Maand: februari 2009

Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.

Het vaste duo Janny Groen en Annieke Kranenberg schrijft in de Volkskrant van vandaag (24/2) dat drie joodse jongeren zich “stilletjes tussen de actievoerders hadden gemengd” na afloop van de tumultueus verlopen bijeenkomst op zondagavond 22/2 jl in het Amsterdamse Apollohotel, waar de Israëlische legerwoordvoerder Ron Edelheit was ‘geschoend’.

De drie jongeren, waaronder Nathan Bouscher van ‘Gezellig Joods’ (mede-organisator van de omstreden lezing), wilden op die manier meer te weten te komen over de actie die de lezing van Ron Edelheit over de Israëlische aanval op Gaza behoorlijk in de war had geschopt.

Tijdens hun heimelijke missie in een café aan de Amsterdamse Ferdlnand Bolstraat, waar de pro-Palestijnse actievoerders elkaar na hun actie hadden getroffen, kwamen de joodse jongeren er onder andere achter dat dat de actievoerders juridisch advies hadden gevraagd aan een advocatenkantoor in Haarlem. Het gooien van schoenen is dan wel een vreedzame vorm van actievoeren, maar kennelijk wilde men zich indekken voor het geval iets of iemand daarbij zou worden geraakt.

Dit is in allerlei opzichten een mooi verhaal, dat echter wel een paar vragen openlaat:

1. Als de drie joodse jongeren zich ‘stilletjes’ hadden gemengd onder de actievoerders, hoe wisten de verslaggeefsters van de Volkskrant daar dan van? Waren zij ook in dat café waar de actievoerders bijeen waren, of hebben die drie jongens hen na afloop van hun missie gebeld en verslag uitgebracht van hun bevindingen? Kenden de verslaggeefsters Nathan Bouscher en zijn twee vrienden al van vóór deze gebeurtenis?

Doorgaan met het lezen van “Schoenengooiers 'stilletjes' in de publiciteit dankzij vriendjesjournalistiek.”

Forza Hollandia: Op naar Den Haag, via Hilversum!

fotofotofotofotofotofoto“Berlusconi blijft lachen,” schreef Eric Arends, VK-correspondent in Italië. Eergisteren had hij nog geschreven dat de Italiaanse minister-president in ernstige verlegenheid was gebracht door de veroordeling van de Engelse advocaat David Mills. Die had namelijk in ruil voor een forse betaling verklaringen afgelegd die Berlusconi vrijpleitten in twee corruptie- en fraudezaken.

‘Excuses,” schrijft Eric Arends vandaag in de Volkskrant. Hij had zich laten leiden door wat in een normale democratie zou gebeuren als een premier de straf voor zijn wandaden met corruptie kan afkopen. Publieke verontwaardiging en schande zouden zijn deel zijn, en zijn aftreden onafwendbaar. Italië is echter geen normale democratie, en zodoende is de baas van het land tegelijk de baas van de journalistieke media die hem kritisch zouden moeten volgen en beoordelen.

Marktwerking bestaat uit het kopiëren van andermans succes en daar vervolgens een eigen draai aan geven. Berlusconi’s succesvolle combinatie van commercie, media en politiek roept bijna om navolging. Ook in Nederland. Dus..

‘Op naar Hilversum!’ riep een stralende prinses Maxima de Nederlanders toe vanaf de voorpagina van De Telegraaf van 17 februari 2009. Ons meest geliefde fotomodel leek ‘de Krant van Wakker Nederland’ enthousiast te steunen op weg naar een toppositie in zowel de nationale journalistiek als politiek. Zo leek het althans. En zo is het dus ook, want vanaf 17 Februari 2009 zal de werkelijkheid het nieuws gaan volgen, en niet meer andersom. Zodra De Telegraaf onder de dekmantel van WNL de middelen en mogelijkheden van ons publieke bestel voor haar eigen doeleinden kan gaan inzetten, wordt het nieuws een politiek gegeven en wordt de politiek alleen journalistiek interessant als dit goed is voor de omzet.

Een management buy-out van onze democratie. Om minder gaat het niet.

Doorgaan met het lezen van “Forza Hollandia: Op naar Den Haag, via Hilversum!”

WORD WAKKER, 'LINKS' NEDERLAND!

fotofotoDe macht van het beeld: ‘OP NAAR HILVERSUM!’, in vette kapitalen, met daaronder een foto van een enthousiaste prinses Maxima. Allemaal op de voorpagina van De Telegraaf. Het lijkt alsof zij die tekst het publiek toeroept.

17 Februari 2009: Onthoud die datum, want dat was de dag waarop ons land definitief afscheid nam van de democratie en de weg naar een mediacratie insloeg, met het Italië van mediamagnaat/ premier/duce Berlusconi als lichtend voorbeeld.

