Volgens de Volkskrant hoort Israël bij 'de landen die de mensenrechten serieus nemen'.

“Maar met dit protest zijn landen die de mensenrechten serieus nemen, nog niet verlost van de ongemakkelijke vraag of het wel de moeite waard is om binnen de Verenigde Naties jarenlang te sleutelen aan nog meer teksten over racisme en discriminatie, die door de opeenstapeling van algemeenheden en tweeslachtige formuleringen eigenlijk weinig waarde hebben,” schreef de Volkskrant in haar hoofdredactioneel commentaar van vandaag, 22/4/2009.

Je moet zo’n gotspe maar uit je strot of uit je pen zien te krijgen.

In eerste instantie schreef ik de volgende reactie in de daartoe bestemde openbare ruimte op de website van deze onafhankelijke kwaliteitskrant:

“Hoe weinig waarde al die conferenties, slotverklaringen, resoluties en verdragen van de VN hebben, blijkt wel uit het feit dat de apartheidsstaat Israël ze allemaal aan zijn laars kan lappen en de oorspronkelijke bevolking van Palestina dus met politieke, militaire en financiële steun van de VS en met goedvinden van Europa zal kunnen blijven onderdrukken en discrimineren.”

Doorgaan met het lezen van “Volgens de Volkskrant hoort Israël bij 'de landen die de mensenrechten serieus nemen'.”

Aandacht voor religieuze (of etnoculturele?) crisis groter dan voor de financiële en economische.

Artikelen en discussies op de opiniepagina van de Volkskrant van vandaag, 14 April 2009:

– Koester die legerimam! (door Abdelkader benali.)

– Laat Ali Eddaoui legerimam worden. (Fouad Sidali e.a.)

– Ramadan, de grote verlosser. (door Amanda Kluveld)

– Gun Ramadan het licht in de ogen! (door Abdelkader Benali)

– Weg met apartheid! (door Mark Rutte, Paul de Krom)

– Overheid, hou handen af van religie. (door Agnes Kant, Sadet Karabulut)

– Obama bewierookt de verkeerde. (door Nausicaa Marbe)

– Gebed moslims in Rotterdam verhoord. (door Amanda Kluveld)

– De Heer is waarlijk opgestaan! (door Andries Knevel)

En natuurlijk de standaard-liturgie:

– De Israël-lobby ontspoort. (door Thomas von der Dunk.)

– Doe Israël eens recht! (door Yochanan Visser)

– Israël vredelievend? Ik dacht het niet. (door Thomas von der Dunk)

– Verzwakken Hamas noodzaak. (Door Paul Brill, natuurlijk)

De Volkskrant lijkt meer geobsedeerd door een soort religieuze (of etnoculturele?) crisis dan door de ontwrichting van de wereldeconomie als gevolg van een financiële en economische crisis die onvermijdelijk zal leiden tot maatschappelijke crises in vrijwel alle landen van de wereld. (Leve de ‘globalisering’..)

Behalve aan een strikte scheiding van kerk en staat begin ik zo langzamerhand te voelen voor wat meer scheiding tussen kerk en journalistiek. My cup runneth over..

Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.

Het vaste duo Janny Groen en Annieke Kranenberg schrijft in de Volkskrant van vandaag (24/2) dat drie joodse jongeren zich “stilletjes tussen de actievoerders hadden gemengd” na afloop van de tumultueus verlopen bijeenkomst op zondagavond 22/2 jl in het Amsterdamse Apollohotel, waar de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit was ‘geschoend’.

De drie jongeren, waaronder Nathan Bouscher van ‘Gezellig Joods’ (mede-organisator van de omstreden lezing), wilden op die manier meer te weten te komen over de actie die de lezing van Ron Edelheit over de Israëlische aanval op Gaza behoorlijk in de war had geschopt.

Tijdens hun heimelijke missie in een café aan de Amsterdamse Ferdlnand Bolstraat, waar de pro-Palestijnse actievoerders elkaar na hun actie hadden getroffen, kwamen de joodse jongeren er onder andere achter dat dat de actievoerders juridisch advies hadden gevraagd aan een advocatenkantoor in Haarlem. Het gooien van schoenen is dan wel een vreedzame vorm van actievoeren, maar kennelijk wilde men zich indekken voor het geval iets of iemand daarbij zou worden geraakt.

