Categorie: Journalistiek

"Wij zijn het volk!" roept Anet Bleich. Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer.

Zoals columniste Anet Bleich over ‘het volk’ denkt, daar lusten de zwijnen geen parels van. “Wij zijn het volk!” schreef zij vanochtend (24/5) in haar column ‘Uitgeburgerd om een bagatel’ . Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer, want sommige zwijnen zijn voor Bleich ‘more equal’ dan de rest (de meerderheid). Zij schrijft: “Wat Verdonk ‘het volk’ noemt, is niet meer dan een stel rancuneuze, van de politiek en de democratie vervreemde kleinburgers.”

Zo wordt iedereen die minister Verdonk niet per definitie ongelijk geeft en die niet vindt dat Rita Verdonk maar Ayaan Hirsi Magan de meeste en ernstigste fouten heeft gemaakt, bij het grof vuil gezet door de opinie-elite waarvoor de Volkskrant graag als spreekbuis optreedt. Veel publicisten hebben in deze krant onzin op nonsens gestapeld om vanuit een hoge morele positie Rita Verdonk zo kwaadaardig mogelijk af te kunnen schilderen en haar het leven nóg zuurder te maken dan het in haar zware, verantwoordelijke en hoogst ondankbare positie al is. (Verantwoordelijkheid is iets waar columnisten weinig last van hebben.)

Ik was van plan om alle onwaarheden en verdraaiingen en andere manipulaties van de werkelijkheid in mijn weblog op te sommen, maar daar was gewoon geen beginnen aan. De column van Bleich is echter exemplarisch, dus hierbij een paar van haar enormiteiten:

Doorgaan met het lezen van “"Wij zijn het volk!" roept Anet Bleich. Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer.”

Ayaan speelde een spel, en Rita draait op voor het verlies.

Ayaan Hirsi Ali ondervindt van haar bewust gemaakte fouten veel minder schade dan haar vriendin Rita Verdonk die haar in de afgelopen jaren steeds had gesteund. Verdonk krijgt nu de vreselijkste verwijten naar haar hoofd geslingerd, terwijl het toch echt Ayaan was die zonder dwingende noodzaak onzorgvuldig is geweest bij haar naturalisatieverzoek. Ayaan was immers geen politieke vluchteling en werd (voorzover ik weet) in Kenya niet vervolgd of bedreigd. Zij had (begrijpelijk!) geen zin in een gearrangeerd huwelijk met een neef in Canada. Op haar vliegreis naar haar ongewenste echtgenoot in Canada is zij in Duitsland uitgestapt en heeft daarna hier asiel aangevraagd. Ayaan is niet dom. Bij haar aanvraag van Nederlanderschap en zeker in de jaren daarna wist zij dat zij geheel onnodig hoog spel had gespeeld door bewust een naam op te geven die zij niet gerechtigd was te voeren, niet in Nederland maar ook niet in het land van haar herkomst.

Ayaan had in de tijd dat zij in Nederland genoot van haar rechten en privileges, haar fouten gemakkelijk tijdig kunnen herstellen. Zij heeft er echter bewust voor gekozen om Rita Verdonk geheel onverdiend te belasten met de consequenties van haar eigen beoordelingsfouten en manipulatieve spelletjes. Dat was niet netjes van Ayaan, en bovendien heeft zij onze wetten en regels geschonden, overigens zonder daar ooit zelf ernstige gevolgen van te hoeven ondervinden. Zij was Nederlander of wordt dat alsnog, als en zodra zij dat wil.

Doorgaan met het lezen van “Ayaan speelde een spel, en Rita draait op voor het verlies.”

Verdonk: Voor journalistiek is onzorgvuldigheid juist een geoorloofd middel, een wapen.

“Rita Verdonk is na een lang debat in de Tweede Kamer door de knieën gegaan,” meldt de NOS ieder uur in haar nieuwsuitzendingen op Radio 1 op 17 mei 2006.

