Valse beschuldigingen zijn bedoeld om eerlijke discussie over Israël/Palestina te saboteren.

De ‘War on Antisemitism‘ van Yochanan Visser, Ranta Pelle e.a. is een ‘phoney war’ die als voornaamste doel heeft het monddood maken van mensen die om welke legitieme reden dan ook kritiek hebben op Israël.

Diffamatie dmv stigmatisering is namelijk de meest effectieve manier gebleken is om zulke kritiek uit te schakelen als zijnde ‘ongepast’ en verdacht’. Wie wil of durft er immers te luisteren naar wat een ‘antisemiet’ te zeggen heeft? Het is dus zaak om critici tot ‘antisemieten’ te bombarderen, want dan durft niemand meer openlijk te discussiëren over wat Israël ondertussen allemaal in strijd met de interrnationale rechtsorde doet.

Op 27/8 jl verscheen een rapport over een onderzoek dat medewerkers van Yad Vashem Holocaust Researchcentrum en de Israel Facts Monitorgroep (olv Yochanan Visser) hadden gedaan naar antisemitische commentaren over Israël en het Midden-Oosten conflict die op het internet worden geplaatst. De uitkomsten van dit onderzoek waren volgens de Volkskrant kennelijk schokkend genoeg om in strijd met regels van journalistiek, democratie en fatsoen de titel en inhoud van een reeds gepubliceerd en uitgebreid becommentarieerd en bedisussieerd artikel (‘Stop polarisatie’) te wijzigen in
‘Anti-semitisme en polarisatie nemen toe’ .

De auteur van dit artikel was dezelfde persoon als die het ‘onderzoek’ had geleid en die zelf nota bene op provocerende wijze had deelgenomen aan de discussies waarin aan deelnemers ‘verdachte’ uitlatingen waren ontlokt: Yochanan Visser! Hij schrijft:

Doorgaan met het lezen van “Valse beschuldigingen zijn bedoeld om eerlijke discussie over Israël/Palestina te saboteren.”

'Israël Facts': Propaganda is geen opinie.

Het is niet eerlijk en m.i. zelfs principieel onjuist dat een lobbyclub van de Israëlische kolonistenbeweging zoals ‘Israël Facts Monotoring Group’ de opiniepagina van de Volkskrant mag gebruiken als platform voor propaganda ten behoeve van haar illegale en antihumanitaire doeleinden en activiteiten.

Een lobbyclub heeft als doel om in de publiciteit slechts één kant van een zaak te belichten met het oog op de behartiging van een bepaald particulier, commercieel of ideologisch belang. In het geval van ‘Israël Facts‘ is dat de illegale Israëlische kolonistenbeweging. Deze zorgt ervoor dat Israël van de bezette Westelijke Jordaanoever (‘de bezette Palestijnse gebieden’) geleidelijk zulke grote delen in bezit krijgt dat er niet genoeg onverdeeld grondgebied overblijft voor een leefbare Palestijnse staat. De etnische zuivering van Palestina gaat op deze en andere manieren dus gewoon door.

De erkenning van Israël die nu van de onderdrukte Palestijnen in Gaza en op de Westoever wordt verlangd, dient namelijk vooral om hen afstand te laten doen van hun wettelijke recht op terugkeer naar het land van hun voorouders. Ondertussen wordt van de Palestijnen die zich niet tijdens de ‘Nakba’ van 1948 uit hun land (het huidige Israël) hebben laten verdrijven, verwacht dat zij zich met een loyaliteitsverklaring neerleggen bij hun inferieure status in de Joodse staat. Zo wordt onder toeziend oog van de wereld de Joodse Utopie bewerkstelligd, ondanks het feit dat deze nauwelijks minder racistisch is dan het ooit terecht zo gehate apartheidsregime van Zuid-Afrika.

Het is de taak van lobbyclubs en thinktanks als de ‘Israël Facts Monitoring Group’ van Yochanan Visser om deze onfrisse gang van zaken door middel van rookgordijnen en afleidingsmanoeuvres te onttrekken aan het oordeel van de publieke opinie. Een platform als de opiniepagina van een zichzelf als ongebonden, onafhankelijk en betrouwbaar afficherende kwaliteitskrant is daarbij in publicitair opzicht goud waard.

Zo’n artikel is één van de ‘feiten op de grond’ waarmee Israël zijn verwerpelijke doel ten koste van de Palestijnen bereikt. En het kost geen cent!