Dit is in allerlei opzichten een mooi verhaal, dat echter wel een paar vragen openlaat:

1. Als de drie joodse jongeren zich ‘stilletjes’ hadden gemengd onder de actievoerders, hoe wisten de verslaggeefsters van de Volkskrant daar dan van? Waren zij ook in dat café waar de actievoerders bijeen waren, of hebben die drie jongens hen na afloop van hun missie gebeld en verslag uitgebracht van hun bevindingen? Kenden de verslaggeefsters Nathan Bouscher en zijn twee vrienden al van vóór deze gebeurtenis?

Doorgaan met het lezen van “Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.”

Einde discussie: De IP-ban als 'totaaloplossing' voor onwelgevallige kritiek.

Een discussie op voet van gelijkheid is de eerlijkste, rechtvaardigste en meest democratische vorm van communicatie. Eline Walda van ‘STOP COMMUNICATION’ blijkt daar anders over te denken. Zij prefereert namelijk een IP-ban boven een inhoudelijke reactie op serieuze kritiek.

Adviseert Eline Walda haar klanten ook zulke ‘totaaloplossingen’ als het hun op de markt even niet meezit? In het door haarzelf geschreven Profiel op haar Volkskrantblog staat immers: “In 2006 ben ik voor mijzelf begonnen. One Stop Marketing Shop biedt ondernemers een totaaloplossing op het gebied van marketing en marketingcommunicatie. Van een onderbouwd advies over de meest effectieve marketing- of communicatiestrategie tot een concreet plan en implementatie hiervan.”

Dat belooft wat, althans tot de praktijk het tegendeel bewijst.

Het begon allemaal met mijn eerste bezoek van het weblog van Eline Walda op het Volkskrant-weblog, getiteld ‘Bijzondere vrouwen (1) – Ofra Chaza'” Ik had wel vaak Eline’s reacties op weblogs van anderen en haar bijdragen aan discussies al wel vaak gelezen. Daar zat steeds zo’n consequente en zodoende herkenbare lijn in, dat ik vermoedde uit welke hoek de wind woei en wat ik op haar eigen weblog kon verwachten. Toen ik dus een paar dagen geleden de titel van haar weblog zag in de lijst van recente weblogs, dacht ik: “O jé, daar gaan we weer.” En jawel hoor.

Doorgaan met het lezen van “Einde discussie: De IP-ban als 'totaaloplossing' voor onwelgevallige kritiek.”

'We will not be celebrating'. (Israël viert 60 jaar landroof, bezetting en onderdrukking.)

‘Het Conflict’ is het eufemisme waarmee zestig jaar institutionele en structurele landroof, bezetting, onderdrukking en discriminatie van de oorspronkelijke bewoners van Palestina wordt vergoelijkt en afgedekt: “Laten we niet overdrijven. Het is tenslotte maar een conflict.” Een fraai staaltje professionele PR.

Het grootste deel van mijn leven was ik een fan van Israël, net als (zeker vroeger) de meeste Nederlanders. In mijn studententijd, in de zestiger jaren, was ik stikjaloers op mijn medestudenten die naar Israël gingen om daar in de kibboets te gaan werken en zo het welverdiende, jonge en veelbelovende land te helpen opbouwen. Ik had, netzomin als de meeste andere Nederlanders trouwens (joods en niet-joods), ooit gehoord of gelezen dat er in Palestina al vele generaties mensen woonden die eerst hardhandig uit hun huizen, dorpen en stadswijken en van hun landbouwgronden, boomgaarden en bronnen verjaagd hadden moeten worden  voordat de bijbelse belofte van de Joodse god aan zijn volk op cynische en zelfs moorddadige wijze in vervulling kon gaan.

Vrijwel ieder weldenkend en welwillend mens in Nederland ging ervan uit dat al die oorlogen, gewelddadige inbezitnames, bezetting, onderdrukking en zelfs discriminatie van niet-Joden, wederrechtelijke liquidaties van verdachten en annexaties van bezette gebieden nu eenmaal nodig waren om de Joden in Israël de veiligheid te bieden waarop zij meer dan wie ook recht op hadden.

