Categorie: Israël/Palestina

Een onevenwichtig Commentaar.

Het is maar goed dat de Commentator van vandaag (“Onevenwichtig rapport”) niet medeverantwoordelijk is voor het regeringsbeleid. Hoewel, gezien de invloed van de journalistiek op de politieke beeld- en meningsvorming, is hij dat eigenlijk al in belangrijke mate. Daarom kunnen wij er ook niet schokschouderend aan voorbij gaan.

Zowel in de politiek als in de journalistiek moeten keuzen worden gemaakt. Burgers mogen alleen maar hopen dat dit gebeurt op basis van een evenwichtige benadering van de materie. Daarvan geeft dit commentaar weinig blijk, evenmin als het Achtergrondverhaal van Henk Müller en de Reportage van Ferry Biedermann, beide in de VK van vandaag. De krant toont zich bij dit onderwerp wel als een stel meneren met een consistente mening. Door een collectieve tunnelvisie blijken de heren echter niet in staat of bereid tot een evenwichtig commentaar.

VK-blogger ‘Arabier’ schreef gisteren naar aanleiding van de column van Hans Wansink dat men een politieke beweging in een land niet simpelweg kunt negeren omdat hun gedachtegoed je niet aanstaat. (“WRR raakt open zenuw in Nederlandse politiek”.

Doorgaan met het lezen van “Een onevenwichtig Commentaar.”

Iran: Demoniseren is een contraproductieve manier van bekritiseren.

In de aanloop tot de aanval op Irak schreef ik aan een paar redactieleden en verslaggevers van o.a. de Volkskrant dat ik om een aantal redenen tégen die oorlog was. Nu Iran het doelwit lijkt te worden van een volgend doldriest avontuur en de Volkskrant al volop bezig is om de geesten van haar lezers daartoe rijp te maken, wil ik graag ook dit keer tijdig laten weten dat ik mij voeg bij degenen die over drie jaar door Arie Elshout en Olaf Tempelman zullen worden beschimpt omdat zij gelijk hadden. 

De Volkskrant besteedt de laatste tijd veel aandacht aan allerlei kwalijke aspecten van Iran. Dit is, gelet op beleid, daden en uitingen van het Iraanse regime volkomen terecht. Minder begrip en waardering heb ik echter voor het consequent demoniseren van dit land teneinde de lezers gaandeweg rijp te maken voor ingrijpende sancties tegen dit land en wellicht zelfs een ‘preventieve aanval’ door Israël en/of V.S.

Arie Elshout schreef vanochtend (3/4) in zijn column dat niemand (en de Irakezen zeker niet) beter wordt van een erkenning dat de aanval op Irak een enorme blunder met voornamelijk ernstige gevolgen is geweest. Het niet toegeven van fouten maakt het echter gemakkelijker om ze een volgende keer wéér te maken. Bijvoorbeeld met betrekking tot Iran..

Doorgaan met het lezen van “Iran: Demoniseren is een contraproductieve manier van bekritiseren.”

CIDI: Centrum voor Intensieve Desinformatie over Israel.

Terwijl Israël volgens mensenrechtenorganisatie B’tselem de Westoever stilletjes heeft geannexeerd en op die manier twee miljoen Palestijnen feitelijk de toegang tot hun landbouwgronden en boomgaarden in de vruchtbare Jordaanvallei blokkeert (Ha’aretz en NRC Handelsblad 14/2, de Volkskrant 16/2), mag CIDI-directeur Ronnie Naftaniël zich op de Forum-pagina van de Volkskrant druk maken over het bezoek van onze minister van Buitenlandse Zaken aan koning Abdoellah van Saoedi-Arabië. (de Volkskrant, 16/2/2006)

Naftaniël noemt die reis in zijn artikel ‘onvoldoende gerechtvaardigd’. Dat ben ik met hem eens, maar om andere redenen. Minister Bot had namelijk onmiddellijk zijn bezoek moeten afbreken nadat hem de onaanvaardbare ontwikkelingen in Palestina ter ore waren gekomen. Hij had er onmiddellijk naar toe moeten gaan om de solidariteit van Nederland met het onderdrukte en hongerende Palestijnse volk te betuigen en om te protesteren tegen de onmenselijke houding van de Israëlische regering.

