Categorie: Democratie

'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.

Hoe misleidend en zelfs gevaarlijk het begrip ‘burgerjournalist‘ is, bleek uit het artikel ‘Een bloggende martelaar voor de persvrijheid’ van Peter van Ammelrooy in de Volkskrant van vanochtend (28 augustus 2006). Het ging over iemand die video-opnamen heeft gemaakt van demonstranten die een brandende matras onder een politieauto hadden geduwd. Van een poging tot doodslag dus, naar alle waarschijnlijkheid, want misschien konden of durfden die agenten hun auto niet te verlaten, bijvoorbeeld omdat zij dan gestenigd zouden worden.

De 24-jarige activist, Josh Wolf, heeft geweigerd om zijn videobeelden aan de politie af te staan, waarschijnlijk omdat hij zijn mede-activisten niet wil compromitteren. Josh Wolf is geen echte journalist, maar een video-blogger, iemand die zelfgemaakte televisieprogramma’s op zijn eigen website vertoont. Hij noemt zichzelf op grond van die activiteiten ‘journalist’ en claimt op, grond daarvan verschoningsrecht.

De advocaat van Josh Wolf, Peter van Ammelrooy, de koppenschrijver van de Volkskrant, de San Francisco Chronicle en vast nog een heleboel andere mensen zijn het roerend met Josh Wolf eens: Voor hen is hij een martelaar voor de persvrijheid die nu ten onrechte achter de tralies zit, als het aan de federale justitie ligt desnoods tot volgend jaar.

Doorgaan met het lezen van “'Burgerjournalist' als 'martelaar voor de persvrijheid'. Het moet niet gekker worden.”

Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.

Fotograaf Hans Aarsman reageerde vanochtend (15 aug.) op het artikel van mediaprofessor Henri Beunders in de Volkskrant van 14/8 jl. Diens verhaal kwam er kortweg op neer dat fotografen met islamitische namen hun foto’s altijd zodanig bewerken dat zij de opvattingen van de makers bevestigen en hun politieke doelstellingen ondersteunen.

“Ideologische vooringenomenheid belemmert nog steeds een professionele werkwijze,” schreef Beunders. Zijn verdachtmakingen bleven ongefundeerd en waren dermate generaliserend en stigmatiserend van aard dat ik verbaasd was door de publicatie ervan in de Volkskrant.

Toch ben ik het eens met wat hij schreef. Echter niet met betrekking tot over islamitische fotografen (daar heb ik geen kijk op), maar over Nederlandse en Amerikaanse verslaggevers, redacteuren, commentatoren en presentatoren, zodra het over het Midden-Oosten gaat. Dit is in de afgelopen maand weer pijnlijk duidelijk geworden. De oorlog tussen Israël en Hezbollah kent geen neutrale partij, met dien verstande dat wie kritisch staat tegen de ene partij daarmee niet per definitie vóór de andere partij is.

Islamieten lijken nu voor veel Nederlandse publicisten de rol te vervullen die joden destijds hadden voor de nazi’s: Verantwoordelijk voor alle denkbare en ondenkbare kwaad, en vogelvrij voor de meest vuige beschuldigingen.

Doorgaan met het lezen van “Partijdige journalistiek manipuleert de werkelijkheid in woord én beeld.”

Bedankt, Jan Marijnissen, hier kunnen ze weer dágen mee voort.

Nederland kan niets veranderen aan de situatie in het Midden-Oosten. Behalve analyses en commentaren leveren, mogen wij alleen Amerikaans wapentuig via Schiphol doorvoeren naar het oorlogsgebied. Zo laten wij zien hoe de machtsverhoudingen daar liggen en helpen wij mee om het bestaande machtsoverwicht te handhaven. Eén gekidnapte (maar levende) Israëlische soldaat is immers 150 dode Libanese burgers waard. En dat moet vooral zo blijven, vinden Bush, Rice, Cheney, Olmert, Van Baalen en de hele pro-Israël lobby.

