Eddo Rosenthal for president. Met Bertus Hendriks als zijn minister van Buitenlandse Zaken.

Uitzending gemist? Dan heb je écht wat gemist: Vara op Ned2, ‘De schande van Gaza’. Ga dat alsnog zien en beluisteren, met beide ogen en met beide oren open! (En dus niet met maar één oog en met één oor, want met vooringenomenheid en eenzijdigheid komen we geen stap verder.)

Complimenten aan de Vara. Dit is journalistiek op zijn best. Het is ondertussen tragisch en zelfs riskant dat de politiek het zo laat afweten. Je moet er niet aan denken wie er allemaal maar al te graag misbruik willen, kunnen en zullen maken van dit vacuum in de politieke wilsvorming.

Auteur: robertvanwaning

"Mij gaat het vooral om de waardering van het vrije debat als vehikel van maatschappelijke vooruitgang." (Wouter Bos.) "Een krant die kritische meningen onderdrukt, heeft geen bestaansrecht." (Van Thillo.). Dit 'weblog' is voornamelijk een openbaar archief van mijn bijdragen aan het openbare publieke debat over lokale Amstelveense kwesties op Amstelveen.Blog van oud-journalist Johan Bos. De ervaring heeft mij namelijk geleerd dat reacties en bijdragen aan het publieke discussies op openbare (want voor iedereen toegankelijke) platforms willekeurig worden gecensureerd en zelfs volledig worden verwijderd als de inhoud de redacteur, de webbeheerder of dienstdoende (altijd anonieme) moderator onwelgevallig is, ook al was er geen enkele regel van wet, fatsoen of gebruiksvoorwaarden geschonden. Dit heb ik meegemaakt op Stand.nl, op het Weblog van de Volkskrant, (kijk ook hier en hier) op Amstelveen Dichtbij en ook op Amstelveen.blog (Zoek met naar #Censuur). Wie bezwaar maakt tegen dit soort ongrondwettelijke inbreuken op de vrijheid van meningsuiting, kan zonder opgave van reden, zonder mogelijkheid van verweer of bezwaar en zonder opgave van strafduur voor onbepaalde tijd worden verbannen uit het reactie- en discussieforum. Ik ben op die manier voor korte of langere tijd en zelfs permanent verbannen geweest uit alle bovengenoemde fora waaraan ik heb deelgenomen aan de publieke discussies, zonder dat ik ooit anderen persoonlijk heb beledigd, bedreigd, belasterd of op andere manier regels had geschonden. Mijn opvattingen en meningen bevallen de redacties etc. kennelijk niet altijd. Zij maken graag misbruik van hun macht en van de mogelijkheid om onwelgevallige opinies te onderdrukken en zelfs om'lastige burgers' uit te schakelen van deelname aan het openbare discussies. Het 'publieke debat' geeft dan ook geen betrouwbare weergave van wat er onder burgers aan opvattingen en opinies leeft. In Nederland worden meningsuitingen niet gecensureerd door de overheid maar door redacties van journalistieke media. Laster, smaad en grove persoonlijke beledigingen zijn in de sociale media inmiddels zó gebruikelijk, dat aangiften daartegen bijna niet meer door het Openbaar Ministerie worden vervolgd. Zolang zij echter op grond van het het Wetboek van Strafrecht strafbaar zijn, zou dit - zeker in flagrante gevallen waarin mensen werkelijk erdoor worden beschadigd - wel moeten gebeuren. Anders moeten die artikelen uit het WvS worden geschrapt. In onderstaande discussies staan veel gevallen van laster of lasterlijke suggesties. U vindt die door met te zoeken naar #Laster of #Suggestie. Verwijderde reacties vindt door te zoeken naar 'XXX Verwijderd' Sommige daarvan heb ik aangemerkt als '#Censuur'.

14 thoughts on “Eddo Rosenthal for president. Met Bertus Hendriks als zijn minister van Buitenlandse Zaken.”

