'Pers is vaak laks in toegeven klacht.'

‘De journalistiek kent zelf namelijk geen afrekencultuur,’ schrijft Ingrid Pouwr in de ‘Brief van de Dag’ (3/10). Als dat wel zo was geweest, had verslaggeefster Ellen de Visser misschien wel onderstaand artikel geschreven, in plaats van haar verhaal  over klachtenprocedures in de gezondheidszorg. (‘Arts is vaak laks in toegeven klacht, VK, 3/10).


Pers is vaak laks in toegeven klacht

AMSTERDAM – Journalisten en kranten geven veel te weinig toe dat ze fouten hebben gemaakt, zelfs niet als lezers na een klacht in het gelijk worden gesteld. Betere communicatie kan veel onnodige klachtenprocedures voorkomen.

Dit schrijft de Inspectie voor de Mediazorg vandaag in een rapport over lezersrechten. Het geeft te denken, schrijft de inspectie, dat de onvrede onder klagers erg groot is, zelfs als de klacht gegrond wordt verklaard. Het erkennen van fouten is voor journalisten mogelijk lastig omdat ze dat van hun collega’s niet mogen.

Lezers kunnen met een klacht over een ziekenhuis terecht bij de journalist of bij een oud-collega van hem die als ombudsman optreedt, maar ook bij de Raad voor de Journalistiek. Slechts 15 procent van de tuchtklachten wordt gegrond verklaard. Een informele procedure leidt vaker tot succes.

Tweederde van de lezers die een klacht indienen, is ontevreden omdat zij geen effect bemerken. Lezers willen vooral vergelijkbare problemen voor anderen voorkomen en een excuus. Maar kranten informeren hen nauwelijks over maatregelen, en bij niet meer dan een kwart van de gegrond verklaarde klachten worden fouten toegegeven of toegelicht.

Hoogleraar mediarecht Johan Lagedunk constateert in het inspectierapport dat communicatieproblemen vaker tot klachten en rechtszaken lijken te leiden dan fouten van journalisten. ‘Bij tuchtcolleges komen klachten binnen die daar eigenlijk niet thuishoren; soms zou een excuus van een journalist volstaan’, concludeert de inspectie.

Volgens professor Lagedunk moeten journalisten hun lezers over fouten informeren; redactiestatuten die dat verbieden zijn strijdig met de wet.

Voor veel lezers blijkt klagen lastig. Lezers die met meer media te maken hebben, krijgen nogal eens tegenstrijdige adviezen maar kunnen met een klacht daarover nergens terecht. De Raad voor de Journalistiek beoordeelt alleen individuele gevallen.

Lezers dienen nauwelijks klachten in, waarschijnlijk omdat zij vaak moeten klagen bij de krant waar zij ondanks alles toch aan gehecht zijn. De Raad voor de Journalistiek heeft hier geen oordeel over deze onwenselijke situatie.”


Het zal nog wel even duren voordat men een onderzoek naar de tevredenheid van lezers over klachtenprocedures tegen de journalistiek even normaal zal vinden als het rapport over klachtenprocedures tegen ziekenhuizen waar verslaggeefster Ellen de Visser over schreef.

Oud-minister Donner merkte bij de presentatie van het Volkskrantboek ‘Tussen de regels’ terecht op dat wie in een democratie politieke invloed wil uitoefenen uiteindelijk aan controle onderworpen is, zowel democratische als rechterlijke.

Journalistiek die zich niet wil beperken tot objectieve en onafhankelijke verslaggeving, maar ook actief de publieke meningsvorming wil sturen, oefent politieke invloed uit.

De meest voor de hand liggend en tegelijk ook meest wezenlijke controle is die door de burgers in hun hoedanigheid van lezers, luisteraars en kijkers. Als men echter ziet hoe redacties reageren op weerwerk en tegenspraak, dan is het wel duidelijk dat hier nog veel werk aan onze democratische winkel is.

In tegenstelling tot wat hoofdredactuer Pieter Broertjes in het voorwoord van het nieuwe Volkskrantboek had geschreven. kan niemand, geen politicus, bestuurder of burger, ooit de journalistiek ‘genadeloos onder vuur nemen’. Het is immers steeds de journalistiek die in maatschappelijke discussies zowel het eerste als het laatste woord heeft.

Zelfs als een journalist daarbij zodanig over de schreef gaat dat de Raad voor de Journalistiek het niet voor hem wil opnemen, heeft hij nog altijd de gelegenheid om in de ‘rectificatie’ een ferme trap na te geven. Genadeloos

Auteur: robertvanwaning

"Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang." (Wouter Bos.) "Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht." (Van Thillo.). Dit 'weblog' is voornamelijk een openbaar archief van mijn bijdragen aan het openbare publieke debat over lokale Amstelveense kwesties op Amstelveen.Blog van oud-journalist Johan Bos. De ervaring heeft mij namelijk geleerd dat reacties en bijdragen aan het publieke discussies op openbare (want voor iedereen toegankelijke) platforms willekeurig worden gecensureerd en zelfs volledig worden verwijderd als de inhoud de redacteur, de webbeheerder of dienstdoende (altijd anonieme) moderator onwelgevallig is, ook al was er geen enkele regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden geschonden. Dit heb ik meegemaakt op Stand.nl, op het Weblog van de Volkskrant, (kijk ook hier en hier) op Amstelveen Dichtbij en ook op Amstelveen.blog (Zoek met naar #Censuur). Wie bezwaar maakt tegen dit soort ongrondwettelijke inbreuken op de vrijheid van meningsuiting, kan zonder opgave van reden, zonder mogelijkheid van verweer of bezwaar en zonder opgave van strafduur voor onbepaalde tijd worden verbannen uit het reactie- en discussieforum. Ik ben op die manier voor korte of langere tijd en zelfs permanent verbannen geweest uit alle bovengenoemde fora waaraan ik heb deelgenomen aan de publieke discussies, zonder dat ik ooit anderen persoonlijk heb beledigd, bedreigd, belasterd of op andere manier regels had geschonden. Mijn opvattingen en meningen bevallen de redacties etc. kennelijk niet altijd. Zij maken graag misbruik van hun macht en van de mogelijkheid om onwelgevallige opinies te onderdrukken en zelfs om'lastige burgers' uit te schakelen van deelname aan het openbare discussies. Het 'publieke debat' geeft dan ook geen betrouwbare weergave van wat er onder burgers aan opvattingen en opinies leeft. In Nederland worden meningsuitingen niet gecensureerd door de overheid maar door redacties van journalistieke media. Laster, smaad en grove persoonlijke beledigingen zijn in de sociale media inmiddels zó gebruikelijk, dat aangiften daartegen bijna niet meer door het Openbaar Ministerie worden vervolgd. Zolang zij echter op grond van het het Wetboek van Strafrecht strafbaar zijn, zou dit - zeker in flagrante gevallen waarin mensen werkelijk erdoor worden beschadigd - wel moeten gebeuren. Anders moeten die artikelen uit het WvS worden geschrapt. In onderstaande discussies staan veel gevallen van laster of lasterlijke suggesties. U vindt die door met te zoeken naar #Laster of #Suggestie. Verwijderde reacties vindt door te zoeken naar 'XXX Verwijderd' Sommige daarvan heb ik aangemerkt als '#Censuur'.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s