De koppenschrijver plaatst zijn eigen opinie boven die van anderen.

‘Bij Moszkowicz krijg je een onaangenaam gevoel’ “, luidde de kop boven het interview dat journaliste Ineke van den Bergen had met Grimbert Rost van Tonningen (VK Cicero 27/4 jl).

In de tekst blijkt dat deze ‘zoon van ontspoorde ouders’ (zij waren NSB-ers) opzettelijk onjuist was geciteerd. Sprekend over de over de soms merkwaardig verhouding tussen criminelen en hun advocaten had hij namelijk gezegd:

“Als je de Moszkowiczen ziet, krijg je toch een onaangenaam gevoel: ja jongens, waar begint het en waar houdt het op?”

De koppenschrijver van de Volkskrant bleek zijn middelen en mogelijkheden weer eens benut te hebben om zijn eigen agenda uit te voeren. Dit keer vond hij het nodig om eigenmachtig de zoon te straffen voor de wandaden van zijn ouders.

Dat was een gemene rotstreek, die gerectificeerd had moeten worden.

Doorgaan met het lezen van “De koppenschrijver plaatst zijn eigen opinie boven die van anderen.”

'Peace, Propaganda & the Promised Land': Het succes van de 'Hasbara'.

Deze indrukwekkende documentaire over de berichtgeving en beeldvorming door de media over ‘Het Conflict’ in het Midden-Oosten, laat zien en horen waarom deze zo opvallend éénzijdig en bevooroordeeld is: Dit is het succesvolle resultaat van Israëls ‘Hasbara’, de actieve beïnvloeding van de politiek, journalistiek en publiek, wereldwijd, om de bezetting van Palestijns grondgebied en de mensonterende bejegening van Palestijnen te rechtvaardigen of (in de ergste gevallen) geheel buiten beeld te houden.

De video toont en vertelt misschien geen dingen die niet iedereen al weet (of althans zou móeten weten), maar plaatst alles wel in één groot verband, waar volgens mij niemand omheen kan. Als er mensen zijn die deze documentaire ontoelaatbare of ongeloofwaardige propaganda (of erger) willen noemen, dan hoop ik wel dat zij dit willen en kunnen motiveren. Ik ben benieuwd!

Ondertussen zit ik alleen nog met de vraag waarom de Nederlandse media geen aandacht aan dit videodocument hebben geschonken. Is de Israëlische ‘Hasbara’ inderdaad zó invloedrijk en succesvol? Dan wordt het toch echt tijd om op te gaan letten, want dan is onze democratische opinievorming in het geding.

Doorgaan met het lezen van “'Peace, Propaganda & the Promised Land': Het succes van de 'Hasbara'.”

Libanon Nu. (3) Waarom moest zo nodig élke brug verwoest worden?!

Brief dd , 1 september 2006 van Wilhelmina en Imad Hamdan uit Beirut (Libanon):

“In de meeste wijken van Beiroet is het niet direct merkbaar dat twee weken geleden Hezbollah en Israel in een laaiende strijd waren verwikkeld. Tijdens onze tocht door de Bekaa Vallei worden we er weer hard mee geconfronteerd.

Het is vrij rustig op de gewoonlijk erg drukke hoofdweg van Beiroet naar Damascus. We rijden via de oostelijke buitenwijken en door de mooie bergdorpen Aley, Bhamdoun en Sofar. Deze dorpen liggen op 800 tot 1300 meter hoogte en de temperatuur is er bijzonder aangenaam. Het zijn dan ook geliefde zomer resorts voor toeristen uit de Saoedi Arabie en de golfstaten, maar ook voor de bewoners van Beiroet, die de zomerhitte in de stad maar al te graag ontsnappen.

We passeren Aley, maar gaan dwars door Bhamdoun. De meeste winkels, cafe’s en restaurants zitten potdicht. De blinden van de huizen en appartementen zijn gesloten en van Arabische toeristen is geen spoor te bekennen. Voor 12 juli, de eerste dag van de oorlog, arriveerden er per dag gemiddeld 8000 toeristen op de luchthaven. Veel bezoekers vanuit de oliestaten komen aan per auto. Deze zomergasten blijven meestal een, soms twee maanden. Ze geven, naar onze begrippen, massa’s geld uit aan hoge huren voor prachtige woningen, uitgebreide diner’s met grote familie’s en aan winkelen.

Doorgaan met het lezen van “Libanon Nu. (3) Waarom moest zo nodig élke brug verwoest worden?!”

Libanon nu (2): Imad en Wilhemina bezoeken Zuid-Libanon.

Brief van Imad en Wilhelmina Hamdan uit Beirut, woensdag 30 augustus 2006:

“Een goedemorgen vanuit Beiroet. Het is weer een stralend zonnige dag hier. Gewoonlijk stemt mij dat prettig. Vandaag voel ik me echter boos en verdrietig. Wij zijn gisteren naar Zuid-Libanon getrokken. Samen met Ingrid en Samira, persfotografe en journaliste, die met ons vanuit Nederland zijn vertrokken om een reportage te maken over het Libanon dat we nu aantreffen bij onze terugkeer.