  1. De beschouwingen van BERTUS HENDRIKS kon je zowaar ‘eerlijk’ noemen. Bijna een soort wonder in een wereld waarin het laffe liegen tot God verheven is.

  2. Ook de commentaren van Eddo Rosenthal vond ik bijzonder evenwichtig en goed geïnformeerd. Zou de VARA deze uitzending niet met Engelse ondertitels naar Obama en Mrs Clinton kunnen sturen ? En naar de Engelstalige versie van Al Jazeera.

  3. Eigenlijk was het een heel gewoon stukje journalistiek met paneldiscussie.
    Ken je nagaan hoe diep we gevallen zijn, als gewoon degelijk werk de hemel in geprezen moet worden.
    Wat een walgelijke dreutels zijn al die Mingelens, Van Ingens en Burghoorns toch.Reactie is geredigeerd

  4. Het is nog niet op uitzendinggemist, dus moest ik het doen met een http://omroep.vara.nl/Video-fragmenten.3840.0.html geschiedenis vanaf 1917, geloof ik. Zaten die scenes in het programma? In dat geval: Mijn hemel, er was haast geen commentaarregel die door BEIDE kampen als correct zal worden uitgelegd. De simplificatie, en daarmee de onjuistheid, was schokkend. Aan zo’n samenvatting hebben we werkelijk helemaal niets. Het leek wel propaganda.

  5. @Peter,
    Klopt, het was veel te eenzijdig. Zo werd het over verdelingsplan van 1946 gezegd dat dat over "staten" ging. Dat klopt niet, wat blijkt uit het uitroepen van Israel als staat in 1948 – dat stond niet in het verdelingsplan, en was een overtreding ervan.
    Ook het verhaal van de oorlog van 1948 klopt niet. Als Arabische legers opgetrokken waren tegen armzalige Joodse kolonisten, hadden de Arabische legers gewonnen. In werkelijkheid moeten het dus een handjevol Palestijen zijn geweest, of de Joodse kolonisten waren bewapend door de Westerse landen. Dat laatste is sowieso gebeurd, als je de weinige beelden ziet.
    Dus: het uitroepen van Iswarel is een schending van destijds bestaand recht, en het voeren van oorlog is een schending van destijds bestaand recht. Als destijds bestaand recht de handleiding moet zijn, is het Joodse grondgebied beperkt tot dat van 1946.
    Hanteer je echter het algemeen geldende recht van privé eigendom, moet alle land dat in 1945 in Palestijnse private handen was, aan die private Palestijnen of hun erfgenamen teruggegeven moet worden.
    En dat is bijna alles.
    Eén troost: er is genoeg plaats voor joden: in Amerika.

  6. @Ruud,
    Ook jij gaat uit van de geschiedenis, iets wat jij (terecht) ook aan de joodse zionisten en aan de huidige politieke en religieuze leiders van Israël en hun kritiekloze aanhang in de rest van de wereld verwijt. Dat is heil- en uitzichtloos, omdat het heden als uitgangspunt en de toekomst als doel geen deel uitmaken van die visie en de daarop gebaseerde wensen en voorstellen.
    Natuurlijk moet Israël zich terugtrekken uit alle sinds 1948 veroverde en bezette gebieden, maar even natuurlijk mogen mensen zich overal vestigen waar zij willen, zolang zij zich daarbij houden aan de wetten etc. die daarvoor gelden. Dus evenmin een gedwongen deportatie van Joden als van Palestijnen of wie dan ook.
    Luister nog maar eens goed naar Eddo Rosenthal en Bertus Hendriks. Dat zouden trouwens veel meer mensen moeten doen.
    Ik hoop op een vervolg van dit uitstekende programma, met dezelfde redactie, dezelfde gasten (hoewel die mevrouw niet erg uit de verf kwam) en weer met Paul Witteman als gespreksleider. (Wat een verademing was het om die weer eens zónder die ijdeltuitige Pauw te zien!)

  7. Ruud: Eén troost: er is genoeg plaats voor joden: in Amerika.
    Ben je een gat in de verdedigingslinie van je argumentatie aan het opvullen met deze rationalisatie?

