe journalistiek, maar de uitverkoop gaat gewoon door.

“Is het echt zo erg gesteld met de vaderlandse journalistiek dat er geen jaar voorbij kan gaan zonder dat iemand zijn ongenoegen uit over ‘de media’? vraagt ombudsman Thom Meens zich af. De schat.

Er zou GEEN DAG voorbij mogen gaan zonder dat kritisch werd gekeken naar de rol van de journalistiek in de beïnvloeding van de publieke meningsvorming. En dus ook geen dag zonder dat werd vastgesteld dat de journalistiek zich bewust (en succesvol) weet te onttrekken aan het stelsel van checks and balances dat ons democratische stelsel betrouwbaar houdt door van alle actoren (ik herhaal: álle) te verlangen dat zij verantwoording afleggen voor hun doelstellingen en werkwijzen. “Die bepalen en controleren wij zelf wel,” vinden Thom Meens en zijn hoofdredacteur Pieter Broertjes. En zij komen er nog mee weg ook. Althans, tot dusver.

Hier ligt een mooie taak voor de bloggende burgers om de zaak weer een beetje in evenwicht te brengen.

De journalistiek controleert de macht, maar niemand controleert de journalistiek, ook al vormt zij in onze mediacratie de allergrootste macht als het gaat om informatie (in al zijn modaliteiten) en wat belanghebbenden daar allemaal mee kunnen doen. Sovjet-leiders zouden postuum jaloers kunnen worden op zoveel ongecontroleerde macht en invloed.

“Wie zich gepakt voelt, kan naar de rechter stappen,” zeggen Meens en Broertjes, wetend dat zij van die kant niets te duchten hebben.

Doorgaan met het lezen van “De ombudsman mijmert nog over goeie ouwe journalistiek, maar de uitverkoop gaat gewoon door.”

CIDI: Centrum voor Intensieve Desinformatie over Israel.

Terwijl Israël volgens mensenrechtenorganisatie B’tselem de Westoever stilletjes heeft geannexeerd en op die manier twee miljoen Palestijnen feitelijk de toegang tot hun landbouwgronden en boomgaarden in de vruchtbare Jordaanvallei blokkeert (Ha’aretz en NRC Handelsblad 14/2, de Volkskrant 16/2), mag CIDI-directeur Ronnie Naftaniël zich op de Forum-pagina van de Volkskrant druk maken over het bezoek van onze minister van Buitenlandse Zaken aan koning Abdoellah van Saoedi-Arabië. (de Volkskrant, 16/2/2006)

Naftaniël noemt die reis in zijn artikel ‘onvoldoende gerechtvaardigd’. Dat ben ik met hem eens, maar om andere redenen. Minister Bot had namelijk onmiddellijk zijn bezoek moeten afbreken nadat hem de onaanvaardbare ontwikkelingen in Palestina ter ore waren gekomen. Hij had er onmiddellijk naar toe moeten gaan om de solidariteit van Nederland met het onderdrukte en hongerende Palestijnse volk te betuigen en om te protesteren tegen de onmenselijke houding van de Israëlische regering.

Hieronder zal ik een paar opmerkingen van Ronnie Naftaniël in het licht zetten van de situatie die Israël voor de Palestijnse bevolking heeft gecreëerd, om duidelijk te maken wat de letters CIDI in werkelijkheid betekenen: “Centrum voor Intensieve Desinformatie over Israel”.

Doorgaan met het lezen van “CIDI: Centrum voor Intensieve Desinformatie over Israel.”

"Read what bloggers are saying about this article."

Gezien in de internetversie van The Washington Post: Bij ieder artikel staat een blokje waarin je kunt klikken naar blog-commentaren op dat artikel. Kijk, dan begint het bloggen pas echt te werken. Journalisten, columnisten en commentatoren voelen dan immers voortdurend de ‘hete adem’  van bloggende lezers in hun nek. Dan krijg je eindelijk meer interactie tussen de auteurs en hun lezers, en verdwijnt de grauwsluier van journalistieke vrijblijvendheid die onze kranten vaak zo tenenkrommend maakt om te lezen.

Het is hier niet zo goed te zien, maar in de blokjes staat de volgende tekst:

  • Who’s Blogging? Read what bloggers are saying about this article.
  • Full List of Blogs (2 links)
  • Most Blogged About Articles
  • On washingtonpost.com | On the web

Bron: The Washington Post van 15 februar 2006

Ik heb deze suggestie ook per e-mail naar VK blog-chef Bogaerts gestuurd, maar die heeft nog niet gereageerd.

Doorgaan met het lezen van “"Read what bloggers are saying about this article."”