Burgers die alles geloven wat de publieke radio vertelt en wat de kranten schrijven, denken nu dat minister Rita Verdonk in het debat over het Nederlanderschap van Ayaan Hirsi Ali door de Tweede Kamer op de knieën is gedwongen. Dat is gewoon niet waar. Zij heeft alleen toegezegd een motie te zullen uitvoeren die haar vraagt om te doen wat zij al van plan was: Goed blijven nadenken over deze zaak, nader laten onderzoeken of sommige Kamerleden mogelijk gelijk hadden met hun interpretatie van het arrest van de Hoge Raad van november 2005, afwachten wat Ayaan Hirsi Ali te berde zal brengen in haar bezwaarschrift tegen de ‘constatering’ van de minister, en uiteindelijk dit alles mee laten wegen in haar uiteindelijke beslissing over de vraag of Ayaan Hirsi Ali ooit rechtens Nederlander is geworden.

Indien die beslissing negatief uitvalt, zal Verdonk natuurlijk op heel korte termijn willen bewilligen in een hernieuwd naturalisatieverzoek door Ayaan Hirsi Ali. Logisch. Ondertussen is Ayaan nog steeds gewoon Nederlander, behoudt zij voorlopig haar paspoort én haar internationaal erkende vluchtelingenstatus en had zij ook gewoon haar Kamerlidmaatschap kunnen behouden.

Doorgaan met het lezen van “Verdonk: Voor journalistiek is onzorgvuldigheid juist een geoorloofd middel, een wapen.”

Journalitiek: journalist is een koekoek die zijn politieke agenda in andermans nest legt.

De Volkskrant zette vandaag (15/5) de volgende kop boven een artikel: “Dijkstal: Hirsi Ali moet eer aan zichzelf houden.” In het artikel zelf wordt oud-VVD-minister Hans Dijkstal als volgt ‘letterlijk’ geciteerd: “Zij moet onder ogen zien of ze de eer niet aan zichzelf moet houden.”

In werkelijkheid was het Buitenhof-presentator Rob Trip die tegen Hans Dijkstal zei: “Eigenlijk zegt u wat anders. U zegt dat Hirsi Ali de eer aan zichzelf moet houden.” Dijkstal antwoordde daarop met: “Nou ja, ik vind niet dat ik dat nu, zonder dat alle vragen zijn beantwoord, zo stellig moet zeggen, maar ik vind in ieder geval wel dat ze die mogelijkheid onder ogen moet zien.”

Zien jullie de ‘nuance’, die ik liever ‘demagogische manipulatie’ of ‘manipulatieve demagogie zou willen noemen? Dit is een zodanig verdraaide, gefilterde of bewerkte weergave van een politiek standpunt dat die de politieke opvattingen van het journalistieke medium ondersteunt. Journalisten en presentatoren leggen hun politieke agenda in andermans nest.

Doorgaan met het lezen van “Journalitiek: journalist is een koekoek die zijn politieke agenda in andermans nest legt.”

Spindoctors benutten mediacratie: Power to mediocracy?

Verbanden leggen is het leukste wat er is. Vandaag stonden in de VK respectievelijk een uitgebreid verhaal van Raoul du Pré over ‘campagneleider en spindoctor’ Kay van der Linde, een verslag van Philippe Remarque over een ‘debat’ tussen Verdonk en Rutte, en een Profiel van de Hongaarse premier Ferenc Gyurcsány, geschreven door Sara de Sloover. Zij had het over het ‘uitgekookte gebruik van de media’ door de Hongaarse premier. En dat is precies wat Kay van der Linde met journalisten als Du Pré en Remarque probeert te doen: Benutten.

Hoe gaat dat nu eigenlijk in zijn werk? Laten journalisten zich bewust of onbewust gebruiken door zulke ‘spindoctors’? Die kunnen niet zonder journalisten, maar geldt het omgekeerde ook? En is dat dan uit journalistieke plichtsbetrachting, uit gemakzucht, uit behoefte aan de verlokkende overzichtelijkheid van politieke slogans of toch voornamelijk uit de opwinding die arenagevechten toch nog altijd bij de meest beschaafde en verstandige mensen teweeg brengt?

Het is wel duidelijk dat spindoctors niets voor elkaar krijgen zonder ruimhartige medewerking van ‘de media’. Maar waar houdt dit op? Er is altijd het risico dat het samenwerkingsverband van politieke leidersfiguren, spindoctors en journalisten leidt tot resultaten die niet in lijn liggen met het maatschappelijk belang.