Doorgaan met het lezen van “'Israël Facts': Propaganda is geen opinie.”

Volgens de Volkskrant hoort Israël bij 'de landen die de mensenrechten serieus nemen'.

“Maar met dit protest zijn landen die de mensenrechten serieus nemen, nog niet verlost van de ongemakkelijke vraag of het wel de moeite waard is om binnen de Verenigde Naties jarenlang te sleutelen aan nog meer teksten over racisme en discriminatie, die door de opeenstapeling van algemeenheden en tweeslachtige formuleringen eigenlijk weinig waarde hebben,” schreef de Volkskrant in haar hoofdredactioneel commentaar van vandaag, 22/4/2009.

Je moet zo’n gotspe maar uit je strot of uit je pen zien te krijgen.

In eerste instantie schreef ik de volgende reactie in de daartoe bestemde openbare ruimte op de website van deze onafhankelijke kwaliteitskrant:

“Hoe weinig waarde al die conferenties, slotverklaringen, resoluties en verdragen van de VN hebben, blijkt wel uit het feit dat de apartheidsstaat Israël ze allemaal aan zijn laars kan lappen en de oorspronkelijke bevolking van Palestina dus met politieke, militaire en financiële steun van de VS en met goedvinden van Europa zal kunnen blijven onderdrukken en discrimineren.”

Doorgaan met het lezen van “Volgens de Volkskrant hoort Israël bij 'de landen die de mensenrechten serieus nemen'.”

Aandacht voor religieuze (of etnoculturele?) crisis groter dan voor de financiële en economische.

Artikelen en discussies op de opiniepagina van de Volkskrant van vandaag, 14 April 2009:

– Koester die legerimam! (door Abdelkader benali.)

– Laat Ali Eddaoui legerimam worden. (Fouad Sidali e.a.)

– Ramadan, de grote verlosser. (door Amanda Kluveld)

– Gun Ramadan het licht in de ogen! (door Abdelkader Benali)

– Weg met apartheid! (door Mark Rutte, Paul de Krom)

– Overheid, hou handen af van religie. (door Agnes Kant, Sadet Karabulut)

– Obama bewierookt de verkeerde. (door Nausicaa Marbe)

– Gebed moslims in Rotterdam verhoord. (door Amanda Kluveld)

– De Heer is waarlijk opgestaan! (door Andries Knevel)

En natuurlijk de standaard-liturgie:

– De Israël-lobby ontspoort. (door Thomas von der Dunk.)

– Doe Israël eens recht! (door Yochanan Visser)

– Israël vredelievend? Ik dacht het niet. (door Thomas von der Dunk)

– Verzwakken Hamas noodzaak. (Door Paul Brill, natuurlijk)

De Volkskrant lijkt meer geobsedeerd door een soort religieuze (of etnoculturele?) crisis dan door de ontwrichting van de wereldeconomie als gevolg van een financiële en economische crisis die onvermijdelijk zal leiden tot maatschappelijke crises in vrijwel alle landen van de wereld. (Leve de ‘globalisering’..)

Behalve aan een strikte scheiding van kerk en staat begin ik zo langzamerhand te voelen voor wat meer scheiding tussen kerk en journalistiek. My cup runneth over..

Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.

Het vaste duo Janny Groen en Annieke Kranenberg schrijft in de Volkskrant van vandaag (24/2) dat drie joodse jongeren zich “stilletjes tussen de actievoerders hadden gemengd” na afloop van de tumultueus verlopen bijeenkomst op zondagavond 22/2 jl in het Amsterdamse Apollohotel, waar de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit was ‘geschoend’.

De drie jongeren, waaronder Nathan Bouscher van ‘Gezellig Joods’ (mede-organisator van de omstreden lezing), wilden op die manier meer te weten te komen over de actie die de lezing van Ron Edelheit over de Israëlische aanval op Gaza behoorlijk in de war had geschopt.

Tijdens hun heimelijke missie in een café aan de Amsterdamse Ferdlnand Bolstraat, waar de pro-Palestijnse actievoerders elkaar na hun actie hadden getroffen, kwamen de joodse jongeren er onder andere achter dat dat de actievoerders juridisch advies hadden gevraagd aan een advocatenkantoor in Haarlem. Het gooien van schoenen is dan wel een vreedzame vorm van actievoeren, maar kennelijk wilde men zich indekken voor het geval iets of iemand daarbij zou worden geraakt.

