VK-columniste Anet Bleich vindt dat partijen die het grondig met elkaar oneens zijn toch met elkaar moeten blijven praten, omdat dit vaak een resultaat oplevert waar beide partijen het mee eens zijn. Zij noemt dit zelfs ‘het credo van het poldermodel’ en ‘een kernwaarde bij uitstek van Nederland’. Gek genoeg vermijdt zij zelf consequent iedere confrontatie met mensen met wie zij het niet eens is. Bleich gebruikt haar column als schuttersputje, maar reageert nooit op kritische brieven. Zij zet haar column ook niet op hét discussieforum-bij-uitstek, het VK Weblog! Lezers kunnen dus nooit openlijk op haar columns reageren. Haar rechtstreeks schrijven heeft geen zin, want je krijgt zelfs geen bericht van ontvangst.

Anet Bleich verdedigt in haar column van vandaag (11 okt.) het cordon sanitaire rondom Vlaams Blok, omdat vreemdelingenhaat en nationalisme in die partij een troebele verbintenis zijn aangegaan. Dit is een valide argument, dat Bleich echter niet consequent hanteert. Hetzelfde kan immers gezegd worden van Israël, het land dat bij Anet Bleich voornamelijk warme gevoelens opwekt, ondanks het feit dat dat land het principe ‘Eigen Volk Eerst’ als uitgangspunt  heeft gekozen en dit ook consequent als politieke doelstelling blijft nastreven, zulks ten koste van de oorspronkelijke bewoners die nu enige autochtone vreemdelingen ter wereld zijn. Toch weerhoudt dit journalisten en politici niet om warme banden met Israël te onderhouden. Ons land doet gewoon zaken met die nationalistische apartheidsstaat en werkt zelfs mee aan de doorvoer (via Schiphol) van Amerikaans wapentuig waar Israël vreemdelingen mee onder de duim houdt.

Doorgaan met het lezen van “Columniste Anet Bleich heeft maling aan 'Nederlandse kernwaarde bij uitstek': DISCUSSIE.”

Het morele en journalistieke kompas van de Volkskrant, dat deze krant moet helpen om een ‘onafhankelijke, niet-vooringenomen, kritische en consequente’ koers te varen, lijkt vaak zijn richting te verliezen door de sterke veldkrachten die van Israël uitgaan. Gelukkig blijkt correspondent Alex Burghoorn daar tamelijk ongevoelig voor blijkt te zijn. Zo hoort het ook, bij een verslaggever die meer respect heeft voor zijn vak dan voor degenen die dat slechts als een middel beschouwen en gebruiken.

Na het lezen van een artikel van Burghoorn (‘God voorziet in ongedeeld Jeruzalem’) en van Bart Dirks (”Eigen volk eerst’), beide in de Volkskrant van vandaag (2/10), vroeg ik mij af hoe verwerpelijk en ongepast het eigenlijk is om overeenkomsten te zien tussen die leuze van Vlaams Belang en de minstens even onverzoenlijke ‘Groot-Israël’-gedachte van joodse en christelijke zionisten en een partij als Yisrael Beitenu? Vlaams Belang is tenminste nog zo ‘fatsoenlijk’ om het aanzien van God niet te bezoedelen met hun raciale obsessie, superieure eigenwaan en onverdraagzame xenofobie.

Doorgaan met het lezen van “Het Israëlische krachtenveld verstoort menig moreel, journalistiek en politiek kompas.”