Pas in de laatste jaren ben ik Israël, zijn regering en zijn bevolking en ook de mensen en regeringen door wie zij moreel, politiek, financieel, militair en strategisch gesteund worden, anders gaan bekijken.

Doorgaan met het lezen van “'We will not be celebrating'. (Israël viert 60 jaar landroof, bezetting en onderdrukking.)”

Tribalisme bedreigt journalistieke integriteit en verziekt het publieke debat.

Naar aanleiding van het artikel ‘Waar blijft de verontwaardiging over antisemitische cartoons?’ (door Rosa van der Wieken en Evelyn Markus van Network on Antisemitism, de Volkskrant 03-04-2008)  schreef ik vanmiddag de volgende bijdrage aan de discussie:

“Zoals bij vrijwel alles wat zich in en rond het jodendom afspeelt, kenmerkte ook dit artikel en deze discussie zich door een hoge mate van selectiviteit. De vraag wie er wel of niet bij hoort, bepaalt tevens wie wel of geen recht van spreken heeft.

Auteurs Evelyn Markus en Rosa van der Wieken van Network on Antisemitism hebben niet alleen dat recht maar zij kregen van de Volkskrant ook uitgebreid de mogelijkheid. Zij maakten daarvan op zodanig selectieve wijze gebruik dat een deel van de werkelijkheid buiten beeld dreigde te raken. Zo schreven Markus en Van der Wieken naar aanleiding van een verklaring van de protestantse kerk dat ‘godsdiensten nooit de bedoeling hebben om geweld te plegen’ dat zowel het christendom als de islam eeuwenlang hun religie met geweld hebben verbreid.

Ook hier was datgene wat zij níet schreven het meest interessant:

Doorgaan met het lezen van “Tribalisme bedreigt journalistieke integriteit en verziekt het publieke debat.”

Yoram Stein: Overeenkomst tussen joden en moslims is hun wens om van elkaar te verschillen.

Een vergelijking tussen Joden en Moslims, zoals Yoram Stein die zegt te maken in zijn artikel ‘Het grote verschil tussen joden en moslims’ (VK Forum, 6 maart), is alleen verhelderend als dit open en eerlijk gebeurt. Stein doet daartoe geen merkbare poging. Waarom publiceert de Volkskrant deze gotspe waarin geen herkenbare werkelijkheid te ontdekken valt?

Joden kennen dan misschien geen officiële ‘doctrine van de Jihad’, zoals Yoram Stein opmerkt, maar die hebben zij kennelijk ook niet nodig. Zij komen namelijk een heel eind in de bestrijding van hun vijanden met behulp van hun overgeleverde overtuiging van etnische superioriteit en een daarop gebaseerde praktijk van (desnoods gewelddadig) etnisch exclusivisme. Joodse Zionisten hebben daaraan een genocidale uitvoering gegeven bij de etnische zuivering van Palestina, die sinds 1947 eigenlijk niet meer is gestopt. (Renate Rubinstein had het in 1967 over ‘die stomme Exodus’ van Palestijnse gezinnen die met hun schamele bezittingen over de Allenby-brug vluchtten naar hun thuisloze toekomst. En nog steeds komt aan hun ellende maar geen eind.)

Militante, nationalistische en racistische Joden hebben Palestina van de kaart geveegd door niet-Joodse bewoners van het land te terroriseren, te martelen, te vermoorden, en bij honderdduizenden uit hun (naderhand verwoeste) huizen, dorpen, stadswijken en landbouwgronden te verdrijven naar vluchtelingenkampen waarin zij en hun nakomelingen zelfs nu nog in erbarmelijke, uitzichtloze omstandigheden moeten leven. Deze schanddaad tegen de menselijkheid is tot nu toe door een invloedrijke lobby met succes onttrokken aan kritische beoordeling en berechting, maar mede dankzij de moedige onafhankelijkheid van historici als Ilan Pappe (‘The Ethnic Cleansing of Palestine‘) en Yakov M. Rabkin (‘In Naam van de Thora‘) zal uiteindelijk ook deze doofpotdeksel worden gelicht.

Doorgaan met het lezen van “Yoram Stein: Overeenkomst tussen joden en moslims is hun wens om van elkaar te verschillen.”

“.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.”

“Gij moet alle bewoners van het land voor u uit drijven .. en u moet de bewoners van hun land verjagen en daar gaan wonen .. en het land door loting onder uw geslachten verdelen door vererving.”