  8. @ Zweistra "Ken je nagaan hoe diep we gevallen zijn, als gewoon degelijk werk de hemel in geprezen moet worden."
    Tja, dat dacht ik nu ook. Na zestig jaar wegkijken, verdoezelen en niet willen luisteren.

  9. @Jos van Dijk,
    Welkom op dit weblog waarvan bedoeling en inhoud jou als auteur van het boek http://freeflowofinformation.blogspot.com/ jou zeker zullen aanspreken.
    Je verwijst terecht naar ‘zestig jaar wegkijken, verdoezelen en niet willen luisteren’. Laten wij hopen (en er tegelijk hard aan werken) dat dit dankzij het internet niet meer mogelijk is.

  10. De voorgeschiedenis van HAMAS en andere Palestijnse terroristische organisaties gaat terug naar de illegale benoeming van Haj Amin el-Husseini tot Moefti van Jeruzalem in 1921. Op de website van Likoed Nederland is te lezen dat deze benoeming onder verdachte omstandigheden tot stand kwam, ook VECIP zegt er iets over.
    Haj Amin el-Husseini kwam niet aan de orde in ‘De schande van Gaza’.
    In Palestina heerste eind 1800 een feodaal systeem, waar ook kleine Palestijnse boeren onder te lijden hadden. De meeste grond was in handen van elites, die hun grond verpachtten. Haj Amin el-Husseini maakte deel uit van die elites en had ook om die reden geen behoefte aan joodse immigranten die met goed geld land kochten. Husseini verbood verkoop van grond aan de joden, maar deed het zelf ook. Ook werd door de elites land van kleine Palestijnse boeren gekocht en doorverkocht aan de joden. De komst van joodse immigranten zorgde voor economische groei en trok ook Arabische immigranten aan.
    ‘Did the zionist Jews take something away from the Arabs in British Mandate ‘Palestine’?
    http://www.hirhome.com/israel/pal_mov3.htm
    De benoeming was illegaal: Haj Amin el-Husseini ontving hiervan geen officiele bevestiging en de benoeming werd niet gepubliceerd in de officiele gazette.
    De Arabische kiescommissie belast met het voordragen van 3 personen, uit wie de te benoemen moefti zou worden gekozen, plaatste Haj Amin el-Husseini op plaats 4 en hij kwam zodoende niet in aanmerking voor de positie. Hij was anti-joods en anti-Brits en gezien zijn niet-toereikende opleiding en jonge leeftijd niet geschikt voor de functie van Moefti. De kiescommissie was vóór samenwerking met de joden.
    Echter: Earnest Tatham Richmond, adviseur van Hoge Commissaris voor Palestina Sir Herbert Samuel, en Sir Ronald Storrs, burgemeester van Jeruzalem, bewogen de nummer 1 op de plaatsingslijst zich terug te trekken en bewogen Herbert Samuel om Haj Amin el-Husseini tot Moefti te benoemen.
    Veel Britten werkzaam in Palestina liepen met de ‘Protocollen van Ouden/Wijzen van Zion’ in hun achterzak. Sir Ronald Storrs en Earnest Tatham Richmond waren verknocht aan de Arabische cultuur en hevig anti-joods. Earnest Tatham Richmond had een grote staat van dienst als architect in het Midden-Oosten en werd naar Jeruzalem gehaald om Herbert Samuel te adviseren inzake Arabische aangelegenheden.
    De gang van zaken rond de benoeming van Haj Amin el-Husseini tot Moefti van Jeruzalem kwam aan de orde in de zitting van de Verenigde Naties op 15 juli 1947. De beraadslagingen staan op internet.
    —–
    United Nations
    General Assembly
    15 July 1947
    Talks on: Haj Amin Al-Husseini, Ernest T. Richmond
    http://domino.un.org/UNISPAL.NSF/9a798adbf322aff38525617b006d88d7/42647fa78ad02e7b85256e9700567233!OpenDocument
    […]
    The focal point of British policy in Palestine was to use Arab arguments as a pretext for slowing up the development of the Jewish national Home, and Jewish arguments as a pretext against the national demands of the Arabs.
    The Government claims in its Memorandum to this Committee that it made efforts to bring about an understanding between the Jews and the Arabs but it did not succeed. The Government would have undoubtedly made a much better point if instead of speaking in general terms about efforts which were frustrated, it had brought into its Memorandum at least five cases of such attempts during its mandatory rule of 25 years. It did not do so. It did not mention even five cases for the sake of example.