Dit is in allerlei opzichten een mooi verhaal, dat echter wel een paar vragen openlaat:

1. Als de drie joodse jongeren zich ‘stilletjes’ hadden gemengd onder de actievoerders, hoe wisten de verslaggeefsters van de Volkskrant daar dan van? Waren zij ook in dat café waar de actievoerders bijeen waren, of hebben die drie jongens hen na afloop van hun missie gebeld en verslag uitgebracht van hun bevindingen? Kenden de verslaggeefsters Nathan Bouscher en zijn twee vrienden al van vóór deze gebeurtenis?

Doorgaan met het lezen van “Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.”

Einde discussie: De IP-ban als 'totaaloplossing' voor onwelgevallige kritiek.

Een discussie op voet van gelijkheid is de eerlijkste, rechtvaardigste en meest democratische vorm van communicatie. Eline Walda van ‘STOP COMMUNICATION’ blijkt daar anders over te denken. Zij prefereert namelijk een IP-ban boven een inhoudelijke reactie op serieuze kritiek.

Adviseert Eline Walda haar klanten ook zulke ‘totaaloplossingen’ als het hun op de markt even niet meezit? In het door haarzelf geschreven Profiel op haar Volkskrantblog staat immers: “In 2006 ben ik voor mijzelf begonnen. One Stop Marketing Shop biedt ondernemers een totaaloplossing op het gebied van marketing en marketingcommunicatie. Van een onderbouwd advies over de meest effectieve marketing- of communicatiestrategie tot een concreet plan en implementatie hiervan.”

Dat belooft wat, althans tot de praktijk het tegendeel bewijst.

Het begon allemaal met mijn eerste bezoek van het weblog van Eline Walda op het Volkskrant-weblog, getiteld ‘Bijzondere vrouwen (1) – Ofra Chaza'” Ik had wel vaak Eline’s reacties op weblogs van anderen en haar bijdragen aan discussies al wel vaak gelezen. Daar zat steeds zo’n consequente en zodoende herkenbare lijn in, dat ik vermoedde uit welke hoek de wind woei en wat ik op haar eigen weblog kon verwachten. Toen ik dus een paar dagen geleden de titel van haar weblog zag in de lijst van recente weblogs, dacht ik: “O jé, daar gaan we weer.” En jawel hoor.

Doorgaan met het lezen van “Einde discussie: De IP-ban als 'totaaloplossing' voor onwelgevallige kritiek.”

'We will not be celebrating'. (Israël viert 60 jaar landroof, bezetting en onderdrukking.)

‘Het Conflict’ is het eufemisme waarmee zestig jaar institutionele en structurele landroof, bezetting, onderdrukking en discriminatie van de oorspronkelijke bewoners van Palestina wordt vergoelijkt en afgedekt: “Laten we niet overdrijven. Het is tenslotte maar een conflict.” Een fraai staaltje professionele PR.

Het grootste deel van mijn leven was ik een fan van Israël, net als (zeker vroeger) de meeste Nederlanders. In mijn studententijd, in de zestiger jaren, was ik stikjaloers op mijn medestudenten die naar Israël gingen om daar in de kibboets te gaan werken en zo het welverdiende, jonge en veelbelovende land te helpen opbouwen. Ik had, netzomin als de meeste andere Nederlanders trouwens (joods en niet-joods), ooit gehoord of gelezen dat er in Palestina al vele generaties mensen woonden die eerst hardhandig uit hun huizen, dorpen en stadswijken en van hun landbouwgronden, boomgaarden en bronnen verjaagd hadden moeten worden  voordat de bijbelse belofte van de Joodse god aan zijn volk op cynische en zelfs moorddadige wijze in vervulling kon gaan.

Vrijwel ieder weldenkend en welwillend mens in Nederland ging ervan uit dat al die oorlogen, gewelddadige inbezitnames, bezetting, onderdrukking en zelfs discriminatie van niet-Joden, wederrechtelijke liquidaties van verdachten en annexaties van bezette gebieden nu eenmaal nodig waren om de Joden in Israël de veiligheid te bieden waarop zij meer dan wie ook recht op hadden.

Pas in de laatste jaren ben ik Israël, zijn regering en zijn bevolking en ook de mensen en regeringen door wie zij moreel, politiek, financieel, militair en strategisch gesteund worden, anders gaan bekijken.

Doorgaan met het lezen van “'We will not be celebrating'. (Israël viert 60 jaar landroof, bezetting en onderdrukking.)”