'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?

“Zijn handelsmerk is een combinatie van provoceren en confronteren. En hij weet: wie kaatst kan de bal verwachten,” schreef John Wanders in zijn hagiografische profielschets van voetbalanalist Hugo Borst. De afspraak “Als ik aardig over jou schrijf, schrijf jij dan aardig over mij?” komt in dit journalistieke genre stilzwijgend tot stand.

Bij het lezen van die zin werd ik overvallen door afgunst: Wat moet het heerlijk zijn om de bal teruggekaatst te krijgen in plaats van onmiddellijk het veld te worden uitgestuurd alleen maar omdat je die bal kaatste.

Het lijkt wel alsof alleen journalisten op alles en iedereen kritiek mogen uiten en daarbij ook best confronterend en provocerend te werk mogen gaan als zij daar zin in hebben of daar zelfs hun handelsmerk van hebben gemaakt.

Wie echter kritiek heeft op de  media of de journalistiek, krijgt in ieder geval nooit het laatste woord. Sterker nog: Die kritiek is waarschijnlijk het laatste woord dat hij op die plek en op die manier heeft kunnen uiten, met een goede kans dat zijn bijdrage nog wordt verwijderd ook. Dat overkwam mij, althans, na mijn correcte kritiek op het hoofdredactionele commentaar van de Volkskrant van 10 december 2008. Die reactie werd verwijderd en ik werd verbannen uit alle reactie- en discussieruimtes op de website van deze krant.  Monddood gemaakt. De mond gesnoerd. Zonder enige vorm van proces kaltgestellt. Dat is de manier waarop kritische burgers door de journalistiek worden ‘teruggekaatst’.

Doorgaan met het lezen van “'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?”

VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.

“Israëlische kiezer wil ‘tijdperk van zwakte afsluiten,’ meldt de kop boven een artikel van de onvolprezen VK-correspondent Alex Burghoorn. (VK, 7/2). Het karwei in Gaza en in de nog niet ingepikte delen van wat nog restte van het etnische gezuiverde Palestina moet immers definitief worden afgemaakt. De verwachte winnaar van de komende verkeizingen, Benjamin Netanyahu, is daarvoor de uitverkoren persoon. Hij verdient dus alle steun die zijn aanhangers maar voor hem kunnen organiseren.

VK-columnist en -commentator Paul Brill weet dus wat er van hem wordt verwacht. Dankzij de verbanning van één van zijn critici kan hij zich nu loyaal en ongestoord wijden aan de behartiging van hogere belangen dan simpelweg algemeen-journalistieke en zulke ondergeschikte dingen als mondiale stabiliteit en veiligheid en inwisselbare zaken als mensen-, burger-, volken- en oorlogsrechten.

Sinds ik Paul Brill op grond van zijn voortdurende oorlogshetze tegen Iran een ‘Israël-lobbyist’ had genoemd in een (door de redactie verwijderde) reactie op een hoofdredactioneel Commentaar, heeft hij zich een tijdje koest gehouden. Zijn wekelijkse columns gingen sinds de ‘nine-eleven’ op zijn journalistieke geloofwaardigheid een tijd lang níet over die obsessie van Israël (en dus ook van hem) te schrijven. Hij moet er bijkans in zijn gestikt en hij heeft ongetwijfeld veel mensen teleur moeten stellen. Tot vandaag, 7 februari 2008.

Nu de opinieredactie mij door middel van een permanente verbanning de mond heeft gesnoerd, zodat ik geen reacties meer kan schrijven op commentaren, columns en opieartikelen en ik ook niet meer kan meedoen aan wat ik als het publieke debat beschouw, heeft Paul Brill weer helemaal vrij spel, zonder risico van lastige tegenspraak en pijnlijke kritiek.

Doorgaan met het lezen van “VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.”

De krant mag de rechter niet beïnvloeden inzake Geert Wilders.

Geert Wilders zou in een publieke discussie op deze website moeten uitleggen wat hij met zijn uitspraken over de islam bedoelt en beoogt en waarom hij vindt dat hij daarvoor niet vervolgd moet worden. Mensen die het niet met hem eens zijn, kunnen hem dan rechtstreeks (en dus niet via de krant of tv) van repliek kunnen dienen. Dat heet publiek debat en daar is dit de plek en de methode bij uitstek voor.

Na de uitspraak van het Hof moet het OM Geert Wilders wel vervolgen. Het oorspronkelijk politieke debat vindt dan niet langer plaats tussen de beledigende en de beledigde partij, maar tussen de staat en verdachte. Daarbij kan het publiek alleen aan de zijlijn een beetje machteloos en gefrustreerd staan schreeuwen.