Verder mogen wij ons alleen druk maken over wat er wordt gezegd en geschreven over het recht van Israël om aanval, invasie, bezetting, onderdrukking en staatsterreur als zijn beste verdedigingsmiddelen te kiezen. Dan is het prettig als iemand zich daarbij niet correct en zorgvuldig uitlaat. Bedankt, Jan Marijnissen, hier kunnen columnisten, commentatoren en parlementariërs weer dágen mee voort.

Het 'Verdonk-criterium' voor weblogs en reacties van i-burgers.

Na een aantal instemmende reacties van bloggers en zelfs van een columnist, stel ik voor om voor de beoordeling van de aanvaardbaarheid van weblogs en reacties op artikelen, columns en commentaren het ‘Verdonk-criterium te hanteren:

“Een weblog of reactie op een artikel, column, commentaar of programma is aanvaardbaar (en mag dus niet worden verwijderd of bestraft) als die niet nóg kritischer, grover, onaangenamer of onredelijker is dan wat columnisten, commentatoren, redacteuren en analisten van de Volkskrant hebben geschreven over minister Rita Verdonk.”

Vergelijking van de inhoud, toon en strekking van weblogs en reacties met wat de Volkskrant allemaal over Verdonk heeft geschreven, maakt hopelijk een einde aan het meten met (minstens) twee maten bij de beoordeling of een tekst qua inhoud, toon en strekking naar gangbare en geaccepteerde normen als aanvaardbaar kan worden beschouwd en dus niet mag worden verwijderd of bestraft met verbanning van de auteur.

Doorgaan met het lezen van “Het 'Verdonk-criterium' voor weblogs en reacties van i-burgers.”

De i-burger als onmisbare tegenhanger van de journalistiek.

Door dat malle begrip ‘burgerjournalistiek’ is het noodzakelijk een open deur nog maar eens in te trappen. Wie geen journalist is, is geen journalist. Journalistiek is een vak, een beroep en vaak zelfs een roeping waar iemand zijn beroep van heeft gemaakt. Burgers kunnen timmerman zijn, of tandarts, loodgieter, advocaat, of wat dan ook, maar niet tegelijk journalist. Ieder z’n vak. Burgers zijn burgers, en alleen journalisten zijn journalisten. ‘And never the twain should meet‘, denk ik dan, met een verbastering van Rudyard Kiplings beroemde woorden.

Journalisten zijn opgeleid om te observeren en te doorgronden wat er in de maatschappij gebeurt en om dit vervolgens aan de burgers te vertellen. Om dit werk zo goed en betrouwbaar mogelijk te kunnen doen, moeten journalisten onafhankelijk zijn van invloeden die hun weergave van de maatschappelijke werkelijkheid kunnen kleuren en vervormen. Die invloeden kunnen voortkomen uit (groeps)belangen die niet altijd parallel lopen met de belangen van de maatschappij als geheel. Dat hoeft niet verkeerd te zijn, als het maar duidelijk is welke belangen welke invloeden uitoefenen op de journalistieke weergave van de maatschappelijke werkelijkheid. Misschien zou ‘journalist’ een beschermde titel moeten zijn, en zou een eed op de journalistiek een waarborg moeten zijn voor kennis, vakbekwaamheid, onafhankelijkheid en betrouwbaarheid. Nu worden die dingen uitsluitend in eigen kring door vakbroeders beoordeeld, met alle mogelijkheden van sektarisme en belangenverstrengeling van dien.

Journalisten noemen zich graag de waakhonden van onze democratie. Dat is deels terecht, maar er is geen objectieve manier om te controleren wélk deel. De bijzondere positie van de journalistiek maakt het mogelijk (en verleidelijk) om onder het mom van onafhankelijkheid in feite bepaalde belangen te behartigen.

Doorgaan met het lezen van “De i-burger als onmisbare tegenhanger van de journalistiek.”

Wat Blokker mag, mag een Blogger ook.

Het weblog en ook de reactieruimte onder het Commentaar zijn publieke ‘muurkranten’ die door burgers naar eigen inzicht en in hun eigen worden mogen worden ingevuld, mits zij zich houden aan een paar simpele Gebruiksvoorwaarden c.q. Spelregels.

