Categorie: Journalistiek

Het Israëlische krachtenveld verstoort menig moreel, journalistiek en politiek kompas.

Het morele en journalistieke kompas van de Volkskrant, dat deze krant moet helpen om een ‘onafhankelijke, niet-vooringenomen, kritische en consequente’ koers te varen, lijkt vaak zijn richting te verliezen door de sterke veldkrachten die van Israël uitgaan. Gelukkig blijkt correspondent Alex Burghoorn daar tamelijk ongevoelig voor blijkt te zijn. Zo hoort het ook, bij een verslaggever die meer respect heeft voor zijn vak dan voor degenen die dat slechts als een middel beschouwen en gebruiken.

Na het lezen van een artikel van Burghoorn (‘God voorziet in ongedeeld Jeruzalem’) en van Bart Dirks (”Eigen volk eerst’), beide in de Volkskrant van vandaag (2/10), vroeg ik mij af hoe verwerpelijk en ongepast het eigenlijk is om overeenkomsten te zien tussen die leuze van Vlaams Belang en de minstens even onverzoenlijke ‘Groot-Israël’-gedachte van joodse en christelijke zionisten en een partij als Yisrael Beitenu? Vlaams Belang is tenminste nog zo ‘fatsoenlijk’ om het aanzien van God niet te bezoedelen met hun raciale obsessie, superieure eigenwaan en onverdraagzame xenofobie.

Doorgaan met het lezen van “Het Israëlische krachtenveld verstoort menig moreel, journalistiek en politiek kompas.”

'Peace, Propaganda & the Promised Land': Het succes van de 'Hasbara'.

Deze indrukwekkende documentaire over de berichtgeving en beeldvorming door de media over ‘Het Conflict’ in het Midden-Oosten, laat zien en horen waarom deze zo opvallend éénzijdig en bevooroordeeld is: Dit is het succesvolle resultaat van Israëls ‘Hasbara’, de actieve beïnvloeding van de politiek, journalistiek en publiek, wereldwijd, om de bezetting van Palestijns grondgebied en de mensonterende bejegening van Palestijnen te rechtvaardigen of (in de ergste gevallen) geheel buiten beeld te houden.

De video toont en vertelt misschien geen dingen die niet iedereen al weet (of althans zou móeten weten), maar plaatst alles wel in één groot verband, waar volgens mij niemand omheen kan. Als er mensen zijn die deze documentaire ontoelaatbare of ongeloofwaardige propaganda (of erger) willen noemen, dan hoop ik wel dat zij dit willen en kunnen motiveren. Ik ben benieuwd!

Ondertussen zit ik alleen nog met de vraag waarom de Nederlandse media geen aandacht aan dit videodocument hebben geschonken. Is de Israëlische ‘Hasbara’ inderdaad zó invloedrijk en succesvol? Dan wordt het toch echt tijd om op te gaan letten, want dan is onze democratische opinievorming in het geding.

Doorgaan met het lezen van “'Peace, Propaganda & the Promised Land': Het succes van de 'Hasbara'.”

'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.

Hoe misleidend en zelfs gevaarlijk het begrip ‘burgerjournalist‘ is, bleek uit het artikel ‘Een bloggende martelaar voor de persvrijheid’ van Peter van Ammelrooy in de Volkskrant van vanochtend (28 augustus 2006). Het ging over iemand die video-opnamen heeft gemaakt van demonstranten die een brandende matras onder een politieauto hadden geduwd. Van een poging tot doodslag dus, naar alle waarschijnlijkheid, want misschien konden of durfden die agenten hun auto niet te verlaten, bijvoorbeeld omdat zij dan gestenigd zouden worden.

De 24-jarige activist, Josh Wolf, heeft geweigerd om zijn videobeelden aan de politie af te staan, waarschijnlijk omdat hij zijn mede-activisten niet wil compromitteren. Josh Wolf is geen echte journalist, maar een video-blogger, iemand die zelfgemaakte televisieprogramma’s op zijn eigen website vertoont. Hij noemt zichzelf op grond van die activiteiten ‘journalist’ en claimt op, grond daarvan verschoningsrecht.

De advocaat van Josh Wolf, Peter van Ammelrooy, de koppenschrijver van de Volkskrant, de San Francisco Chronicle en vast nog een heleboel andere mensen zijn het roerend met Josh Wolf eens: Voor hen is hij een martelaar voor de persvrijheid die nu ten onrechte achter de tralies zit, als het aan de federale justitie ligt desnoods tot volgend jaar.

Doorgaan met het lezen van “'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.”

Israël-Libanon: Twee vragen worden consequent niet gesteld. Waarom niet?

Schrijver Abdelkader Benali verblijft op dit moment in Beirut. Vanochtend vertelde hij bij de Vara op Radio 1 over de wanhoop, de verwoestingen en de geur van lijken in die door Israël gebombardeerde stad. Vara-presentator Bert van Slooten vroeg toen aan hem: “Vindt men in Beirut dat dit het allemaal wel waard is geweest?”