Dit is niet zoals ik mij een moderne, ontwikkelde democratie voorstel, maar behalve een democratie zijn wij ook een rechtsstaat. De rechters die moeten toezien op de handhaving van dat aspect van onze maatschappij, hebben in hun onaantastbare onafhankelijkheid geoordeeld dat zij deze beslissing wel moesten nemen.

Nu de zaak ‘onder de rechter is’, lijkt het mij ongepast dat de krant probeert om de rechter te beïnvloeden.
Doorgaan met het lezen van “De krant mag de rechter niet beïnvloeden inzake Geert Wilders.”

'Geplaagde bevolking van Gaza.' (Commentaar VK 19/1) Dit is geen eufemisme, maar een gotspe.

Gaza is platgebombardeerd. 1300 Doden, merendeels onschuldige burgers. Ruim 10.000 mensen (ja heus, Palestijnen zijn mensen met gewone mensenwensen!) dakloos. En de Volkskrant schrijft doodleuk in haar hoofdredactioneel Commentaar van vandaag (19/1/2009):

“Hoop voor geplaagde bevolking van Gaza.”

Zolang Israëls schendingen van universele mensen-, burger-, volken- en oorlogsrecht onder de vlag van ongebonden, onafhankelijke en betrouwbare journalistiek worden afgedekt, is er geen enkele hoop voor de verjaagde, onderdrukte en nu ook nog eens verpletterde Palestijnen.

“Israël wil dat Hamas zich niet kan herbewapenen,” schrijft de anonieme commentaarschrijver met kennelijk instemming. Ondertussen vindt de wapensmokkel van de VS via Schiphol naar Israël natuurlijk gewoon door, want die is immers ‘legaal’..
Doorgaan met het lezen van “'Geplaagde bevolking van Gaza.' (Commentaar VK 19/1) Dit is geen eufemisme, maar een gotspe.”

Wet Openbaarheid Media als bijprodukt van de Irak-enquête?

Als het gaat om het herstel van het vertrouwen van de burgers in de werking van de democratie, dan is er meer nodig dan politieke waarheidsvinding, verantwoording en eventueel boetedoening inzake de politieke steun die Nederland heeft gegeven aan de oorlog van Bush en Blair in Irak.

Het was immers niet alleen de politiek die destijds op die oorlog aanstuurde. Zoals altijd blijft er weer één invloedrijke speler in het democratische krachtenveld buiten schot: De journalistiek, de grootste leverancier van informatie én opinies.

Uit dit onafwendbare onderzoek kunnen niet alleen politieke lessen getrokken worden, maar ook journalistieke.   Een overzicht van de bijdragen van journalisten, columnisten, commentaarschrijvers, ‘journalitieke’ analysten en auteurs van opinie-artikelen waarin de geesten van de Nederlandse burgers rijp worden gemaakt voor Nederlandse steun voor de oorlog in Irak (die begon met de plaatsing van raketten in Turkije), zou in dit verband nuttig zijn.

Veel van diezelfde journalisten sturen op dit moment namelijk aan op een aanval op Iran. Misschien kan dankzij dit onderzoek een nog veel grotere catastrofe dan Irak worden voorkomen.
Doorgaan met het lezen van “Wet Openbaarheid Media als bijprodukt van de Irak-enquête?”

Eddo Rosenthal for president. Met Bertus Hendriks als zijn minister van Buitenlandse Zaken.

Uitzending gemist? Dan heb je écht wat gemist: Vara op Ned2, ‘De schande van Gaza’. Ga dat alsnog zien en beluisteren, met beide ogen en met beide oren open! (En dus niet met maar één oog en met één oor, want met vooringenomenheid en eenzijdigheid komen we geen stap verder.)

Complimenten aan de Vara. Dit is journalistiek op zijn best. Het is ondertussen tragisch en zelfs riskant dat de politiek het zo laat afweten. Je moet er niet aan denken wie er allemaal maar al te graag misbruik willen, kunnen en zullen maken van dit vacuum in de politieke wilsvorming.

De column als clusterbom.

Afgevuurd vanuit massamedia en gericht op burgerdoelen hebben woorden nog meer slagkracht en een nog groter bereik dan de krachtigste Amerikaanse en Israëlische granaten.