De Volkskrant heeft de plicht om haar toezegging tot het verlenen en mogen gebruiken van deze publicatiemogelijkheid na te komen op grond van een overeenkomst die stilzwijgend tot stand is gekomen op het moment dat iemand op het aanbod van de Volkskrant ingaat en zich houdt aan de regels en voorwaarden.

Als de Volkskrant een reactie verwijdert, pleegt zij contractbreuk en schendt ook nog eens het fundamentele burgerrecht op vrije meningsuiting op een door de Volkskrant aangeboden en beheerd PUBLIEK FORUM.

Het is een hardnekkig misverstand dat men zich zelfs op het eigen VK Weblog en in de reactieruimte onder het Commentaar als gast dient te gedragen en te uiten en rekening moet houden met gevoeligheden en taboes van de Volkskrant.

Doorgaan met het lezen van “Wat Blokker mag, mag een Blogger ook.”

Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.

Wie zich niet interesseert voor journalistieke vormen van censuur en de bestrijding daarvan, moet dit vooral niet lezen. Voor geïnteresseerden is het wellicht een aardige kroniek. De voornaamste betekenis van dit weblog is echter het op een rijtje krijgen van een reeks ingrijpende gebeurtenissen die mijn mogelijkheden tot vrije meningsuiting ernstig hebben aangetast en die mij motiveren om door te gaan met mijn verzet tegen deze censuur, willekeur en machtsmisbruik. Instemming en populariteit is niet mijn streven, maar wel rechtvaardigheid en de verdediging van fundamentele burgerrechten tegen aantastingen door journalisten die hun plaats en de daarbij horende (rechts)plichten niet kennen en die op die manier burgers vervreemden van de journalistiek als betrouwbare waakhond van onze democratische rechtsstaat.

Deze weblog wordt vervolgd door: Wat Blokker mag, mag een Blogger ook: Ongezouten kritiek leveren.)

‘Academische vrijheid’ is minder logisch dan het burgerrecht op vrije meningsuiting.
 Het commentaar van de Volkskrant van 21 juni jl (‘Academische vrijheid’) ging over het verbod dat de Utrechtse hoogleraar Pieter W. van der Horst had gekregen om in zijn afscheidsrede bepaalde onwelgevallige passages uit te spreken.

De commentaarschrijver vond dat de rector magnificus van de Universiteit van Utrecht, prof. Gispen, een berisping verdiende als zou blijken dat hij censuur had gepleegd. De (anonieme) commentator schreef: “Mag een hoogleraar in zijn afscheidscollege reppen van ‘griezels als Gretta en Dries (wier achternamen ik uit weerzin weiger uit te spreken)’? Mag een universitair instituut een rapport publiceren, waarin kritiek wordt uitgeoefend op het college van bestuur?”

Doorgaan met het lezen van “Volkskrant onderdrukt kritiek, oppositie en dissidentie.”

De oplossing: Naturaliseer Ayaan Hirsi Alias met terugwerkende kracht tot 1997.

De oplossing lijkt zo klaar als een klontje: Ayaan Hirsi Ali moet alsnog met terugwerkende kracht tot 1997 het Nederlanderschap verkrijgen.

Als mensen zelfs postuum een ridderorde kunnen krijgen en als Anne Frank met terugwerkende kracht de Nederlandse nationaliteit had kunnen verkrijgen als men dat had gewild, dan moet het ook mogelijk zijn om alle juridische, staatsrechtelijke, politieke, morele en praktische bezwaren rond Ayaan Hirsi Magan op deze manier in één klap op te lossen. De minister hoeft haar discretionaire bevoegdheid dan ook niet te misbruiken voor een beslissing die in flagrante strijd is met wet en jurisprudentie.

Iedereen heeft het zo druk met Rita Verdonk af te branden dat men kennelijk niet meer helder kan (of wil) nadenken. Ik moet zeggen dat ik daar ook wel moeite mee heb na het lezen van alle enormiteiten die de Volkskrant vanochtend schaamteloos publiceerde.