(God tot de Joden. Numeri 33, 52-54.)

“.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.”

(Deuteronomium 3,6.)

“.. en zij verbrandden al de steden waarin zij woonden, en al hun fraaie kastelen.”

(Numeri 31,10)

“Meer dan 400 Palestijnse dorpen werden tijdens en na de oorlog door het Israëlische leger verwoest om het voor vluchtelingen onmogelijk te maken om terug te keren.”

(Susan Nathan, ‘De andere kant van Israël’, 2005, pag. 29.)

Doorgaan met het lezen van ““.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.””

Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.

Wie zich niet interesseert voor journalistieke vormen van censuur en de bestrijding daarvan, moet dit vooral niet lezen. Voor geïnteresseerden is het wellicht een aardige kroniek. De voornaamste betekenis van dit weblog is echter het op een rijtje krijgen van een reeks ingrijpende gebeurtenissen die mijn mogelijkheden tot vrije meningsuiting ernstig hebben aangetast en die mij motiveren om door te gaan met mijn verzet tegen deze censuur, willekeur en machtsmisbruik. Instemming en populariteit is niet mijn streven, maar wel rechtvaardigheid en de verdediging van fundamentele burgerrechten tegen aantastingen door journalisten die hun plaats en de daarbij horende (rechts)plichten niet kennen en die op die manier burgers vervreemden van de journalistiek als betrouwbare waakhond van onze democratische rechtsstaat.

Deze weblog wordt vervolgd door: Wat Blokker mag, mag een Blogger ook: Ongezouten kritiek leveren.)

‘Academische vrijheid’ is minder logisch dan het burgerrecht op vrije meningsuiting.
Het commentaar van de Volkskrant van 21 juni jl (‘Academische vrijheid’) ging over het verbod dat de Utrechtse hoogleraar Pieter W. van der Horst had gekregen om in zijn afscheidsrede bepaalde onwelgevallige passages uit te spreken.

De commentaarschrijver vond dat de rector magnificus van de Universiteit van Utrecht, prof. Gispen, een berisping verdiende als zou blijken dat hij censuur had gepleegd. De (anonieme) commentator schreef: “Mag een hoogleraar in zijn afscheidscollege reppen van ‘griezels als Gretta en Dries (wier achternamen ik uit weerzin weiger uit te spreken)’? Mag een universitair instituut een rapport publiceren, waarin kritiek wordt uitgeoefend op het college van bestuur?”

Doorgaan met het lezen van “Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.”

"Wij zijn het volk!" roept Anet Bleich. Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer.

Zoals columniste Anet Bleich over ‘het volk’ denkt, daar lusten de zwijnen geen parels van. “Wij zijn het volk!” schreef zij vanochtend (24/5) in haar column ‘Uitgeburgerd om een bagatel’ . Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer, want sommige zwijnen zijn voor Bleich ‘more equal’ dan de rest (de meerderheid). Zij schrijft: “Wat Verdonk ‘het volk’ noemt, is niet meer dan een stel rancuneuze, van de politiek en de democratie vervreemde kleinburgers.”

Zo wordt iedereen die minister Verdonk niet per definitie ongelijk geeft en die niet vindt dat Rita Verdonk maar Ayaan Hirsi Magan de meeste en ernstigste fouten heeft gemaakt, bij het grof vuil gezet door de opinie-elite waarvoor de Volkskrant graag als spreekbuis optreedt. Veel publicisten hebben in deze krant onzin op nonsens gestapeld om vanuit een hoge morele positie Rita Verdonk zo kwaadaardig mogelijk af te kunnen schilderen en haar het leven nóg zuurder te maken dan het in haar zware, verantwoordelijke en hoogst ondankbare positie al is. (Verantwoordelijkheid is iets waar columnisten weinig last van hebben.)

Ik was van plan om alle onwaarheden en verdraaiingen en andere manipulaties van de werkelijkheid in mijn weblog op te sommen, maar daar was gewoon geen beginnen aan. De column van Bleich is echter exemplarisch, dus hierbij een paar van haar enormiteiten:

Doorgaan met het lezen van “"Wij zijn het volk!" roept Anet Bleich. Maar voel je vooral niet aangesproken, beste lezer.”