We reden via de kustweg richting Sidon en Tyrus. We hadden natuurlijk, net als jullie, al veel beelden op tv gezien van deze streek. Maar om dit zelf waar te nemen is toch wat anders. De verwoesting die we onderweg hebben gezien is moeilijk te bevatten of te omschrijven. We hadden allemaal het gevoel dat we hier op “crime scenes” waren. Werkelijk beestachtig wat hier is aangericht, al zou een beest natuurlijk nooit zoiets doen.

Doorgaan met het lezen van “Libanon nu (2): Imad en Wilhemina bezoeken Zuid-Libanon.”

Libanon nu (1). Imad en Wilhemina Hamdan zijn weer terug in Libanon.

In 2005 brachten mijn vrouw en ik vier onvergetelijke weken door in Libanon. De eerste dagen verbleven wij in het gezellige en steeds welvarender Beirut dat weer was opgeleefd en zo schitterend werd herbouwd. Daarna in de in de dromerige Qadisha-vallei, waar wij wandelingen maakten langs kloosters en oeroude altaartjes en hermitages in steile rotswanden. Het historische Byblos en het beschaafde Zahle waren weer totaal verschillend. Wij bezochten het rommelige Tripoli en het levendige Baalbek met zijn imposante tempelruïne.

De ruïnes van Anjar bleken niet minder interessant. Sidon en Tyrus zijn (waren) stadjes met gezellige straten en sfeervolle soukhs. We maakten een rondreis door besneeuwde hoge bergen, door de vruchtbare Bekaa-vallei, rond het meer van Qaraaoun, bezochten het feeërieke BeitEdinne en proefden de voortreffelijke wijnen van Ksara, St. Thomas en Keffraya. Wij wandelden met een groep welvarende Libanezen over de heuvels en door de groene dalen van het ‘bevrijde’ Zuid-Libanon, klommen naar het tijdens de vorige bezetting kapotgeschoten Beaufort-kasteel, waarvandaan je Israëlische dorpen kon zien liggen en wij waadden tot ons middel door de heftig stromende Litani-rivier.

Reis en verblijf waren georganiseerd door Libanva, een kleine reisorganisatie van Imad en Wilhelmina Hamdan in Rotterdam. Imad Hamdan die er uitziet als een Libanese intellectueel, wat hij ook is. Wilhelmina ziet er uit als een charmante Engelse, maar zij is Nederlands.

Doorgaan met het lezen van “Libanon nu (1). Imad en Wilhemina Hamdan zijn weer terug in Libanon.”

“.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.”

“Gij moet alle bewoners van het land voor u uit drijven .. en u moet de bewoners van hun land verjagen en daar gaan wonen .. en het land door loting onder uw geslachten verdelen door vererving.”

(God tot de Joden. Numeri 33, 52-54.)

“.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.”

(Deuteronomium 3,6.)

“.. en zij verbrandden al de steden waarin zij woonden, en al hun fraaie kastelen.”

(Numeri 31,10)

“Meer dan 400 Palestijnse dorpen werden tijdens en na de oorlog door het Israëlische leger verwoest om het voor vluchtelingen onmogelijk te maken om terug te keren.”

(Susan Nathan, ‘De andere kant van Israël’, 2005, pag. 29.)

Doorgaan met het lezen van ““.. volledig vernietigen de mannen, vrouwen en kinderen van elke stad.””

‘Multiculturele samenleving’ in 1991: Waar was Paul Scheffer?

In september 1991 (!) plaatste NRC Handelsblad mijn kritiek op de zogenaamde multiculturele samenleving over drie kolommen af:

“ONVREDE OVER ONBEHEERSTE GROEI GEEN XENOFOBIE”.

“De jaarlijkse toestroom van alleen al veertigduizend gezinsherenigers is meer dan hun nieuwe woonbuurten op een beetje leuke manier kunnen verwerken. Voordat men daar aan welke vorm en mate van hun integratie kan toekomen, zal toch eerst de groei van hun aantal tot inpasbare proporties moeten worden beperkt. [..] Niet alleen over de gewenste mate van integratie maar zelfs over de inhoud van dat begrip zelf voert men een bittere discussie over de hoofden van de direct-betrokkenen.

“Het automatisme van de gezinshereniging maakt een bewust en menswaardig toelatingsbeleid voor de werkelijk ernstige gevallen (de politieke vluchtelingen) veel lastiger. De haast en de onmatigheid bij het nastreven van de multiculturele en multi-etnische samenleving leiden in de concentratiegebieden tot het tegendeel van het beleden ideaal.

Doorgaan met het lezen van “‘Multiculturele samenleving’ in 1991: Waar was Paul Scheffer?”