Want laat vooral één ding helder worden: de problemen zijn in oorsprong niet veroorzaakt door minister Verdonk maar door Ayaan Hirsi Ali die een loopje dacht te kunnen nemen met de regels van onze democratische rechtsstaat, die vervolgens zo brutaal was om hiermee te gaan koketteren en al die tijd te lullig en te arrogant was om haar fouten alsnog recht te zetten. Met mijn voorstel sleept Ayaan de jackpot plus bonusprijs in de wacht voor het hoge spel dat zij heeft gespeeld, maar in het landsbelang moeten wij daar maar vrede mee hebben.

Ayaan speelde een spel, en Rita draait op voor het verlies.

Ayaan Hirsi Ali ondervindt van haar bewust gemaakte fouten veel minder schade dan haar vriendin Rita Verdonk die haar in de afgelopen jaren steeds had gesteund. Verdonk krijgt nu de vreselijkste verwijten naar haar hoofd geslingerd, terwijl het toch echt Ayaan was die zonder dwingende noodzaak onzorgvuldig is geweest bij haar naturalisatieverzoek. Ayaan was immers geen politieke vluchteling en werd (voorzover ik weet) in Kenya niet vervolgd of bedreigd. Zij had (begrijpelijk!) geen zin in een gearrangeerd huwelijk met een neef in Canada. Op haar vliegreis naar haar ongewenste echtgenoot in Canada is zij in Duitsland uitgestapt en heeft daarna hier asiel aangevraagd. Ayaan is niet dom. Bij haar aanvraag van Nederlanderschap en zeker in de jaren daarna wist zij dat zij geheel onnodig hoog spel had gespeeld door bewust een naam op te geven die zij niet gerechtigd was te voeren, niet in Nederland maar ook niet in het land van haar herkomst.

Ayaan had in de tijd dat zij in Nederland genoot van haar rechten en privileges, haar fouten gemakkelijk tijdig kunnen herstellen. Zij heeft er echter bewust voor gekozen om Rita Verdonk geheel onverdiend te belasten met de consequenties van haar eigen beoordelingsfouten en manipulatieve spelletjes. Dat was niet netjes van Ayaan, en bovendien heeft zij onze wetten en regels geschonden, overigens zonder daar ooit zelf ernstige gevolgen van te hoeven ondervinden. Zij was Nederlander of wordt dat alsnog, als en zodra zij dat wil.

Doorgaan met het lezen van “Ayaan speelde een spel, en Rita draait op voor het verlies.”

Verdonk: Voor journalistiek is onzorgvuldigheid juist een geoorloofd middel, een wapen.

“Rita Verdonk is na een lang debat in de Tweede Kamer door de knieën gegaan,” meldt de NOS ieder uur in haar nieuwsuitzendingen op Radio 1 op 17 mei 2006.

Burgers die alles geloven wat de publieke radio vertelt en wat de kranten schrijven, denken nu dat minister Rita Verdonk in het debat over het Nederlanderschap van Ayaan Hirsi Ali door de Tweede Kamer op de knieën is gedwongen. Dat is gewoon niet waar. Zij heeft alleen toegezegd een motie te zullen uitvoeren die haar vraagt om te doen wat zij al van plan was: Goed blijven nadenken over deze zaak, nader laten onderzoeken of sommige Kamerleden mogelijk gelijk hadden met hun interpretatie van het arrest van de Hoge Raad van november 2005, afwachten wat Ayaan Hirsi Ali te berde zal brengen in haar bezwaarschrift tegen de ‘constatering’ van de minister, en uiteindelijk dit alles mee laten wegen in haar uiteindelijke beslissing over de vraag of Ayaan Hirsi Ali ooit rechtens Nederlander is geworden.

Indien die beslissing negatief uitvalt, zal Verdonk natuurlijk op heel korte termijn willen bewilligen in een hernieuwd naturalisatieverzoek door Ayaan Hirsi Ali. Logisch. Ondertussen is Ayaan nog steeds gewoon Nederlander, behoudt zij voorlopig haar paspoort én haar internationaal erkende vluchtelingenstatus en had zij ook gewoon haar Kamerlidmaatschap kunnen behouden.

Doorgaan met het lezen van “Verdonk: Voor journalistiek is onzorgvuldigheid juist een geoorloofd middel, een wapen.”