Wat zou Van Slooten daarmee bedoelen? Dat Hezbollah deze oorlog bewust had uitgelokt? Met die simpele ontvoering van twee Israëlische soldaten?! Dat lijkt mij zeer onwaarschijnlijk. Zulke ontvoeringen vinden immers voortdurend plaats, en normaal leidt dat hoogstens tot onderhandelingen tussen Hezbollah en Israël over de uitruil van mensen die in de voorgaande periode door beide partijen waren gekidnapt en die nog steeds gevangen worden gehouden? Dat is dus naar alle waarschijnlijkheid ook het enige wat Hezbollah in werkelijkheid had uitgelokt. Als zij echt een oorlog wilden, dan zijn er wel effectievere methoden dan een ontvoering van twee onvoorzichtige soldaten-met-een-kater.

Zelfs de woordvoerder van Israël, de Amerikaanse president Bush Jr. blijft maar herhalen: “Hezbollah is responsible for this war, because it attacked Israël.” En: “Israël has a right to defend itself.” Op díe manier? Tegen ontvoerders?! Kom nou toch!

Doorgaan met het lezen van “Israël-Libanon: Twee vragen worden consequent niet gesteld. Waarom niet?”

Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.

Fotograaf Hans Aarsman reageerde vanochtend (15 aug.) op het artikel van mediaprofessor Henri Beunders in de Volkskrant van 14/8 jl. Diens verhaal kwam er kortweg op neer dat fotografen met islamitische namen hun foto’s altijd zodanig bewerken dat zij de opvattingen van de makers bevestigen en hun politieke doelstellingen ondersteunen.

“Ideologische vooringenomenheid belemmert nog steeds een professionele werkwijze,” schreef Beunders. Zijn verdachtmakingen bleven ongefundeerd en waren dermate generaliserend en stigmatiserend van aard dat ik verbaasd was door de publicatie ervan in de Volkskrant.

Toch ben ik het eens met wat hij schreef. Echter niet met betrekking tot over islamitische fotografen (daar heb ik geen kijk op), maar over Nederlandse en Amerikaanse verslaggevers, redacteuren, commentatoren en presentatoren, zodra het over het Midden-Oosten gaat. Dit is in de afgelopen maand weer pijnlijk duidelijk geworden. De oorlog tussen Israël en Hezbollah kent geen neutrale partij, met dien verstande dat wie kritisch staat tegen de ene partij daarmee niet per definitie vóór de andere partij is.

Islamieten lijken nu voor veel Nederlandse publicisten de rol te vervullen die joden destijds hadden voor de nazi’s: Verantwoordelijk voor alle denkbare en ondenkbare kwaad, en vogelvrij voor de meest vuige beschuldigingen.

Doorgaan met het lezen van “Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.”

Bedankt, Jan Marijnissen, hier kunnen ze weer dágen mee voort.

Nederland kan niets veranderen aan de situatie in het Midden-Oosten. Behalve analyses en commentaren leveren, mogen wij alleen Amerikaans wapentuig via Schiphol doorvoeren naar het oorlogsgebied. Zo laten wij zien hoe de machtsverhoudingen daar liggen en helpen wij mee om het bestaande machtsoverwicht te handhaven. Eén gekidnapte (maar levende) Israëlische soldaat is immers 150 dode Libanese burgers waard. En dat moet vooral zo blijven, vinden Bush, Rice, Cheney, Olmert, Van Baalen en de hele pro-Israël lobby.

Verder mogen wij ons alleen druk maken over wat er wordt gezegd en geschreven over het recht van Israël om aanval, invasie, bezetting, onderdrukking en staatsterreur als zijn beste verdedigingsmiddelen te kiezen. Dan is het prettig als iemand zich daarbij niet correct en zorgvuldig uitlaat. Bedankt, Jan Marijnissen, hier kunnen columnisten, commentatoren en parlementariërs weer dágen mee voort.

Het 'Verdonk-criterium' voor weblogs en reacties van i-burgers.

Na een aantal instemmende reacties van bloggers en zelfs van een columnist, stel ik voor om voor de beoordeling van de aanvaardbaarheid van weblogs en reacties op artikelen, columns en commentaren het ‘Verdonk-criterium te hanteren:

“Een weblog of reactie op een artikel, column, commentaar of programma is aanvaardbaar (en mag dus niet worden verwijderd of bestraft) als die niet nóg kritischer, grover, onaangenamer of onredelijker is dan wat columnisten, commentatoren, redacteuren en analisten van de Volkskrant hebben geschreven over minister Rita Verdonk.”

Vergelijking van de inhoud, toon en strekking van weblogs en reacties met wat de Volkskrant allemaal over Verdonk heeft geschreven, maakt hopelijk een einde aan het meten met (minstens) twee maten bij de beoordeling of een tekst qua inhoud, toon en strekking naar gangbare en geaccepteerde normen als aanvaardbaar kan worden beschouwd en dus niet mag worden verwijderd of bestraft met verbanning van de auteur.

Doorgaan met het lezen van “Het 'Verdonk-criterium' voor weblogs en reacties van i-burgers.”

De i-burger als onmisbare tegenhanger van de journalistiek.