    Ever since its inception, there was a trend in the Mandatory Government of Palestine to encourage the Arabs to oppose the establishment of the national Home promised the Jews in the Balfour Declaration and in the Mandate. After the first riots in Palestine in 1920, high Government officials were accused of being guilty concerning their outbreak — as testified in the Protocols of the Shaw Commission in 1930.
    Also during late years, the Government maintained epic calmness and complete indifference to religious and national incitement which culminated in bloody outbreaks. When outbreaks did occur they were allowed to develop; many victims were killed; and the relations between the two nations were thus poisoned. However, when in 1933, the Arabs directed their demonstrations against the Government and consciously refrained from touching Jews, these demonstrations were immediately suppressed with an iron fist.
    The culminating and most typical instance of this policy was exemplified by die appointment of Haj Amin Al-Husseini as the Mufti of Jerusalem in April 1921 and as the President of the Supreme Moslem Council in 1922. The anti-Jewish sentiments of Haj Amin were then very well known — only a year previously he had been sentenced to ten years of imprisonment for incitement to riots against Jews which did take place at that time, but he was afterwards reprieved. In the elections for the office of Mufti, Haj Amin received 9 votes as against 12, 17, and 18 votes for the other candidates who were older and more learned than he. In spite of the rules enacted by the Government itself by which the Supreme Moslem Council was to be elected every four years, no such elections took place ever since. The Mufti was removed from office only after the murder of the British District Commissioner, Andrews, in 1937.
    In his Dairy, the late Colonel Kisch, who served as head of the Political Department and Chairman of the Zionist Executive in Palestine from Jan. 1923-August 1931, one can find many sustaining examples proving this point. We shall quote here some of them. It is to be noted that the late Brigadier Kisch can hardly be suspected of having lacked confidence in the British. When Riad es-Sulh — now Prime Minister of the Lebanon — tells him on the basis of his observations that "The Government are not sincere about the elections (to the Legislative Council) — (which were boycotted by the Mufti and his followers, but were supported by a large section of Arab public opinion) and that the Government do not wish to see a rapprochement between Jews and Arabs", Colonel Kisch notes in his Diary (3.4.23)—"I cannot believe this to be the case, but undoubtedly the Government have acted, and are acting, as if it were true." According to Ragheb Bey Nashashibi, (Kisch Diary — 21.9.23) "in all matters concerning Arab participation — in the Legislative Council — the High Commissioner is following the advice of Richmond who is opposed to all co-operation with the Jews".
    Concerning the same Mr. Ernest T. Richmond, Col. Kisch writes in his Diary (21.9.23) that "the Jews and the moderate Arabs see in Richmond a man who identifies himself fully with the policies of the Mufti". And this is the man who served as the Assistant Secretary, head of the Political Department and adviser to the High Commissioner of Palestine during the years 1920-24.
    It was the British Administration, in co-operation with certain interested Arab circles, which was responsible for the removal of Saleh Hassan Shukri, the then mayor of Haifa, who enjoyed the respect and esteem of both Jews and Arabs. Hassan Shukri was punished for having sent a message of greetings to the High Commissioner, Sir Herbert Samuel, who had arrived in the country. At the first municipal elections which took place after this incident in 1927, Hassan Shukri was re-elected with the overwhelming majority of both Jews and Arabs and he served as Mayor in Haifa till his death.
    […]
    —–