Nausicaa Marbe schrijft in haar column ‘Oorlog en Vrede‘ (VK 16/1) dat Bernard-Henri Levy (die volgens Marbe ooit droomde van ‘een zegevierend Joods humanisme’ in het Midden-Oosten) ‘los van de schuldvraag’ de primaire verantwoordelijkheid voor deze oorlog legt bij Hamas. Israël neemt volgens Nausicaa Marbe wel grootmoedig zijn verantwoordelijkheid voor ‘grove vergissingen’ die het in deze oorlog heeft begaan.

Als deze hele oorlog op zichzelf achteraf echter door ‘the international community’ (waartoe Israël zich ondanks Bileams gezegde gelukkig toch rekent (Num.23:9)) als een ‘grote vergissing’ zal worden beschouwd, zal dat oordeel voornamelijk gebaseerd zijn op de disproportionaliteit ervan. Zal Nausicaa Marbe ook de verantwoordelijkheid dáárvoor in de schoenen van de Palestijnen proberen te schuiven?

Verbale afzwaaiers richten grote schade aan in de publieke meningsvorming en politieke besluitvorming. En dat is natuurlijk allemaal de schuld én de verantwoordelijkheid van Hamas, Iran en al die andere bronnen van ‘ongure passies’ (Marbe).

Doorgaan met het lezen van “De column als clusterbom.”

Gaza: Zo maakt Israël een volk van de Palestijnen.

Israël maakt nu van de geschiedenis van de Joden de toekomst van de Palestijnen. Als rechtvaardiging van voortgaande onderdrukking dient het verzet van de verjaagden en onderdrukten: Het is hun eigen schuld, ook al kunnen zij weinig veranderen aan hun lot en ook al zou ieder mens zich onder zulke omstandigheden verzetten. Het resultaat zal zijn een steeds sterker volk, waar eerst nog slechts sprake was van verjaagde, geminachte, angstige en onderdrukte vluchtelingen.

Joden weten als geen ander dat een volk niet louter ontstaat door een gezamenlijke ontwikkeling maar met name door het ondergaan van een gemeenschappelijk lot. Niets smeedt een volk zo sterk aaneen als gezamenlijk verzet tegen tegenslag en onderdrukking.

Israël creëert met de onderdrukking van de Palestijnen opzettelijk tegenslagen en vijanden. Het gemeenschappelijke lot van het Joodse volk is dan geen onontkoombare oorzaak meer, maar een bewust gekozen middel tot behoud van de ellende teneinde het Jodendom in stand te houden en om niet als volk en als natie uiteen te vallen. Doorgaan met het lezen van “Gaza: Zo maakt Israël een volk van de Palestijnen.”

'Hoofdbrekens' zijn een onschuldige kwaal vergeleken met de gevolgen van luchtvervuiling.

“[De Europese normen voor de concentraties fijnstof] bezorgen vooral bestuurders in een dichtbevolkt land als Nederland veel hoofdbrekens,” meent de Volkskrant.
(VK Commentaar, 12-01-2009.)

Ondertussen bezorgen overschrijdingen van acceptabel geachte normen voor luchtvervuiling met fijnstof, roet, benzeen, NOx en andere schadelijke narigheid die door verbranding van fossiele grondstoffen in onze longen terechtkomt veel mensen heel wat ergere dingen dan alleen ‘hoofdbrekens’.

De voornaamste taak van bestuurders is het zorgen voor veiligheid en het welzijn van de burgers die daarvoor van hen afhankelijk zijn. Lichamelijke gezondheid is het voornaamste gebied waarop veiligheid en welzijn in gevaar komen als gevolg van schadelijk handelen door medeburgers, bedrijven en bestuurders.

Doorgaan met het lezen van “'Hoofdbrekens' zijn een onschuldige kwaal vergeleken met de gevolgen van luchtvervuiling.”

Gaza-ontkenners: Kijk!

foto

Bron van de foto: http://palestinian.ning.com/photo/white-phosphorus

Als de Israëlische warlords Hamas dan eenmaal op aandringen van VK-columniste Nausicaa Marbe van de kaart hebben geveegd, heeft zij dan misschien ook nog een even afdoende ‘oplossing’ bedacht voor de vele Palestijnen die destijds op Hamas hebben gestemd en die die beweging nog steeds om velerlei redenen steunen? Ook uitroeien dan maar?

Bert Wagendorp schreef in zijn column ‘Jaarwisseling’ (VK, 3/1 jl):

“Oudejaarsnacht in de Gazastrook, dat was pas heftig. Zelden zo’n vuurwerk gezien en overal branden. Maar ze hadden daar ook geen Commissie Overlast Jaarwisseling (COJ), dus dan vraag je erom.”

Doorgaan met het lezen van “Gaza-ontkenners: Kijk!”