Door dat malle begrip ‘burgerjournalistiek’ is het noodzakelijk een open deur nog maar eens in te trappen. Wie geen journalist is, is geen journalist. Journalistiek is een vak, een beroep en vaak zelfs een roeping waar iemand zijn beroep van heeft gemaakt. Burgers kunnen timmerman zijn, of tandarts, loodgieter, advocaat, of wat dan ook, maar niet tegelijk journalist. Ieder z’n vak. Burgers zijn burgers, en alleen journalisten zijn journalisten. ‘And never the twain should meet‘, denk ik dan, met een verbastering van Rudyard Kiplings beroemde woorden.

Journalisten zijn opgeleid om te observeren en te doorgronden wat er in de maatschappij gebeurt en om dit vervolgens aan de burgers te vertellen. Om dit werk zo goed en betrouwbaar mogelijk te kunnen doen, moeten journalisten onafhankelijk zijn van invloeden die hun weergave van de maatschappelijke werkelijkheid kunnen kleuren en vervormen. Die invloeden kunnen voortkomen uit (groeps)belangen die niet altijd parallel lopen met de belangen van de maatschappij als geheel. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, als het maar duidelijk is welke belangen welke invloeden uitoefenen op de journalistieke weergave van de maatschappelijke werkelijkheid. Misschien zou ‘journalist’ een beschermde titel moeten zijn, en zou een eed op de journalistiek een waarborg moeten zijn voor kennis, vakbekwaamheid, onafhankelijkheid en betrouwbaarheid. Nu worden die dingen uitsluitend in eigen kring door vakbroeders beoordeeld, met alle mogelijkheden van sektarisme en belangenverstrengeling van dien.

Journalisten noemen zich graag de waakhonden van onze democratie. Dat is deels terecht, maar er is geen objectieve manier om te controleren wélk deel. De bijzondere positie van de journalistiek maakt het mogelijk (en verleidelijk) om onder het mom van onafhankelijkheid in feite bepaalde belangen te behartigen.

Doorgaan met het lezen van “De i-burger als onmisbare tegenhanger van de journalistiek.”

Wat Blokker mag, mag een Blogger ook.

Het weblog en ook de reactieruimte onder het Commentaar zijn publieke ‘muurkranten’ die door burgers naar eigen inzicht en in hun eigen worden mogen worden ingevuld, mits zij zich houden aan een paar simpele Gebruiksvoorwaarden c.q. Spelregels.

De Volkskrant heeft de plicht om haar toezegging tot het verlenen en mogen gebruiken van deze publicatiemogelijkheid na te komen op grond van een overeenkomst die stilzwijgend tot stand is gekomen op het moment dat iemand op het aanbod van de Volkskrant ingaat en zich houdt aan de regels en voorwaarden.

Als de Volkskrant een reactie verwijdert, pleegt zij contractbreuk en schendt ook nog eens het fundamentele burgerrecht op vrije meningsuiting op een door de Volkskrant aangeboden en beheerd PUBLIEK FORUM.

Het is een hardnekkig misverstand dat men zich zelfs op het eigen VK Weblog en in de reactieruimte onder het Commentaar als gast dient te gedragen en te uiten en rekening moet houden met gevoeligheden en taboes van de Volkskrant.

Doorgaan met het lezen van “Wat Blokker mag, mag een Blogger ook.”

Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.

Wie zich niet interesseert voor journalistieke vormen van censuur en de bestrijding daarvan, moet dit vooral niet lezen. Voor geïnteresseerden is het wellicht een aardige kroniek. De voornaamste betekenis van dit weblog is echter het op een rijtje krijgen van een reeks ingrijpende gebeurtenissen die mijn mogelijkheden tot vrije meningsuiting ernstig hebben aangetast en die mij motiveren om door te gaan met mijn verzet tegen deze censuur, willekeur en machtsmisbruik. Instemming en populariteit is niet mijn streven, maar wel rechtvaardigheid en de verdediging van fundamentele burgerrechten tegen aantastingen door journalisten die hun plaats en de daarbij horende (rechts)plichten niet kennen en die op die manier burgers vervreemden van de journalistiek als betrouwbare waakhond van onze democratische rechtsstaat.

Deze weblog wordt vervolgd door: Wat Blokker mag, mag een Blogger ook: Ongezouten kritiek leveren.)

‘Academische vrijheid’ is minder logisch dan het burgerrecht op vrije meningsuiting.
 Het commentaar van de Volkskrant van 21 juni jl (‘Academische vrijheid’) ging over het verbod dat de Utrechtse hoogleraar Pieter W. van der Horst had gekregen om in zijn afscheidsrede bepaalde onwelgevallige passages uit te spreken.

De commentaarschrijver vond dat de rector magnificus van de Universiteit van Utrecht, prof. Gispen, een berisping verdiende als zou blijken dat hij censuur had gepleegd. De (anonieme) commentator schreef: “Mag een hoogleraar in zijn afscheidscollege reppen van ‘griezels als Gretta en Dries (wier achternamen ik uit weerzin weiger uit te spreken)’? Mag een universitair instituut een rapport publiceren, waarin kritiek wordt uitgeoefend op het college van bestuur?”

Doorgaan met het lezen van “Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.”