    An Aesthetic Occupation: The Immediacy of Architecture and the Palestinian Conflict-Terrible Episodes
    Architectural Review, The, Oct, 2002 by Timothy Brittain-Catlin
    http://findarticles.com/p/articles/mi_m3575/is_1268_212/ai_93232141
    At the heart of this book there is an interesting examination of some of the actions of Ernest Richmond, an architect and sometime partner of Herbert Baker, but also an anti-Semitic hysteric and Bellocite Catholic convert, who used his position within the British Mandatory government of pre-Israel Palestine to cause trouble between the Arab and Jewish populations of Jerusalem. Richmond was involved in the escalation of an Arab claim that the Zionists were poised to destroy the Dome of the Rock: a claim based on naive drawings from Zionist folklore and a literal interpretation of a metaphor used by Alfred Mond in an after-dinner speech. He also lobbied incessantly and improperly, but successfully, for the promotion of Muhammed Hajj Amin al-Husayni (subsequently Hitler’s greatest ally in the Middle East) to the post of Grand Mufti.
    Unfortunately, this terrible episode in the great heroic tragedy that was the British involvement in Palestine is buried in page after page of apparently meaningless drivel presumably following the latest fashions in literary criticism. Monk defines his argument thus: ‘Architecture itself assembles and reassembles the constellation of possible positions actually assumed by participants in this conflict, who confront die element of the nonidentical within architecture as if that element were the trace of the agency of the Other, that is, as if each threat to an immediately intuited reality confirmed by an object emanated from an opposing presentation of immediacy, rather than from the fact that the object’s "identity" only introduces itself "in its otherness to all identification"’. Imagine 130 pages like that. Suspiciously, the lengthy footnotes contain whole episodes, rather as if the author were unable to integrate them properly into his text; and an enormous bibliography includes references (such as to A.J . Sherman’s magnificent Mandate Days) which make no appearance whatsoever in the text or footnotes.
    COPYRIGHT 2002 EMAP Architecture
    COPYRIGHT 2002 Gale Group
    —–
    Bij zijn benoeming beloofde Haj Amin el-Husseini zich in te zetten om de rust in Palestina te herstellen, maar zoals bekend hield hij zich niet aan die belofte. Zoals ook bekend stond hij mede aan de basis van de anti-joodse acties in Palestina. Minder bekend is dat hij daarin gesteund werd door Britten werkzaam in de Britse administratie in Jeruzalem.
    Over Haj Amin el-Husseini is veel informatie te lezen op internet. Voor info over Earnest Tatham Richmond kun je op Google zoeken bij ‘tatham richmond’. Over de bekende namen in de kwestie rond de benoeming van de Moefti is meer te lezen op de Engelstalige Wikipedia, alleen over Earnest Tatham Richmond is daar weinig informatie. De benoeming van Haj Amin el-Husseini tot Moefti van Jeruzalem was een verkeerde beslissing. Herbert Samuel heeft dat later erkend. De historicus Paul Johnson noemt de benoeming de Britse politieke blunder van de eeuw.
    U hebt het in de discussie over het achterhouden van informatie en over beeldvorming; en u brengt Haj Amin el-Husseini, die aan de basis stond van het Palestijns extremisme, niet aan de orde. Yasser Arafat was een volgeling van de Moefti, Arafat was niet uit op samenwerking met Israel. De voorgeschiedenis van HAMAS gaat ook terug naar de Moefti. De Moefti collaboreerde met de nazi-top. Jodenvervolgingen door de eeuwen heen kwamen even aan de orde in de discussie. Leest u op wikipedia hoe Erasmus, Luther en Calvijn dachten over de joden.

  11. Hoewel ik nooit zo happig ben om erg lange reacties te lezen, heb ik dat met deze van Paul Mehlbaum wel gedaan. Dat komt wellicht omdat ik momenteel nogal geïnteresseerd ben in de geschriften uit die omstreden jaren zelf. Om die reden lees ik momenteel Leon Uris’ Exodus.
    @Paul, dank je voor de tekst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s