Doorgaan met het lezen van “Spindoctors benutten mediacratie: Power to mediocracy?”

'Sportieve rijder' hoort aan de schandpaal, ipv met lauwerkrans op een troon.

Caspar Janssen vroeg afgelopen zaterdag (22/4) in zijn rubriek ‘Gesnapt’ aan Patrick Boin of hij het ‘type sportieve rijder’ was.

In kringen van autoverkopers en -journalisten geldt ‘sportief rijden’ als een aanbeveling. Je kent die teksten wel in autobladen en pagina’s:  ‘Je kunt met dit karretje lekker gooien en smijten.’ ‘Je kunt deze straatracer als een kart de bocht om gooien.’ ‘Met onze sportieve rijstijl kwamen wij op een verbruik van 1 op 7’.

Wandelaars, fietsers, spelende en schoolgaande kinderen (en hun ouders!) en buurtbewoners kijken daar echter heel anders tegenaan. Voor hen is zogenaamd ‘sportief rijgedrag’ vooral gevaarlijk, hinderlijk, lawaaiig en asociaal.

‘Sportief rijgedrag’ onderscheidt zich namelijk van normaal rijgedrag door (te) hard optrekken, (te) hard rijden, (te) weinig afstand houden, (te) veel inhalen, (te) snel bochten nemen en (te) laat remmen. In de praktijk is ‘sportief rijgedrag’ dus niet te onderscheiden van agressief rijgedrag. En andersom. Het zou dus hard moeten worden aangepakt in plaats van gepropageerd door autobranche en -journalistiek.

De auto-industrie heeft vrijwel de volledige winst van de evolutie van auto- en motortechniek ten goede laten komen aan ‘sportiviteit’, in plaats van aan zuinigheid, besparing van fossiele brandstoffen, milieu-vriendelijkheid en maatschappelijk verantwoord rijgedrag.

Doorgaan met het lezen van “'Sportieve rijder' hoort aan de schandpaal, ipv met lauwerkrans op een troon.”

Een onevenwichtig Commentaar.

Het is maar goed dat de Commentator van vandaag (“Onevenwichtig rapport”) niet medeverantwoordelijk is voor het regeringsbeleid. Hoewel, gezien de invloed van de journalistiek op de politieke beeld- en meningsvorming, is hij dat eigenlijk al in belangrijke mate. Daarom kunnen wij er ook niet schokschouderend aan voorbij gaan.

Zowel in de politiek als in de journalistiek moeten keuzen worden gemaakt. Burgers mogen alleen maar hopen dat dit gebeurt op basis van een evenwichtige benadering van de materie. Daarvan geeft dit commentaar weinig blijk, evenmin als het Achtergrondverhaal van Henk Müller en de Reportage van Ferry Biedermann, beide in de VK van vandaag. De krant toont zich bij dit onderwerp wel als een stel meneren met een consistente mening. Door een collectieve tunnelvisie blijken de heren echter niet in staat of bereid tot een evenwichtig commentaar.

VK-blogger ‘Arabier’ schreef gisteren naar aanleiding van de column van Hans Wansink dat men een politieke beweging in een land niet simpelweg kunt negeren omdat hun gedachtegoed je niet aanstaat. (“WRR raakt open zenuw in Nederlandse politiek”.

Doorgaan met het lezen van “Een onevenwichtig Commentaar.”

Iran: Demoniseren is een contraproductieve manier van bekritiseren.

In de aanloop tot de aanval op Irak schreef ik aan een paar redactieleden en verslaggevers van o.a. de Volkskrant dat ik om een aantal redenen tégen die oorlog was. Nu Iran het doelwit lijkt te worden van een volgend doldriest avontuur en de Volkskrant al volop bezig is om de geesten van haar lezers daartoe rijp te maken, wil ik graag ook dit keer tijdig laten weten dat ik mij voeg bij degenen die over drie jaar door Arie Elshout en Olaf Tempelman zullen worden beschimpt omdat zij gelijk hadden. 

De Volkskrant besteedt de laatste tijd veel aandacht aan allerlei kwalijke aspecten van Iran. Dit is, gelet op beleid, daden en uitingen van het Iraanse regime volkomen terecht. Minder begrip en waardering heb ik echter voor het consequent demoniseren van dit land teneinde de lezers gaandeweg rijp te maken voor ingrijpende sancties tegen dit land en wellicht zelfs een ‘preventieve aanval’ door Israël en/of V.S.