‘WAKKER NEDERLAND MEER DAN WELKOM!’ luidde de kop van De Telegraaf van 18 februari, met daaronder (maar natuurlijk ‘boven de vouw’) hoofdredacteur Sjuul Paradijs die glunderend zijn (eenmaal gevouwen) krant aan de fotograaf (en dus een paar miljoen Nederlanders) laat zien. Op die foto kan je goed zien dat die foto van een stralende prinses Maxima op de voorpagina van de vorige dag geen toeval was: ‘Op naar Hilversum!’ lijkt prinses Maxima het publiek toe te roepen.

Dit is wat men krijgt als manipulatieve journalistiek wordt gecombineerd met professionele marketing, massapsychologie, beeldwerking, en politiek instinct. Het resultaat is niet zomaar knap, maar geraffineerd. En dat maakt het allemaal ook een beetje eng.

Doorgaan met het lezen van “WORD WAKKER, 'LINKS' NEDERLAND!”

'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?

“Zijn handelsmerk is een combinatie van provoceren en confronteren. En hij weet: wie kaatst kan de bal verwachten,” schreef John Wanders in zijn hagiografische profielschets van voetbalanalist Hugo Borst. De afspraak “Als ik aardig over jou schrijf, schrijf jij dan aardig over mij?” komt in dit journalistieke genre stilzwijgend tot stand.

Bij het lezen van die zin werd ik overvallen door afgunst: Wat moet het heerlijk zijn om de bal teruggekaatst te krijgen in plaats van onmiddellijk het veld te worden uitgestuurd alleen maar omdat je die bal kaatste.

Het lijkt wel alsof alleen journalisten op alles en iedereen kritiek mogen uiten en daarbij ook best confronterend en provocerend te werk mogen gaan als zij daar zin in hebben of daar zelfs hun handelsmerk van hebben gemaakt.

Wie echter kritiek heeft op de  media of de journalistiek, krijgt in ieder geval nooit het laatste woord. Sterker nog: Die kritiek is waarschijnlijk het laatste woord dat hij op die plek en op die manier heeft kunnen uiten, met een goede kans dat zijn bijdrage nog wordt verwijderd ook. Dat overkwam mij, althans, na mijn correcte kritiek op het hoofdredactionele commentaar van de Volkskrant van 10 december 2008. Die reactie werd verwijderd en ik werd verbannen uit alle reactie- en discussieruimtes op de website van deze krant.  Monddood gemaakt. De mond gesnoerd. Zonder enige vorm van proces kaltgestellt. Dat is de manier waarop kritische burgers door de journalistiek worden ‘teruggekaatst’.

Doorgaan met het lezen van “'Publiek debat': Wie, wat, waar, wanneer en hoe?”

VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.

“Israëlische kiezer wil ‘tijdperk van zwakte afsluiten,’ meldt de kop boven een artikel van de onvolprezen VK-correspondent Alex Burghoorn. (VK, 7/2). Het karwei in Gaza en in de nog niet ingepikte delen van wat nog restte van het etnische gezuiverde Palestina moet immers definitief worden afgemaakt. De verwachte winnaar van de komende verkeizingen, Benjamin Netanyahu, is daarvoor de uitverkoren persoon. Hij verdient dus alle steun die zijn aanhangers maar voor hem kunnen organiseren.

VK-columnist en -commentator Paul Brill weet dus wat er van hem wordt verwacht. Dankzij de verbanning van één van zijn critici kan hij zich nu loyaal en ongestoord wijden aan de behartiging van hogere belangen dan simpelweg algemeen-journalistieke en zulke ondergeschikte dingen als mondiale stabiliteit en veiligheid en inwisselbare zaken als mensen-, burger-, volken- en oorlogsrechten.

Sinds ik Paul Brill op grond van zijn voortdurende oorlogshetze tegen Iran een ‘Israël-lobbyist’ had genoemd in een (door de redactie verwijderde) reactie op een hoofdredactioneel Commentaar, heeft hij zich een tijdje koest gehouden. Zijn wekelijkse columns gingen sinds de ‘nine-eleven’ op zijn journalistieke geloofwaardigheid een tijd lang níet over die obsessie van Israël (en dus ook van hem) te schrijven. Hij moet er bijkans in zijn gestikt en hij heeft ongetwijfeld veel mensen teleur moeten stellen. Tot vandaag, 7 februari 2008.

Nu de opinieredactie mij door middel van een permanente verbanning de mond heeft gesnoerd, zodat ik geen reacties meer kan schrijven op commentaren, columns en opieartikelen en ik ook niet meer kan meedoen aan wat ik als het publieke debat beschouw, heeft Paul Brill weer helemaal vrij spel, zonder risico van lastige tegenspraak en pijnlijke kritiek.

Doorgaan met het lezen van “VK-columnist en Israël-lobbyist Paul Brill heeft vrij spel: Zijn criticus is verbannen.”