Hieronder zal ik een paar opmerkingen van Ronnie Naftaniël in het licht zetten van de situatie die Israël voor de Palestijnse bevolking heeft gecreëerd, om duidelijk te maken wat de letters CIDI in werkelijkheid betekenen: “Centrum voor Intensieve Desinformatie over Israel”.

Doorgaan met het lezen van “CIDI: Centrum voor Intensieve Desinformatie over Israel.”

Eigen Volk Anders?

In de Volkskrant van 2 november jl. stond een artikel over een rabbijn die in Amsterdam en in bijzijn van premier Balkenende had verklaard dat leden van zijn Eigen Volk alleen met andere leden van het Eigen Volk moeten trouwen en alleen Eigen Volk-gezinnen mogen stichten. Zij mogen dus niet mengen met Andere Volken. Eigen Volk-kinderen mogen alleen naar Eigen Volk-scholen waar zij alleen Eigen Volk-onderwijs mogen ontvangen. Als dat niet gebeurt, gaat de identiteit van het Eigen Volk verloren en pleegt het ‘spirituele zelfmoord’.

Ik was benieuwd of hier nog reacties op zouden komen in de brievenrubriek, maar nee. Dat is raar, want volgens mag mag men zulke dingen zelfs niet dénken.

Op dezelfde dag kon op het forum van Standpunt NL gediscussieerd worden over over de stelling “In Nederland moet je alles kunnen zeggen wat je wilt”. Eén van de discussies ging over Phlip Dewinter. Die werd natuurlijk een fascist en racist genoemd, omdat hij openlijk pleit voor behoud van identiteit, waarden, tradities, samenlevingscultuur etc. van zijn Eigen Volk, de Vlamingen. De verontwaardiging over de opvattingen van Dewinter doet wat selectief aan in het licht van de kennelijke acceptatie van bovenstaande rabbinale boodschap.

Mag een leidsman in Nederland inderdaad alles zeggen wat hij wil, mits het maar in Eigen Kring gebeurt? Maar mogen die opvattingen dan wel worden gepubliceerd, of moeten zij binnenskamers blijven? En wat doet onze minister-president dan bij zo’n gelegenheid?

Doorgaan met het lezen van “Eigen Volk Anders?”

Joden: Ras, volk of racistisch volk? – Brief aan Anet Bleich (de Volkskrant), 30/5/2001.

Van: Robert van Waning
Verzonden: woensdag 30 mei 2001 15:07
Aan: Red Vkr Redactie  (Aan: Anet Bleich)

Onderwerp: Joden: ras, volk of racistisch volk?

Geachte Anet Bleich,

Uw vraag ‘Wie is er bang voor vreemde smetten’ (VK 31/1 jl) vond ik, komend van u, opvallend.

U heeft immers (in uw eigen woorden) uw hart verloren aan een cultuur die gebaseerd is op etnische exclusiviteit en u laat ook regelmatig weten hoezeer u zich verbonden voelt met het enige land dat dit exclusivisme officieel en institutioneel als uitgangspunt en als doelstelling heeft gekozen en het teken daarvan zelfs in zijn vlag voert. Of is de Davidsster inmiddels net zo’n etnisch-neutraal teken als een cederboom en is Israël zonder dat ik het wist een toonbeeld geworden van de door u steeds zo hartstochtelijk beleden openheid, multi-etniciteit, multiculturalisme, tolerantie en pluriformiteit? Ik dacht het niet.

Israël is immers nog steeds het land waar mensen uit afkeer van vreemde smetten alleen met leden van het eigen volk trouwen zodat zij smetvrije kinderen krijgen om de smetvrije toekomst van hun smetvrije land te waarborgen. Over een ‘geconstrueerde eigenheid’ gesproken. De enige immigratie die Israël aanmoedigt is die van het eigen volk. Over deportatie van ‘volksvreemde elementen’ wordt in de Knesset zelfs openlijk gediscussieerd, zonder dat ik daarover ooit een ‘j’accuse’  van u heb gehoord.

Doorgaan met het lezen van “Joden: Ras, volk of racistisch volk? – Brief aan Anet Bleich (de Volkskrant), 30/5/2001.”