Arie Elshout schreef vanochtend (3/4) in zijn column dat niemand (en de Irakezen zeker niet) beter wordt van een erkenning dat de aanval op Irak een enorme blunder met voornamelijk ernstige gevolgen is geweest. Het niet toegeven van fouten maakt het echter gemakkelijker om ze een volgende keer wéér te maken. Bijvoorbeeld met betrekking tot Iran..

Doorgaan met het lezen van “Iran: Demoniseren is een contraproductieve manier van bekritiseren.”

De term 'joods-christelijk' is innerlijk tegenstrijdig én in strijd met art. 1 Grondwet.

De Commentaargroep van de Volkskrant schrijft vandaag (22/3) dat het neoconservatieve gedachtegoed vooral in de VS opgang maakt. Daarbij veronachtzaamt hij dat elementen uit dit tribaal-religieuze gedachtecomplex ook worden ondersteund door zijn/haar eigen Volkskrant. Bijvoorbeeld met betrekking tot geaccepteerde vormen van eigen-volk-eerst, de preventieve oorlog tegen Irak en de hetze en agitprop tegen Iran ter voorbereiding van de volgende onuitgelokte aanvalsoorlog. Ook over de straffeloze schending van allerlei internationale verdragen door Israël zal men zelden een afkeurend neoconservatief geluid horen.

Volgens de commentator vormt het door Wilders gewraakte grondwetsartikel een door de hele bevolking gedeelde kernwaarde van onze samenleving. Dit standpunt wordt niet alleen door geen enkel onderzoek gestaafd, maar het is ook in strijd met de essentie van het door de Volkskrant onderschreven multiculturisme. Dit laat (groepen van) mensen immers juist vrij in het zélf bepalen van hun groepswaarden en -normen. De schaduwzijde van dit multiculturisme werd op 19 mei 2003 Volkskrantverslaggever Eric Arends goed verwoord toen hij schreef over de vooruitzichten van Irak:

“Wat nation buiding zo moeilijk maakt, zeggen de kenners, is dat verschillende bevolkingsgroepen niet zomaar erkennen dat ze met elkaar in één staat zullen moeten samenleven. Bovendien vertrouwen ze er niet op dat de regering hun belangen zal behartigen. Bosnië is wat dat betreft een goed voorbeeld.”

Doorgaan met het lezen van “De term 'joods-christelijk' is innerlijk tegenstrijdig én in strijd met art. 1 Grondwet.”

De Volkskrant rekent af met Rudi Carrell.

Hoewel ik nooit een programma of show van Rudi Carrell heb gezien en dus niet behoor tot de grote kring van zijn trouwe bewonderaars, heb ik altijd respect gehad voor wat hij heeft bereikt. Nu Carrell door longkanker aan het eind van zijn leven is gekomen, is het jammer en ook onbegrijpelijk dat de Volkskrant hem geen leuker afscheidsverhaal heeft gegund. Het was waarschijnlijk de eerste en ook meteen definitief de laatste keer dat Carrell uitgebreid door Volkskrant Magazine werd geïnterviewd. Het werd niet bepaald een bewaar-exemplaar voor zijn fans..

Wat Eric Arends over Rudi Carrell schreef, had meer weg van een afrekening dan een hommage. Kennelijk wilde Arends (nu het nog kon) Carrell inpeperen dat hij zich vooral niets moest verbeelden. Het was duidelijk dat alleen de naderende dood van Carrell deze eervolle aandacht rechtvaardigde, en niet zijn leven of zijn werk. En zeker niet zijn humor, want die had Carrell volgens de Duitse collega-aasgieren van Eric Arends niet.

De vragen van Eric Arends waren uit het leven gegrepen.Of beter: Zij grepen het laatste leven uit de man die zo dom was geweest om de doodgraver van de Volkskrant een paar weken te vroeg in zijn huis te laten.

Hieronder de (enigszins door mij gechargeerde) vragen van Eric Arends aan Rudi Carrell:

Doorgaan met het lezen van “De Volkskrant rekent af met Rudi Carrell.”