Wat heeft de Volkskrant toch met Israël en Jodendom?

Het lijkt wel of het voormalige tijdschrift ‘Joods Journaal’ de Volkskrant heeft overgenomen en nu dagelijks verschijnt.

Vandaag, 24 maart 2011 staan er op de internetpagina’s van VK Opinie vier artikelen over Joodse en/f Israëlische onderwerpen. Beter is het om op te merken dat er vandaag sléchts vier van zulke stukken staan. Vaak is het namelijk (veel) meer. Voor een krant die zichzelf nog steeds afficheert als onafhankelijk, ongebonden, algemeen-journalistiek, neutraal en betrouwbaar is dat disproportioneel veel.

Misschien wordt het toch tijd dat de Volkskrant (waarop ik al vele jaren geabonneerd ben) zich tot haar nieuwe gewijzigde identiteit en signatuur bekent. Dat zou wel zo transparant en eerlijk zijn. Toen deze krant nog nauw verbonden was aan de rooms-katholieke vakbeweging werd daar tenslotte ook niet schimmig over gedaan.

‘De pathologische prioriteiten van Mo Rabbae.’

Door Asher Ben Avraham

“De VPRO heeft vorig jaar geleden een documentaire gemaakt over de PVV en de veronderstelde financiële banden van deze partij met de Israëlische regering en de “joodse lobby” in de Verenigde Staten. Deze documentaire is vervolgens allerwegen neergesabeld als een wanstaltig, suggestief stukje riooljournalistiek. [..] De Joodse machtshonger en geldzucht is nu door Mo voorzien van een geniepig en planmatig anti-Islam programma. En Geert Wilders is niet meer dan een zetbaas van Israël.

[De link naar http://opinie.volkskrant.nl/artikel/show/id/8117/ werkt niet meer.]

Verder lezen Wat heeft de Volkskrant toch met Israël en Jodendom?

Joden: Ras, volk of racistisch volk? – Brief aan Anet Bleich (de Volkskrant), 30/5/2001.

Van: Robert van Waning
Verzonden: woensdag 30 mei 2001 15:07
Aan: Red Vkr Redactie  (Aan: Anet Bleich)

Onderwerp: Joden: ras, volk of racistisch volk?

Geachte Anet Bleich,

Uw vraag ‘Wie is er bang voor vreemde smetten’ (VK 31/1 jl) vond ik, komend van u, opvallend.

U heeft immers (in uw eigen woorden) uw hart verloren aan een cultuur die gebaseerd is op etnische exclusiviteit en u laat ook regelmatig weten hoezeer u zich verbonden voelt met het enige land dat dit exclusivisme officieel en institutioneel als uitgangspunt en als doelstelling heeft gekozen en het teken daarvan zelfs in zijn vlag voert. Of is de Davidsster inmiddels net zo’n etnisch-neutraal teken als een cederboom en is Israël zonder dat ik het wist een toonbeeld geworden van de door u steeds zo hartstochtelijk beleden openheid, multi-etniciteit, multiculturalisme, tolerantie en pluriformiteit? Ik dacht het niet.

Israël is immers nog steeds het land waar mensen uit afkeer van vreemde smetten alleen met leden van het eigen volk trouwen zodat zij smetvrije kinderen krijgen om de smetvrije toekomst van hun smetvrije land te waarborgen. Over een ‘geconstrueerde eigenheid’ gesproken. De enige immigratie die Israël aanmoedigt is die van het eigen volk. Over deportatie van ‘volksvreemde elementen’ wordt in de Knesset zelfs openlijk gediscussieerd, zonder dat ik daarover ooit een ‘j’accuse’  van u heb gehoord.

Verder lezen Joden: Ras, volk of racistisch volk? – Brief aan Anet Bleich (de Volkskrant), 30/5/2001.

ANWB heeft van oudsher gelobbied voor steeds méér autoverkeer.

Aan: ANWB
Verstuurd op 3 oktober 1999

Geachte ANWB,

Op 2 oktober j.l. schrijft Volkskrant-redacteur Willem de Bruin in ‘De stad is niet te stuiten’ dat niemand de huidige massamobiliteit heeft voorzien. Op 5 oktober schrijft uw commentator in het hoofdartikel ‘De stad onvlucht’ over ‘alle pogingen de files terug te dringen’. De heren lijken de voorgeschiedenis van de huidige automobiliteit in ons land niet goed te kennen of zij zijn deze inmiddels vergeten.

In de zeventiger jaren is de basis gelegd voor het volledig uit de hand gelopen autoverkeer van nu, en reken maar dat daar heftig tegen geprotesteerd is! Toch zijn toen zijn de planologische keuzen gemaakt die onafwendbaar moesten leiden tot meer mobiliteit en steeds grotere afhankelijkheid van de auto als middel om naar je werk, winkels, familie of recreatiegebieden te gaan. In die tijd had men er nog voor kunnen zorgen dat woon- en werkgebieden niet te ver van elkaar af zouden liggen en dat woon-, werk- en recreatiegebieden goed met openbaar vervoer bereikbaar zouden zijn. Bewoners werden echter de steeds onaantrekkelijker stad uitgejaagd naar groeikernen. Pas in de tijd van Jan Schaefer is men gaan proberen om de stad weer bewoonbaar te maken. Als het echter op openbaar vervoer aankwam, was het met alle progressiviteit gedaan want Den Uyl wilde dat iedereen zijn eigen auto voor de deur zou hebben. Jawel.

In die tijden werd de ontwikkeling van recreatiegebieden bijvoorbeeld nog met 100% subsidie gesteund, mits zij maar van ‘nationaal belang’ waren, dat wil zeggen: op grote afstand van woongebieden lagen. Op nabijheid van stations werd daarbij helemaal niet gelet.

Verder lezen ANWB heeft van oudsher gelobbied voor steeds méér autoverkeer.